Τα ψέματα της Κασσάνδρας (βιβλίο)

Τα ψέματα της Κασσάνδρας - Ειρήνη Ματζώρου

Περίληψη από το οπισθόφυλλο: 

Η Κασσάνδρα δεν μοιάζει µε την οικογένειά της. Δεν μοιάζει µε κανέναν άλλον και αυτή της η διαφορετικότητα την πνίγει. Λαχταράει να ξεφύγει, να αποδεσμευτεί, να γίνει κάτι άλλο.

Και όσο αυτή η ένταση λυσσομανάει μέσα της, περίεργες προφητείες ξεπηδούν από τα όνειρά της, οικογενειακά µυστικά αποκαλύπτονται και η Κασσάνδρα θα πρέπει, για πρώτη φορά, να αποφασίσει αν μπορεί να γίνει κυρίαρχος της μοίρας της.

 

Τι αποζητάς; Σου είναι αρκετός ένας μύθος; Μήπως φοβάσαι ότι της μοιάζεις; Ο καθένας μπορεί να της μοιάσει, εάν χρησιμοποιήσει αυτό το μέρος του μυαλού του και εάν εκείνο αποφασίσει να παίξει μαζί του.

 

Ας δούμε πρώτα το μύθο!

 

Σύμφωνα με αυτόν, ο θεός Απόλλων έδωσε στην Κασσάνδρα το χάρισμα της μαντικής και ζήτησε τον έρωτά της ως αντάλλαγμα. Όταν η Κασσάνδρα αρνήθηκε, την εκδικήθηκε δίνοντάς της την κατάρα του να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της. Το χάρισμα της μαντικής παρέμεινε, όχι όμως της πειθούς.

Ένας άλλος αναφέρει ότι, όταν ήταν ακόμα παιδί, οι γονείς της τέλεσαν μια τελετή στον ναό του Θυμβραίου Απόλλωνα έξω από τις πύλες της Τροίας και το βράδυ αποχώρησαν αφήνοντάς τη μαζί με τον αδελφό της Έλενο μέσα στον ναό. Την άλλη μέρα πήγαν να πάρουν τα παιδιά και τα βρήκαν να κοιμούνται έχοντας δίπλα τους δύο φίδια που τους έγλειφαν το πρόσωπο. Ο Πρίαμος και η Εκάβη άρχισαν να φωνάζουν και τα φίδια αποτραβήχθηκαν, αλλά είχαν προλάβει, ως όργανα του θεού, να τους δώσουν το χάρισμα της μαντικής. Για την Κασσάνδρα λεγόταν ότι προέλεγε το μέλλον μετά από θεϊκή έμπνευση, όπως η Σίβυλλα και η Πυθία. Από την άλλη, ο Έλενος το έπραττε ερμηνεύοντας τις κινήσεις και τις κραυγές των πουλιών.

 

Τι συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση…

 

Από την πρώτη σελίδα, ένα θα καταλάβεις. Βρίσκεσαι στο μυαλό της Κασσάνδρας και αυτή εδώ δεν έχει για μητέρα την Εκάβη. Τής είναι σαφές, ότι δεν είναι το αγαπημένο παιδί. Μοιάζει παράταιρη, σχεδόν επικίνδυνη. Έχει δύο αδέρφια αγγελικά πλασμένα και εκείνη είναι «το δαιμόνιο» ανάμεσά τους.

Είναι με ένα δικό της τρόπο κλειστοφοβική, απελπισμένη, απογοητευμένη. Τριγύρω της αντικρίζει μόνο χάος και θάνατο και ο θάνατος θα την επισκεφτεί. Η Κασσάνδρα καλείται να αποδεχτεί την φύση της και να κάνει το «μεγάλο» βήμα. Θα τα καταφέρει;

 

«Τα ψέματα της Κασσάνδρας» είναι μια σύγχρονη νουβέλα και μοιάζει με κραυγή που φτάνει στα χείλη αλλά δεν βγαίνει. Προκαλεί ασφυξία. Στις μόλις εκατόν δέκα σελίδες της προσπαθεί να εκφράσει τον πόνο για όσα την επισκέπτονται προφητικά, την ώρα που κανείς δεν την πιστεύει.

 

Τα συναισθήματά μου για αυτή είναι συγκεχυμένα. Αποτελεί ένα σύγχρονο τόλμημα που πρέπει να ακολουθήσεις λέξη-λέξη για να μην χάσεις τον ειρμό. Όμως μια συναισθηματικά φορτισμένη σκέψη, πώς μπορεί να μην σε πλανέψει.

 

«Τα ψέματα της Κασσάνδρας» αποτελούν την πρώτη συγγραφική προσπάθεια της Ειρήνης Ματζώρου και κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

...για πάντα (ταινία)

 … για πάντα (2019)

Υπόθεση της ταινίας:

Ο Πέτρος είναι ένας 35ντάρης πετυχημένος σεφ με δικό του εστιατόριο. Δεν επισκέπτεται, σχεδόν ποτέ, την οικογένειά του στο νησί, αλλάζει διαρκώς ερωτικές παρτενέρ και έχει εμμονή με την καθαριότητα. Το πάθος του είναι η συλλογή παλιών βυνιλίων.

Η Ζωή έχει σπουδάσει σκηνογραφία αλλά αγανακτισμένη από την αδικία και τον ανταγωνισμό του χώρου, έχει ανοίξει ένα δικό της ατελιέ και δημιουργεί παιδικά κοστούμια γενεθλίων. Είναι ρομαντική, μποέμ και μόνη. Δεν θέλει άλλη μία σχέση που θα την οδηγήσει με μαθηματικά βήματα στην αποτυχία. Αναζητά εκείνον, τον ειλικρινή, αυθεντικό τύπο, που θα εννοεί όσο λέει και όσα πράττει και θα έχει την δύναμη να ζήσει μαζί της μια αληθινή σχέση. Η Ζωή συλλέγει βιβλία από δεύτερο χέρι.

Οι δυο τους θα συναντηθούν εντελώς τυχαία. Ο τυχοδιώκτης Πέτρος θα γίνει επίμονος για να κερδίσει την προσοχή της. Η Ζωή γνωρίζοντας «το παραμύθι» θα το αποφύγει στο μέτρο του δυνατού. Άλλωστε τί άλλο θέλει ο Πέτρος από το να την ρίξει στο κρεββάτι. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα δείχνουν να είναι αλλιώς. Η Ζωή δεν είναι μόνο για μια νύχτα και έτσι οι δύο τους θα συνδεθούν. Η επίσκεψη της μητέρας του, λίγους μήνες αργότερα, θα οδηγήσει τον Πέτρο να αναρωτηθεί για το μέλλον αυτής της σχέσης. Ποιος είναι τελικά και τί θέλει από την ζωή; Θα έχει το δικό τους love story αίσιο τέλος;

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Είναι ωραία τα love stories, ακόμη και αν καταλαβαίνεις από την αρχή, ότι κάτι θα στραβώσει. Είναι ωραία γιατί, όπως και στην ζωή, το πιο αγνό διάστημα μιας σχέσης είναι η περίοδος του φλερτ. Σε αυτές τις ιστορίες εξάλλου δεν βλέπουμε τι συμβαίνει με τους ήρωες, αφού έχουν περάσει χρόνια σχέσης, μιας όμορφης δυνητικά σχέσης, όπου άλλα συναισθήματα, αντικαθιστούν τον πρώτο έρωτα. Για αυτό το λόγο το φλερτ και το πάθος της γνωριμίας είναι η επαναλαμβανόμενα ζητούμενη κατάσταση.

