«Θάλασσες…». Έτσι ξεκινά αυτό το ταξίδι. Και το βλέμμα, σχεδόν αβίαστα, διαπερνά τις θαμνόφυτες εκτάσεις των μαστιχόδεντρων και χάνεται στο απέραντο γαλάζιο. Το άρωμα της μαστίχας σε ακολουθεί επίμονα, διαπερνά τις αισθήσεις και μένει να περιπλανιέται στον ουρανίσκο σαν ένα μικρό, πολύτιμο δάκρυ της χιώτικης γης.
Εδώ αντικρίζεις δύο αντίθετους κόσμους που αλληλοσυμπληρώνονται. Από την μία, βιώνεις τη λαχτάρα ενός ναυτικού για τη θάλασσα· την ανάγκη του να νιώθει την αλμύρα της, να "χάνεται" στα νερά της, να αφήνεται στη μαγεία της. Από την άλλη, την προσμονή όσων μένουν πίσω, περιμένοντας στωικά - αγναντεύοντας τον ορίζοντα - την ασφαλή επιστροφή σε στέρεα γη, στη συνήθεια, στα δεδομένα.
Και καθώς η αφήγηση προχωρά, ένας έρωτας αναδύεται ανάμεσα σε στεριά και θάλασσα, γνωρίζοντας πως θα πρέπει να αρκεστεί στην απόσταση και τη μοναξιά· όχι επειδή του λείπει η ένταση, αλλά επειδή στερείται τη φυσική παρουσία.
Ένας έρωτας που δεν παγιδεύεται στο «για πόσο», ούτε ζητά να οριστεί χρονικά, αλλά υπάρχει και αναπνέει μέσα στο «για όσο» και αυτή του η διάσταση τον κάνει πιο δυνατό, πιο αναγκαίο, πιο ουσιαστικό.
Με αφήγηση που κυλά με ορμητικό ρυθμό, χωρίς να χάνει τη συναισθηματική της δύναμη, το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, «Το λιμάνι μου είσαι εσύ», μάς ταξιδεύει στον απαιτητικό και συχνά αθέατο κόσμο της ναυτιλίας, ενώ παράλληλα, μας ξεναγεί στη μοναδική παράδοση της μαστιχοπαραγωγής της Χίου που δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα στις σελίδες.
Με ώριμη, μεστή και ουσιαστική γραφή - που ήδη από το προηγούμενο έργο του συγγραφέα φαίνεται να ακολουθεί μια νέα δημιουργική πορεία - στήνει ένα σκηνικό με αληθινούς ήρωες και έντονη συναισθηματική φόρτιση, καταφέρνοντας να μας παρασύρει από τη νηνεμία στην τρικυμία, εντείνοντας την αγωνία και θέτοντας ουσιαστικά διλήμματα που αγγίζουν βαθιά.
Σε αυτή την ιστορία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δοκιμασία των σχέσεων, με τη δύναμη του συναισθήματος, με όσα τελικά αποκτούν αληθινή προτεραιότητα και με εκείνους τους ανθρώπους - ή και τους τόπους - που γίνονται το λιμάνι μας.