Το δύσκολο παρελθόν του Πέτρου δεν τον αφήνει να συνδεθεί. Παιδικά τραύματα, τόν σημάδεψαν και τον οδηγούν να αποφύγει την σχέση. Δοκιμάζει ακραίες εμπειρίες, επικεντρώνεται στην πράξη ως εκτόνωση και ύστερα «εξαγνίζεται». Όπως ξέρουμε όμως, το έξυπνο πουλί πιάνεται από την μύτη και σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση θα πιαστεί στα δίχτυα του έρωτα της Ζωής. Εκείνη, αυθεντική, ρομαντική, πολυλογού και λαίμαργη, παίζει με ανοιχτά χαρτιά, προσπαθεί να τον καταλάβει, να τον «βοηθήσει» και του παραδίδεται.

Υπάρχει για αυτούς τους δύο το ...για πάντα; Μπορεί ο εγωισμός και ο φόβος να αφήσουν την αγάπη να επικρατήσει; Δεν θέλω να αποκαλύψω το τέλος, παρόλο που η ταινία έχει προβληθεί και στην τηλεόραση. Θέλω μόνο να πω, ότι αυτό το δύσκολο τέλος, είναι αυτό που θα συναντούσαμε στην ζωή όχι στο σινεμά και αυτό, με το τρόπο του, αφήνει το σημάδι του.

Η ταινία αποτελεί ριμέικ της τουρκικής ταινίας «Issiz Adam», του Τσαγκάν Ιρμάκ, που είχε προβληθεί και στις ελληνικές αίθουσες το 2008, με τον τίτλο «Για Πάντα Μόνος». Δεν έχω δει την πρωτότυπη εκδοχή της, όμως, όπως έχω διαβάσει, εκείνη προβάλλει μια πιο συντηρητική και αντίστοιχη, με την γείτονα χώρα φιλοσοφία, ταινία και αυτό μου αρκεί για να καταλάβω περί τίνος πρόκειται.

Όσον αφορά την ταινία «…Για πάντα» την σκηνοθεσία της ανέλαβε ο Γιώργος Παπαδάκος και το ριμέικ του σεναρίου ο Γιάννης Τσιμιτσέλης. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τους, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Κατερίνα Γερονικολού, Όλγα Δαμάνη, Χάρης Μαυρουδής, Ευγενία Σαμαρά και άλλους.

Γνώμη μου είναι, ότι η ταινία χρειαζόταν περισσότερη επιμέλεια. Αποτελεί μια καλή προσπάθεια, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Έχει μια βατή ιστορία, και το λέω, ενώ την ίδια ώρα αγαπώ το μυστήριο, η οποία -θεωρώ ότι στην προσπάθειά της να μην ξεφύγει από την πρωτότυπη παρέμεινε ελλιπής. Όπως οι δύο ήρωες συνδέθηκαν όμορφα μεταξύ τους, στα δικά μου μάτια η Γερονικολού κέρδισε τις εντυπώσεις (όπως και η Σαμαρά που για τον μικρό της ρόλο ήταν εξαιρετική) -εξαιρώ την ερωτική σκηνή όπου η Ζωή καθοδηγεί τον Πέτρο, ήταν άβολο- έτσι με μια κλιμάκωση θα μπορούσαν να φτάσουν στην κορύφωση της σχέσης και να υπάρχει ένας πιο ουσιώδης λόγος ή έστω τρόπος για τα επακόλουθα.

Παρόλα αυτά, μού άρεσε. Οι τελευταίες σκηνές με έκαναν να πω αλλεπάλληλα γιατί και κάπως έτσι ξέχασα τις αστοχίες όσων είχαν προηγηθεί και με συγκίνησαν. Ταινία που σε κάνει να κλάψεις, έστω κι αν αυτό επήρθε στιγμιαία φόρτιση, δεν την ξεχνάς.

Δεν μ’ αρέσει καθόλου όταν οι κριτικές στάζουν χολή. Να ευχόμαστε να γίνονται ελληνικές δουλειές στο σινεμά. Ζητούμενο, ασφαλώς, είναι το μεράκι και ο κόπος για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όσο για τον τίτλο, που πολύ έχει συζητηθεί, νομίζω ότι ταιριάζει το «Θα σ ’αγαπώ για πάντα».

Δες το trailer της ταινίας εδώ:

Το προξενιό της Ιουλίας (βιβλίο)

 Το προξενιό της Ιουλίας – Γιώργος Σ. Πολίτης

 

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Το προξενιό της Ιουλίας Βένιου με τον μεγαλοκτηματία Γιωργίκη Προβιό έμελλε να γίνει το σπουδαίο νέο ολάκερου του κάμπου της Λάρισας. Έπειτα από μερικά χρόνια, ο επίλογος του γάμου της σφραγίζεται με τη δολοφονία του συζύγου και της τρίχρονης κόρης της. Η ίδια, έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο, παραμένει αμίλητη, αποδεχόμενη τη μοίρα και, συνεκδοχικά, την ενοχή της.

Έξι ημέρες πριν από την εκτέλεσή της, η νεαρή δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Γκίκα προσπαθεί να της πάρει μια συνέντευξη μέσα στις Φυλακές Αβέρωφ, όπου και κρατείται· στο πλευρό της ο δικηγόρος Δημητρός Ατζαλίνας.

Οι αχνές μνήμες της καταδικασμένης, που δείχνει να ξυπνάει από τον λήθαργο, θα τους γυρίσουν πέντε χρόνια πίσω, στη μετεμφυλιακή εποχή τον Δεκέμβριο του 1949. Η αφήγησή της γεννά και στους δύο ζωηρές υποψίες πως υπάρχει μια «πλάγια ιστορία», μια δεύτερη εξήγηση των γεγονότων που η αποδοχή και απόδειξή της μπορεί να την αθωώσει. Αλλά ο χρόνος που τους απομένει είναι λιγοστός.

Υποθέσεις, συνδέσεις γεγονότων, συνειρμοί, αποφάσεις κι ένας αγώνας δρόμου για να αποδείξουν την αθωότητά της, ενώ οι δείκτες του ρολογιού έχουν ξεκινήσει ήδη να μετρούν αντίστροφα. Τα γεγονότα δικαιολογούν κάθε ψήγμα αισιοδοξίας.

Η αλήθεια, όμως, δεν έχει φανερώσει την τελική της όψη...

Η Ιουλία δεν ήθελε να παντρευτεί, Αυτό που ήθελε ήταν η «μεγάλη» ζωή. Δεν είχες ιδέα τί θα πει γάμος, τί σημαίνει να έχεις οικογένεια και υποχρεώσεις. Το πείσμα της, τήν έφερε μέχρι το γάμο, σε συνδυασμό με το πες-πες της κυρά-Στάσας, της μάνας της. Πώς θα ήταν δυνατόν, το δικό της το παιδί, να πάρει έναν φτωχό, έναν μεροκαματιάρη. Ο πατέρας της παρακολουθούσε αμέτοχος, αλλά το κακό του παιδιού του, δεν το ήθελε. Το προξενιό στήθηκε στο άψε σβήσε και η μάνα της, την έντυσε με διπλά και τριπλά ρούχα για να την παρουσιάσει. Η πολύ αδύνατη όψη της δεν θα μπορούσε να έχει δύναμη. 

Εκείνη την εποχή, θεωρούταν, ότι οι λεπτές δεν μπορούσαν να κρατήσουν σπιτικό,  καθώς η γυναίκα έκανε βαριές εξωτερικές δουλειές. Ακόμη πίστευαν, ότι μια λεπτή γυναίκα, δεν μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει υγιή παιδιά.

Ποιον πήρε για άντρα της η Ιουλία; Τον Προβιό, που ήταν φτιαγμένος οικονομικά και είχε δύναμη! Ναι… Μάλιστα. Τον Γιωργίκη, που είχε σχεδόν την ηλικία του πατέρα της και ένα γιο στην δική της ηλικία. Για την κόρη της, την Ευγενία, δεν θα σου πω. Όπως καταλαβαίνεις όμως, αυτό το παιδί την άλλαξε. Γενικότερα, η Ιουλία, από την μέρα που μπήκε νύφη σε εκείνο το σπίτι, άλλαξε και είδε την σκληρή πλευρά της ζωής. Η Χάδω δεν ήθελε να την βλέπει στα μάτια της και ο σατανάς διαρκώς παραμόνευε. 

Κράτα το αυτό για το σατανά. Θα σου χρειαστεί! 

Λίγα χρόνια αργότερα, κλεισμένη στις φυλακές Αβέρωφ, λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή της, με πολύ κόπο και εξαιτίας της επιμονή της δημοσιογράφου Αλεξάνδρας Γκίκα, η οποία για να την πλησιάσει, υποδύεται ότι είναι ένα δικό της πρόσωπο, η Ιουλία θα αρχίσει να εξιστορεί τα γεγονότα που την έφεραν σε εκείνο το προξενιό, στον δύσκολο γάμο, στην ανυπόφορη συμβίωση με τους διαμένοντες σε εκείνο το αρχοντικό και θα φτάσει στο τέλος. Τα γεγονότα θα ανατραπούν αρκετές φορές. 

Τελικά η Ιουλία είναι αθώα ή ένοχη; Μήπως χαμένη μέσα στην πλάνη του μυαλού της, έκανε ένα ειδεχθές έγκλημα, που δεν μπορεί να αποδεχτεί;

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Το προξενιό της Ιουλίας αποτελεί ένα κοινωνικό δράμα. Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, που ακόμη τραντάζεται από τις πρόσφατες μνήμες, μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται καταδικασμένη για διπλό φόνο, το φόνο του συζύγου και του παιδιού της. Τι μπορεί να οδηγήσει μια γυναίκα να αφαιρέσει την ζωή του ίδιου της του παιδιού;

Στην πορεία της ιστορίας παρακολουθούμε ένα κοριτσάκι που μετατρέπεται σε γυναίκα μέσα από μια πραγματική οδυνηρή πορεία. Αυτή η ζωή, που έχει προγραμματιστεί να λήξει σύντομα, δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα.

Γαλουχείται από μια δύσκολη μητέρα, σε μια ταραγμένη κοινωνία, σε μια άδικη πραγματικότητα, όπου η γυναίκα θα πρέπει να υπακούει, να υπομένει, να συγχωρεί χωρίς να συγχωρείται, σε ένα άνισο στίβο αξιοσύνης, που όσοι θέτουν τους κανόνες, δεν είναι απαραίτητα άξιοι.

Ομολογώ, ότι ο λόγος που με έκανε να το επιλέξω, ήταν για να καταλάβω, εάν και γιατί έκανε η Ιουλία τον φόνο.

Στα συν της ιστορίας, θα έθετα το γεγονός, ότι το κύριο μέρος διαδραματίζεται στην ελληνική επαρχία. Η επαφή με ιστορίες που βγαίνουν από το κλεινόν άστυ σού δίνουν πάντα την ευκαιρία να μάθεις κάτι καινούριο για αυτό το κόσμο.

Στα πλην, θα έβαζα το τρόπο που εκτυλίσσονται τα παράλληλα γεγονότα του παρελθόντος. Αχρείαστες παράλληλες ιστορίες, που δεν εξυπηρετούν την κύρια και αδύναμη κλιμάκωση της έντασης μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας, λίγο πριν το τέλος.

Εάν δεν είσαι σύγουρος/η ότι δεν θες πολύ να διαβάσεις μια τέτοια ιστορία, η οποία έχει πράγματα να σου δώσει- αυτό δεν το αμφισβητώ- είναι πολύ πιθανό να σε κουράσει.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε  αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο. Παράλληλα διδάσκει δημιουργική γραφή (μυθιστορηματική και θεατρική) στο εργαστήρι θεατρικών σπουδών της AnasaArt. Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο.

Το προξενιό της Ιουλίας κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Δες το trailer του βιβλίου εδώ:

Μισό παιδί (βιβλίο)

 

Μισό παιδί – Αύγουστος Κορτώ

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Ο Αντώνης Ράπτης, δεκαεφτά χρονών αγόρι, αιματοκύλισε το Χρυσοδέντρι: μπήκε στην τάξη του μονοθέσιου σχολείου μ’ ένα κλεμμένο πολυβόλο, σκότωσε τον δάσκαλο κι όλους σχεδόν τους φίλους του, κι έπειτα αυτοπυρπολήθηκε. Το μακελειό συντάραξε το ακριτικό χωριουδάκι, αλλά η αστυνομία έκλεισε τον φάκελο εν τάχει. Το τι συνέβη ήταν φως φανάρι: άλλο ένα πειραγμένο σκατόπαιδο που, με αφορμή μια ερωτική απογοήτευση, έκανε τη ζήλια του φονικό όπλο. Όμως ο άνεμος της ενοχής τραντάζει ακόμα τα δέντρα του χωριού. Η μάνα του δράστη ξέρει ότι ο δολοφόνος κι ο γιος της δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο. Το μόνο θύμα της επίθεσης που έχει ακόμα τις αισθήσεις του πασχίζει να αρθρώσει την αλήθεια. Κι οι ψυχές των νεκρών μαθητών φωνάζουν, σκυλοτρώγονται, κρατούν καλά το μυστικό τους. Ο Φίλιππος Σέξτος, συλλέκτης μαρτυριών κι επίδοξος γραφιάς, ταξιδεύει στο χαροκαμένο Χρυσοδέντρι. Κάτι στην όλη υπόθεση δεν τον αφήνει σε ησυχία: πρέπει να μιλήσει με τους γονείς, με τα αδέρφια, με τη Μάρω, την πλέον τραγική απ’ τις μητέρες. Όταν ένα παιδί σκοτώνει άλλα παιδιά εξακολουθεί να ’ναι παιδί; Κι όταν το αίμα χύνεται άδικα, ποια είναι η πρώτη αδικία, η ρίζα του κακού; Μια ιστορία μυστηρίου, ένα κυνηγητό για την αλήθεια. Ποιος σκότωσε πρώτος και ποιο θύμα ξεχάστηκε; Ένα σκοτεινό παραμύθι που σου κλέβει την ανάσα.

Μια κλειστή κοινωνία μπορεί να τρώει τις σάρκες της ανηλεώς, αλλά δεν αφήνει κανέναν έξω από τα όριά της να το κάνει. Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι όπως, όταν μια γυναίκα χωρίζει. Μόνο η ίδια επιτρέπεται να βρίζει τον πρώην της. Οι φίλες της απαγορεύεται να πουν το οτιδήποτε. Γιατί τότε, η θλιμμένη και συνάμα χωρισμένη, γίνεται θηρίο ανήμερο.

Ήξερε αλήθεια που πήγαινε ο Σέξτος, όταν αποφάσισε να πάρει το δρόμο για το Χρυσοδέντρι; Θα σου πω εγώ. Ιδέα δεν είχε και αν ήξερε τί τον περίμενε, δεν θα είχε ξεκινήσει ποτέ αυτό το ταξίδι. Ήταν σαν να έμπαινε σε άλλη χώρα, περνώντας τα όρια αυτού του τόπου. Παντού θλίψη για τα παιδιά που χάθηκαν. Χαροκαμένοι γονείς που μιλούσαν ακόμη με τις σκιές των παιδιών τους, άνθρωποι που είχαν κομμάτια του παζλ αλλά δεν σκόπευαν ποτέ να ενώσουν, τραγικές ιστορίες ανθρώπων που θα κατέληγαν αναπόφευκτα σε κάποια τραγωδία -άλλης μορφής πιθανόν- αν δεν τους προλάβαιναν τα γεγονότα, σκοτεινό τοπίο, σκοτεινά μυαλά, άδειες σκέψεις, θυμός, πυρακτωμένη ατμόσφαιρα που ζέχνει από μακριά.  Ανάμεσά τους μια μάνα, η οποία, ύστερα από τον ατιμωτικό χαμό του παιδιού της, τολμούσε να ζει. Έτσι το έβλεπαν οι υπόλοιποι και την στόλιζαν με ό,τι επίθετο μπορούσαν, βγαλμένο απευθείας από την κόλαση. Πού να ήξεραν, ότι αυτή η μάνα, η Μάρω, δεν βαλλόταν από αυτές τις λέξεις. Η ζωή της, η ίδια, ήταν βγαλμένη από την κόλαση και το γεγονός ότι ζούσε, αποτελούσε από μόνο του μια ανεξήγητη παρωδία. Κυνηγημένη μια ζωή και μόνη, κρατήθηκε στη λογική για να επιβιώσει, αυτή και το παιδί της.

Θα αναρωτιέσαι, γιατί σκότωσε ο Αντώνης, παιδί ήταν ακόμη. Κι ύστερα, θεωρείται όντως παιδί, εφόσον σκοτώνει άλλα παιδιά, όπως διερωτάται ο συντάκτης του οπισθόφυλλου; Κανένας φονιάς δεν δικαιολογείται για την πράξη του, είτε το κάνει συνειδητά είτε εν βρασμώ. Θα σου πω, όμως αυτό, και ύστερα ανακάλυψε μόνος σου τις απαντήσεις. Ο Αντώνης, πριν σκοτώσει, ήταν ήδη νεκρός.

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Μια καλοσυστημένη ιστορία μυστηρίου, που χωρίς να πολυλογεί, να επαναλαμβάνεται, να αναλύει εξαντλητικά και να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της, σφιχτά δεμένη νοηματικά και εύστοχη, πυκνή και πολυδιάστατη, ομολογεί με περίσσεια ακρίβεια και αλήθεια όσα δεν θέλεις ίσως να ακούσεις, γιατί πολλά κακά μαζεύτηκαν το τελευταίο καιρό, αλλά είναι απαραίτητη. Γιατί πολύ συχνά και χωρίς να σκεφτόμαστε, παπαγαλίζουμε θεωρίες περί ισότητας, αποδοχής, ξενοφοβίας, ρατσισμού και τόσων άλλων δεινών που μας δέρνουν, αλλά δεν μας αγγίζουν ουσιαστικά. Συνηθίσαμε στην αγριότητα. Μάθαμε να ξεπερνούμε, ότι δεν νιώσαμε ποτέ στο πετσί μας.

Αχ Θεέ μου, λέμε, μόλις ακούμε την είδηση, αλλά είμαστε τόσο φορτωμένοι και οι ίδιοι, ίσως από ανούσια προβλήματα, οι πιο τυχεροί ανάμεσά μας και σε λίγο την ξεχνάμε.

Ένα βιβλίο, πόσο μάλλον ένα τέτοιο βιβλίο, δεν σ’ αφήνει να ξεχάσεις. Τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα. Θα πρέπει να βρίσκεσαι εκεί, να παρακολουθείς λέξη-λέξη για να συνθέσεις την ιστορία, να μην χάσεις τα σημαντικά, να βγάλεις νόημα και έτσι αυτό που «ζεις», καθώς το διανύεις, περνά μέσα σου.

Ο Αύγουστος Κορτώ, κατά κόσμο Πέτρος Χατζόπουλος, δεν χρειάζεται συστάσεις. Η πένα του τον έχει προσδιορίσει καλύτερα από όσο και ο ίδιος θα πίστευε.

Το «Μισό παιδί» κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις εκδόσεις Πατάκη.

 

 

Η άλλη Χιονάτη (βιβλίο)

Η άλλη Χιονάτη - Donnelly Jennifer

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κορίτσι με το όνομα Σόφι πήγε στο δάσος με τον κυνηγό της βασίλισσας. Τα χείλη της είχαν το χρώμα των ώριμων κερασιών, το δέρμα της ήταν απαλό σαν φρέσκο χιόνι, τα μαλλιά της ήταν μαύρα σαν τη νύχτα. Όταν σταμάτησαν να ξεκουραστούν, ο κυνηγός έβγαλε το μαχαίρι του και πήρε την καρδιά της.

Δεν ήταν έκπληξη για τη Σόφι. Είχε ακούσει τις φήμες, τους ψιθύρους γύρω της. Έλεγαν ότι παρα-ήταν ευγενική και καλοσυνάτη για να κυβερνήσει. θα ήταν καταστροφή μια τέτοια βασίλισσα. Και η Σόφι τούς πίστευε. ­Πίστευε ό,τι είχε ακούσει για τον εαυτό της, όλες τις δηλητηριώ­δεις λέξεις που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να αποτρέψουν τα κορίτσια όπως αυτή να αποκτήσουν δύναμη.

Η Σόφι, όμως, θα αποδείξει ότι ακόμα και η πιο σκοτεινή μαγεία δεν μπορεί να σβήσει τη φωτιά που καίει μέσα σε κάθε κορίτσι. Και ότι η μεγαλύτερη δύναμη είναι η καλοσύνη.

Μπορούν να σας απαριθμήσουν όλες τις αδυναμίες σας, αλλά δεν μπορούν να σας κάνουν να τις πιστέψετε. Μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό.

«Η καλοσύνη είναι πολλά πράγματα», είπε. «Είναι ευγενική. Τρυφερή. Ανεκτική. Γεννιέται από καρτερικότητα και πίστη. Ορισμένες φορές, ναι, είναι επικίνδυνη. Αν βοηθάς ένα πληγωμένο ζώο που μπορεί να σου επιτεθεί, αν υπερασπίζεσαι κάποιον που κακοποιείται… όλα αυτά είναι επικίνδυνα. Το να προσπαθείς, όμως, να κατανοήσεις ένα άλλο πλάσμα, να μπεις στη θέση του, να το βοηθήσεις, ακόμα και όταν σου κοστίζει, αυτό δείχνει δύναμη, Σόφι, όχι αδυναμία».

Μια κακιά βασίλισσα -πάντα θα υπάρχει κάπου εκεί για να κινεί τα νήματα των άτυχων κοινών θνητών που βρέθηκαν στο διάβα της.

Ένας μαγικός καθρέφτης -αντικατοπτρίζει άραγε τις επιλογές και τα λόγια της βασίλισσας ή ως διαβολικός σύμβουλος χαράζει την πορεία της;

Ένας κυνηγός -το εκτελεστικό όργανο με τον πιο άχαρο ρόλο.

Μια άτυχη πριγκίπισσα -η Σόφι, γνωστή σε όλους μας ως Χιονάτη, βρέθηκε στο έλεος της βασίλισσας, μετά το θάνατο του πατέρα της και πρέπει να βρει τη δύναμη να ζήσει.

Επτά νάνοι -κι όχι μόνο. Οι άξιοι ήρωες μέσα στο δάσος. Οι πιο καλοί σύμβουλοι και οι πιο σημαντικοί φίλοι.  

Ο πρίγκηπας -άλλαξαν οι καιροί και οι πρίγκηπες μαζί.

Όλοι τους, αποτελούν μέλη της ίδιας «συγχορδίας». Αυτής που έγινε σε όλους μας γνωστή ως «Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι».

Πολλές οι κακουχίες που περνά η ηρωίδα μας, με το μήλο να μας κεντά περισσότερο από όλα, εξακολουθώντας να αποτελεί το σημάδι του θανάτου.

Τί έχουμε λοιπόν εδώ;

Κάθε παραμύθι, ως οφείλει, ακολουθεί μια ρότα, μέσα από την οποία γνωρίζουμε τους ήρωες, πριν αυτοί προσβληθούν από το κακό για να φτάσουν στο τέλος στην εξιλέωσή τους. Όμως, δεν είναι όλα τα παραμύθια, όπως τα γνωρίζουμε. Οι ζωές των ηρώων δεν είναι τόσο απλοϊκές όσο παρουσιάζονται. Είναι αρκετά περίπλοκες, όπως του καθένα από εμάς, ακόμη και αν, στην δική τους περίπτωση, η μαγεία παρεισφρέει είτε για να τις περιπλέξει είτε για να επιλύσει την κακή τύχη.

Δεν έχει νόημα να αναφερθώ περαιτέρω στην πλοκή του παραμυθιού. Όλοι την γνωρίζουμε.

Οφείλω όμως να πω, ότι στην περίπτωση της Jennifer Donnelly απαντάμε μια εκδοχή αρκετά διαφοροποιημένη από την ευρέως γνωστή. Το γεγονός αυτό αποτελεί, από μόνο του, λόγο για να το διαβάσεις.

Όσο αφορά εμένα, ομολογώ ότι με προβλημάτισε. Δεν είμαι ακόμη σίγουρη – αν και έχουν περάσει κάποιες μέρες από τότε που το τελείωσα- αν μου άρεσε ή όχι. Αναγνωρίζω το μήνυμα που θέλει να περάσει.

Αυτό που μας πολεμάει, είναι η αδυναμία μας να διεκδικήσουμε όσα θέλουμε στη ζωή.

Αυτό θέλει να περάσει και το κάνει εξηγώντας κάτι πολύ συγκεκριμένο, το οποίο εάν προδώσω, δεν θα έχει και πολύ νόημα να το διαβάσεις. Σε προσκαλώ να το κάνεις, αλλά αν δεν είσαι σίγουρος ότι θέλεις να επενδύσεις σε μία τέτοια θεματολογία, κράτα μικρό καλάθι.

Η Jennifer Donnelly είναι συγγραφέας 15 επιτυχημένων μυθιστορημάτων. Μεγάλωσε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, όπου ειδικεύτηκε στην Αγγλική Λογοτεχνία και στην Ευρωπαϊκή Ιστορία. Το βιβλίο της, Η Γέφυρα των Μυστικών, είναι μια ωδή στη γυναικεία ανεξαρτησία και στη δύναμη της θέλησης που διαδραματίζεται με φόντο την Αμερική των αρχών του 20ού αιώνα. 

Το πρώτο της βιβλίο, το θρυλικό Τριανταφυλλάκι, είναι ένα επικό ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο στα τέλη του 19ου αιώνα. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία Βόρειο Σέλας, Επαναστατημένες Ζωές, Η Γέφυρα των Μυστικών, Το Τριανταφυλλάκι, Τριαντάφυλλο του Χειμώνα, Το Άγριο Τριαντάφυλλο και Η Άλλη Σταχτοπούτα.

Βρείτε την Jennifer Donnelly στο Facebook: www.facebook.com/JenWritesBooks

«Η άλλη Χιονάτη» κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις Εκδόσεις Διόπτρα.

Άνθρωποι με άγχος (βιβλίο)

                                   

 

 Άνθρωποι με άγχος – Fredrick Backman

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Μια νέα γυναίκα επιχειρεί να ληστέψει μια τράπεζα. Για να γλιτώσει τη σύλληψη, μπαίνει σε ένα διαμέρισμα προς πώληση και κρατά ομήρους όσους είναι εκεί: την υπερενθουσιώδη μεσίτρια, ένα ζευγάρι συνταξιούχων που ανακαινίζει και πουλά διαμερίσματα για να καλύψει το κενό στον γάμο τους, δύο κοπέλες που διαφωνούν σε όλα, αλλά ετοιμάζονται να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί μαζί, μια κυνική διευθύντρια τράπεζας με τάσεις αυτοκτονίας, μια ηλικιωμένη που υποφέρει από μοναξιά. Η αστυνομία περικυκλώνει το διαμέρισμα και, ενώ η αγωνία κορυφώνεται, όμηροι, ληστής και αστυνομικοί αρχίζουν να έρχονται κοντά και ανακαλύπτουν ότι έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα θα μπορούσαν να φανταστούν.

Το νέο βιβλίο του Φρέντρικ Μπάκμαν είναι ένα απρόβλεπτο, αισιόδοξο και με χιούμορ μυθιστόρημα για τη δύναμη της συγχώρεσης και της ελπίδας, που συγκινεί με την ευαισθησία και την ανθρωπιά του.

«...Εξαιρετική γραφή και βαθιά κατανόηση όσων έχουν πραγματικά αξία στη ζωή... Ο Φρέντρικ Μπάκμαν είναι ένας από τους καλύτερους και πιο ενδιαφέροντες συγγραφείς παγκοσμίως... ένας λογοτεχνικός γίγαντας που ακόμα μεγαλώνει». WASHINGTON TIMES

«Σε όλα τα μυθιστορήματα [του Μπάκμαν] είναι εμφανής η ικανότητά του να διατυπώνει αλήθειες για την ανθρώπινη φύση με μια λεπτότητα που συγκλονίζει». KIRKUS REVIEWS

Όταν η ληστής μπήκε στο διαμέρισμα, στο οποίο γινόταν επίδειξη  -προπαραμονή Πρωτοχρονιάς- δεν μπορούσε να φανταστεί την έκβαση της κατάστασης. Ίσως οι παρευρισκόμενοι να βρισκόντουσαν σε χειρότερη μοίρα από την δική της. Θα μου πεις, ποια ήταν η δική της;  Ειλικρινά, δεν ήθελε να έρθουν έτσι τα πράγματα, αλλά δεν είχε άλλα περιθώρια. Χρωστούσε και θα της έπαιρνε τα παιδιά. Αποφάσισε εν θερμώ.

Πολλές ώρες αργότερα, το αίμα που θα βρεθεί στην μοκέτα, θα την ενοχοποιήσει για ένα ακόμη αδίκημα, αλλά κανείς από τους ομήρους δεν έχει τραυματιστεί.

Ναι, είναι όπως το διαβάζεις και προκαταβολικά με συγχωρείς για το spoiler. Κάποια στιγμή αυτή η ομηρεία λαμβάνει τέλος. Ναι, πράγματι βρέθηκε αίμα στην μοκέτα. Όταν όμως οι αστυνομικοί μπήκαν στο διαμέρισμα, και αφού όλοι οι όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι και σε άριστη κατάσταση, η ληστής είχε εξαφανιστεί και δεν εντοπίζεται καμία πιθανή έξοδος διαφυγής. Το διαμέρισμα βρίσκεται ψηλά, για να σε προλάβω.

Κάτι έχει συμβεί, λοιπόν, εδώ.

Πολλά συνέβησαν κατά την διάρκεια αυτής της ομηρείας. Ξέρεις ποιο είναι το πιο σπουδαίο; Ακούστηκαν αλήθειες μέσα σε αυτό το σπίτι, με τις οποίες, ο καθένας από αυτούς, αναγκάστηκε να έρθει αντιμέτωπος, όπως ποτέ πριν. Είναι λίγο τρελό, το ξέρω. Αυτές όμως οι ώρες, ήταν ώρες ουσιαστικές. Οι άνθρωποι αυτοί αποκόπηκαν για λίγο από τον έξω κόσμο και κάτω από μια περίεργη συγκυρία, ήρθαν αντιμέτωποι με ζητήματα που τους αφορούσαν. Μάλλον δεν φοβήθηκαν και τόσο την ληστή. Σίγουρα το έκαναν, αλλά ήταν όλοι τους τόσο διαφορετικοί και οι απορίες μεταξύ τους ήταν τόσες πολλές. Ίσως δεν πρόλαβαν να φοβηθούν, όσο γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για την εξέλιξη τις ιστορίας. Θέτω μόνο προβληματισμούς. Και ζητώ πριν το διαβάσεις, αν δεν το έχεις κάνει ήδη -ξέρω πόσο καλά έχει πάει εμπορικά- να σκεφτείς το εξής.

Γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν μια τέτοια μέρα, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος και ενώ όλοι βρίσκονται σε πυρετώδεις προετοιμασίες, να πάνε σε μια επίδειξη διαμερίσματος;

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

«Οι άνθρωποι με άγχος» είναι ένα άρτιο μυθιστόρημα με χιούμορ. Ο Fredrick Backman καταφέρνει να εγείρει συνεχώς προβληματισμούς για το ποιοι είμαστε, τι μας ενδιαφέρει, τι φοβόμαστε, τί ελπίζουμε, τί κουβαλάμε και τι επιδιώκουμε. Είμαστε όλοι μας άνθρωποι με άγχος, και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Αυτή η ομηρεία μοιάζει περισσότερο με κοινωνικό πείραμα, παρά με ληστεία, κατά την διάρκεια της οποίας και οι σκληροί λυγίζουν. Είναι αισιόδοξο, αν και τρυπώνει στο ανθρώπινο υποσυνείδητο, ακριβώς εκεί που βρίσκεται η πληγή. Η ποικιλία των ηλικιών και των συνθηκών των ηρώων έχει να δώσει ένα παράδειγμα για όλους.

Θα το χαρακτήριζα ουσιαστικό παρά ανάλαφρο. Εξάλλου όποιος μιλάει για την ουσία του ανθρώπινου προβληματισμού, πόσο ανάλαφρος μπορεί να είναι;

Ο Συγγραφέας Fredrick Backman

Ο Φρέντρικ Μπάκμαν (γεν. 1981) είναι ο πιο δημοφιλής σύγχρονος Σουηδός συγγραφέας. Tα μυθιστορήματά του, πνευματώδη και συγκινητικά ταυτόχρονα, αποτυπώνουν ιδιαίτερες ιστορίες απλών ανθρώπων και μεταδίδουν μηνύματα ανθρωπιάς και αισιοδοξίας.

Έγινε γνωστός παγκοσμίως χάρη στο μυθιστόρημά του "Ένας άντρας που τον έλεγαν Ούβε", το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (Κέδρος, 2021). Το μυθιστόρημά του "Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη" έγινε bestseller, όπου εκδόθηκε και παρέμεινε για πολλούς μήνες στις κορυφαίες θέσεις της λίστας των New York Times. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος και αποτέλεσε την εκδοτική έκπληξη του 2017.

Το 2018 από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφόρησε το επίσης best-seller του συγγραφέα, που έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες, "Η Μπριτ-Μαρί ήταν εδώ". Ακολούθησαν οι νουβέλες του "Συμφωνία ζωής" το 2019 και "Κάθε πρωί ο δρόμος για το σπίτι γίνεται όλο και πιο μακρύς" το 2020. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, "Άνθρωποι με άγχος", έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και γνωρίζει τεράστια επιτυχία παγκοσμίως.

Tα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 46 γλώσσες και έχουν πουλήσει συνολικά πάνω από 13 εκατομμύρια αντίτυπα.

Το μυθιστόρημα "'Άνθρωποι με άγχος" κυκλοφορεί στη χώρα μας επίσης από τις εκδόσεις Κέδρος.

 

Ο άνθρωπος του Θεού (ταινία)

 Ο άνθρωπος του Θεού (Man of God)

Περίληψη:

Η δημοτικότητα του Νεκτάριου Κεφαλά, Επισκόπου Πενταπόλεως, προκαλεί τη ζήλια των κληρικών στην Αλεξάνδρεια. Από φόβο ότι θα γίνει ο επόμενος Πατριάρχης Αιγύπτου, ο κλήρος τον δυσφημίζει με αποτέλεσμα να του στερήσουν την ιερατική του ιδιότητα και να τον εξορίσουν από την Αίγυπτο. Στην Αθήνα πια, χάρη στην εξελιγμένη παιδαγωγική του τακτική γίνεται ξακουστός και κοσμαγάπητος και την ίδια εποχή επιδίδεται σε σπουδαίο συγγραφικό έργο. Όμως ο φόρτος εργασίας τον καταπονεί και αποφασίζει να αποσυρθεί στην Αίγινα. Ξαναχτίζει ένα ερειπωμένο μοναστήρι με τα ίδια του τα χέρια και χάρη στη φήμη του το μοναστήρι μεγαλώνει. Η Mονή όμως δεν αναγνωρίζεται ποτέ, ενώ ο Άγιος Νεκτάριος κατηγορείται άδικα για ανηθικότητα. Στο Αρεταίειο νοσοκομείο λίγο πριν το τέλος του, θα κάνει το τελευταίο του θαύμα.

Επίσκοπος Πενταπόλεως, ο Νεκτάριος Κεφαλάς, βγαίνει από την Ωραία Πύλη κατά την διάρκεια της λειτουργίας, ψάλλοντας. Αυτή είναι η πρώτη του εικόνα στην μεγάλη οθόνη. Τον αντικρίζουμε περί την ηλικία των 30 και όχι από μικρό παιδί όπως ίσως θα σκεφτόταν κανείς -έτσι σκέφτηκα και εγώ, αν και αντιλαμβάνομαι το σκεπτικό των συντελεστών της ταινίας βάσει του βίου του. Ο επίσκοπος είναι ιδιαίτερα αγαπητός από το ποίμνιό του στην Αλεξάνδρεια και όλοι βλέπουν στο πρόσωπό του τον επόμενο Πατριάρχη, όχι όμως τα μέλη του κλήρου. Η αγάπη που συγκεντρώνει, αντί να τον εξυψώσει στα μάτια τους, τον καταποντίζει. Τον δυσφημούν, του εναντιώνονται και όλα οδηγούν στον εξορισμό του στην Ελλάδα. 

Ο επίσκοπος Νεκτάριος Κεφαλάς υπομένει την κακία που υψώνεται απέναντί του. Το μόνο που τον πονά είναι η σκέψη ότι στεναχώρησε τον πνευματικό του, Πατριάρχη Σωφρόνιο, τον οποίο δεν αφήνουν να δει. Και κάπως έτσι παίρνει το δρόμο για την Αθήνα.

Δεν θα βρει καλύτερο κλίμα εκεί. Οι φήμες που τον ακολουθούν, τον έχουν προσπεράσει ήδη και έτσι δεν γίνεται δεκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος. Ζει τον διωγμό, ταπεινώνει τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι την κακία των γύρω του την γεννά ο ίδιος και ρακένδυτος πια, ενώ προσφέρει ό,τι έχει στον συνάνθρωπό του, καταφέρνει μετά την παραμονή του στο Άγιο Όρος να μπει στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή για να διδάξει. Ακόμη και εκεί, τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Εκείνος όλα αυτά τα χρόνια γράφει για το Θεό και γρήγορα βρίσκει ανταπόκριση από το ποίμνιο και τους μαθητές του.

Ώσπου αποφασίζει να λειτουργήσει ένα ερειπωμένο μοναστήρι γυναικών στην Αίγινα. Από τα λιγοστά του εισοδήματα και με προσωπική δουλειά ανασταίνει τον όμορφο αυτό τόπο και δίνει ελπίδα στις μοναχές, κάνοντας το όνειρό τους πραγματικότητα. Ακόμη όμως διώκεται, ταπεινώνεται και εξευτελίζεται από όσους δεν θέλουν να παραδεχτούν την ιδιότητά του, καθώς ο επίσκοπος Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς ήταν ήδη Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος.

Ο ίδιος νοσεί βαριά από καρκίνο του προστάτη και καθώς αφήνει την τελευταία του πνοή, τελεί ένα θαύμα για έναν συνάνθρωπό του, που έχει πραγματική ανάγκη.

«Ο Άνθρωπος του Θεού» αποτελεί μια βιογραφική δραματική αγγλόφωνη ελληνική ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία Γέλενα Πόποβιτς στην οποία πρωταγωνιστεί ο Άρης Σερβετάλης. Το καστ της ταινίας περιλαμβάνει επίσης τους, Αλεξάντρ Πετρόφ, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Τόνια Σωτηροπούλου και Μίκι Ρουρκ. Η ταινία είναι συμπαραγωγή της Simeon Entertainment και της View Master Films. Στην παραγωγή συμμετείχαν επίσης η Μονή Βατοπεδίου και το Ινστιτούτο Άγιος Μάξιμος Ο Γραικός. 

Ο πρωταγωνιστής Άρης Σερβετάλης

Εάν για κάποιον θα πρέπει να γίνει ξεχωριστή μνεία, αυτός δεν είναι άλλος από τον Άρη Σερβετάλη. Ο ηθοποιός ενσαρκώνει τον επίσκοπο Πενταπόλεως Νεκτάριο Κεφαλά. Ενσαρκώνει τον άγιο Νεκτάριο. Η ασκητική φιγούρα του δεν θα μπορούσε παρά να ταιριάζει με την όψη ενός τέτοιου ανθρώπου. Η αλήθεια είναι, ότι μοιάζει καθ’ όλη την διάρκεια περισσότερο με μοναχό παρά με επίσκοπο. Η φυσιογνωμία του είναι αυτή που ξεχωρίζει. Το καθαρό βλέμμα του, βλέμμα που δεν θυμίζει σε τίποτα τον άλλοτε «Λάζαρο» της γνωστής σειράς. Μοιάζει να μην γνωρίζει την αμαρτία, όπως με αλήθεια κοιτά τον συνάνθρωπό του και είναι έτοιμος να παραδοθεί ολόκληρος εν ονόματι του Θεού.

Πώς ανέχεται τόση αδικία, θα σκεφτείς αναγκαστικά, όπως έκανε και αμέτρητες φορές ο αγαπητός μαθητής του, που λαχταρούσε να τον δει Πατριάρχη.

Προσωπικά, παρέβλεψα την φτωχή αγγλική προφορά των περισσότερων από τους ηθοποιούς, αντιλαμβανόμενη το στόχο που έχει το μοίρασμα αυτής της ταινίας στο κόσμο σε αυτή τη γλώσσα. Εντούτοις θα ήθελα να μην υπάρχει τόσο βιασύνη στο πέρασμα του χρόνου, κατά την διάρκεια της ταινίας, σύμφωνα με την οποία βλέπουμε τον επίσκοπο να γερνά απότομα. Με λίγα λόγια να έχει γίνει καλύτερη διαχείριση του χρόνου ως προς τα γεγονότα.

Δες το trailer της ταινίας εδώ και πραγματικά βάλ' τη στην λίστα σου. Εγώ την είδα στον κινηματογράφο. Αξίζει κάποτε να την δεις.

After life (mini-series)

              After life 

Πλοκή:

To After Life διηγείται τη ζωή του Τόνι (Ρίκι Τζερβέις), ενός αρθρογράφου της τοπικής εφημερίδας του Τάμπουρι. H ζωή του ανατρέπεται όταν η σύζυγός του πεθαίνει από καρκίνο του μαστού. Στην αρχή σκέφτεται να αυτοκτονήσει, ωστόσο, αποφασίζει να ζήσει, υπό τον όρο, να τιμωρήσει τον κόσμο για το θάνατο της συζύγου του, με το να λέει και να κάνει οτιδήποτε θέλει. Θεωρεί πως με το να είναι μόνιμα κακόκεφος και πικρόχολος αποκτά την "υπερδύναμη" να το πετύχει, αλλά το σχέδιο του ματαιώνεται, όταν όλοι γύρω του προσπαθούν να τον βοηθήσουν να ξαναβρεί τους πρότερους ρυθμούς ζωής του που θα επαναφέρουν τον αληθινό του εαυτό.

Δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς τις δύσκολες και μη αναστρέψιμες αλλαγές στη ζωή. Ο Τόνι βιώνει μία τέτοια. Η Λίζα, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ήταν η αδελφή ψυχή του, όχι απλά η γυναίκα του. Περνούσαν καλά, έκαναν «βλακείες», ήταν αρκετά διαφορετικοί αλλά παρακινούσε ο ένας τον άλλο στην ζωή. Δεν είχαν παιδιά, αλλά αυτό δεν στάθηκε λόγος για να μην έχουν μια υπέροχη σχέση μεταξύ τους.

Μάντεψε!

Η Λίζα βίωσε τον καρκίνο και δυστυχώς απεβίωσε. Ήταν όμως προνοητική ακόμη και σε αυτό. Όσο νοσεί, καταγράφει τον εαυτό της σε βίντεο και μέσω αυτών των καταγραφών προσπαθεί να δώσει δύναμη στον Τόνι, για την περίοδο μετά το θάνατό της. 

Ο Τόνι διαλύεται. Δεν υποδύεται τον στεναχωρημένο. Αντικρίζεις ένα ψυχικό ράκος. Αποφασίζει λοιπόν να αυτοκτονήσει. Δεν το κάνει, όχι ακόμη τουλάχιστον, αφού κάποιος θα πρέπει να ταΐζει τον σκύλο του. Ίσως αυτό αποτελεί μόνο μία πρόφαση. Πάντως τον κρατά στην ζωή και του δίνει την ευκαιρία να προσπαθήσει να βγάλει άλλη μια μέρα.

Το κακό με τον Τόνι -για τους γύρω του τουλάχιστον- είναι ότι προκειμένου να ζει, αποφασίζει να λέει ότι ακριβώς σκέφτεται, προσβάλλοντας τους ανθρώπους και προκαλώντας τους με την συμπεριφορά του. Αλλά για τον Τόνι τί χειρότερο να συμβεί, αφού ούτως ή άλλως προσδοκά το θάνατο.

Η ζωή του θα αλλάξει. Θέλοντας και μη, αυτή αλλάζει συνεχώς. Συναντά απίθανους τύπους κάθε μέρα, σε σημείο που λες, δεν μπορεί να συμβαίνουν όλα σε εκείνον. Ανάμεσά τους και τον πατέρα του, καθημερινά, στον οίκο ευγηρίας, όπου μένει. Ο πατέρας του, Ρέι, πάσχει από Αλτσχάιμερ, και το να του ζητά επανειλημμένα να δει την γυναίκα του Λίζα, είναι για τον Τόνι, άλλο ένα βήμα προς την απελπισία.

Να σου πω κάτι;

Ο Τόνι παρόλα αυτά είναι ένας πολύ ωραίος τύπος. Όταν ξεκίνησα την σειρά, κάπου ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο επεισόδιο, αναρωτήθηκα για το αν θέλω να δω το υπόλοιπο. Δεν μετανιώνω καθόλου που το έκανα. Είναι από τους ανθρώπους που χρειάζεται χρόνος για να τον γνωρίσεις και όταν το κάνεις, δε θέλεις να τον αποχωριστείς..

Ο Τόνι έχει ιδιαίτερο, μαύρο και έξυπνο χιούμορ. Λέει τα πιο αστεία πράγματα, απόλυτα σοβαρός και είναι ουσιαστικά ευαίσθητος. Θέλει, όπως λέμε, σπρώξιμο για να ξεκολλήσει. Βρίσκει την βοήθεια και το προσφέρει. Στο τέλος έχει κάνει πολύ περισσότερο καλό στους γύρω του, απ’ ότι στον εαυτό του.

Το After Life είναι μια μαύρη κωμωδία με στοιχεία δράματος. Γέλασα αρκετές φορές -δεν ξεκαρδίστικα- γέλασα όμως και στο τελευταίο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν, έκλαψα ειλικρινά. Θα ήθελα να υπάρξει συνέχεια στην ιστορία του, όχι γιατί δεν έχει κλείσει τα ανοιχτά του θέματα ως εδώ, περισσότερο για να τον δω να γκρινιάζει με τον μοναδικό του τρόπο για ακόμη μία φορά.

Οι δύο σεζόν που κυκλοφόρησαν αποτελούνται από έξι επεισόδια η κάθε μία, περίπου των 30 λεπτών. Η σειρά προβάλλεται από το Netflix.

Σκηνοθέτης της σειράς όσο και σεναριογράφος είναι ο Ρίκι Τζερβέις. Η Κέιτι Μαυρολέων είναι βοηθός σεναριογράφου.

Πρωταγωνιστούν:

·         Ricky Gervais ως Tony Johnson

·         Tom Basden ως Matt Braden

·         Tony Way ως Lenny

·         Diane Morgan ως Kath

·         Mandeep Dhillon ως Sandy

·         Ashley Jensen ως Emma

·         Kerry Godliman ως Lisa Johnson

·         Paul Kave ως Psychiatrist

·         Joe Wikinson ως Pat

·         Roisin Conaty ως Daphne/”Roxy”

 

Δες το trailer της σειράς εδώ: