Ο τέλειος γάμος (βιβλίο)

Ο τέλειος γάμος – Jeneva Rose

 

Εκείνη, μια επιτυχημένη ποινικολόγος. Εκείνος, ένας επίδοξος συγγραφέας που έχει βρεθεί σε καλλιτεχνικό τέλμα. Η σχέση τους μοιάζει αρμονική. Τα χρόνια του γάμου δεν έχουν καταφέρει να τη φθείρουν… μέχρι τη στιγμή που εκείνος κατηγορείται για τη δολοφονία της ερωμένης του.

Δεν μπορεί να τον αφήσει ανυπεράσπιστο. Τα στοιχεία, όμως, συνηγορούν εις βάρος του. Όσο πληγωμένη κι αν είναι (Σάρα), θέλει να μάθει την αλήθεια. Το ίδιο κι εκείνος (Άνταμ). Είναι πεπεισμένος πως κάποιος του έχει στήσει παγίδα και είναι αποφασισμένος να τον αποκαλύψει. Ωστόσο, κάθε του κίνηση μοιάζει να τον βυθίζει ακόμη περισσότερο. Ποιος σκότωσε τη γυναίκα με την οποία διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση; Πρόκειται για έγκλημα πάθους ή για μια καλοστημένη πλεκτάνη;

Η Jeneva Rose στήνει ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ, παρουσιάζοντας έναν γάμο που διαλύεται υπό το βάρος της προδοσίας. Παρακολουθούμε τους δύο συζύγους να μεταμορφώνονται, καθώς η σχέση τους περνά σε μια εντελώς νέα φάση.

Η αγάπη στιγματίζεται από την απιστία. Η οικειότητα δίνει τη θέση της στην απόσταση, και το άλλοτε «τέλειο» ζευγάρι αναγκάζεται να γνωριστεί ξανά, αυτή τη φορά μέσα από τον πιο σκληρό καθρέφτη της αλήθειας.

Γιατί, όμως, εκείνη επιλέγει να τον υπερασπιστεί;

Με γρήγορη πλοκή και συνεχείς ανατροπές, «Ο τέλειος γάμος» διαβάζεται απνευστί. Προβληματίζει και ιντριγκάρει, οδηγώντας σε ένα τέλος που δύσκολα μπορεί κανείς να προβλέψει. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται επαρκώς, η αγωνία διατηρείται αμείωτη, αν και δεν λείπουν αστοχίες στη εξέλιξη της πλοκής.

Το «Ο τέλειος γάμος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και σε προσκαλεί να τον ανακαλύψεις.

Το μυστικό των μυστικών (βιβλίο)

Το μυστικό των μυστικών -Dan Brown

Ήμουν δεκαέξι όταν, τυχαία, έπεσε στα χέρια μου ο «Κώδικας Da Vinci». Γοητευμένη από τη συγκεκριμένη προσωπικότητα, οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια μου με το όνομά του (Leonardo Da Vinci) με ιντρίκαρε. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε αυτό το βιβλίο και σε ένα άλλο, σχετικό με την καταστροφή της Πομπηίας, και δεν ήξερα πραγματικά τι να επιλέξω. Το δεύτερο, δυστυχώς, δεν το έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Όπως είναι προφανές, επέλεξα τον «Κώδικα» και ένας καινούριος, λογοτεχνικός κόσμος άνοιξε μπροστά μου. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα και χωρίς να έχω καλύψει ολόκληρη τη βιβλιογραφία του συγγραφέα, συνάντησα με μεγάλη ανυπομονησία «Το μυστικό των μυστικών».

Στην μυστικιστική Πράγμα – την πόλη των εκατό πύργων και των Γοτθικών θρύλων - στο Κάστρο της Πράγας διεξάγεται μια σειρά διαλέξεων. Η δρ. Σόλομον είναι προσκεκλημένη για  να μιλήσει για τη νοητική επιστήμη και την έρευνά της πάνω στην ανθρώπινη συνείδηση. Στο ταξίδι αυτό τη συνοδεύει ο αγαπημένος καθηγητής συμβολολογίας, Ρόμπερτ Λάνγκντον.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού την επομένη της διάλεξης η Σόλομον εξαφανίζεται - όπως και το χειρόγραφό της - και η ζωή της φαίνεται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Στην προσπάθειά του να την βρει, ο Λάνγκντον κινδυνεύει επίσης αφού έχει μπει στο στόχαστρο των ερευνών.

Μυστικές υπηρεσίες, αστυνομικές αρχές, πρεσβείες, κυβερνητικά στελέχη και όχι μόνο, αναμειγνύονται σε μια υπόθεση που προσπαθεί να προστατεύσει ένα μυστικό που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί. Πώς εμπλέκεται σε όλα αυτά μια εξέχουσα επιστήμονας; Και γιατί η έρευνά της για την ανθρώπινη συνείδηση φαίνεται ικανή να ανατρέψει όσα θεωρούμε δεδομένα;

Με την ματιά ενός καταξιωμένου ειδικού επιστήμονα και με το ταλέντο ενός εξαιρετικού συγγραφέα ο Dan Brown ξεδιπλώνει μια ιστορία που - όπως συνηθίζει - περιπλέκει την αλήθεια με το «μύθο» σε τέτοιο βαθμό που αδυνατείς να ξεχωρίσεις τι έχει φανταστεί και τι έχει ανακαλύψει. Σε ένα μυστηριακό σκηνικό που μπορείς να αναπαραστήσεις στην φαντασία σου, λεπτό προς λεπτό, μας δίνει με λεπτομέρεια επιστημονικά δεδομένα που αν υπάρχουν στην πραγματικότητα δεν μπορούν παρά να είναι «Το μυστικό των μυστικών».

Το μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς (βιβλίο)

Το μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς – Θάνος Κονδύλης

Μια κλοπή από το Μουσείο της Ακρόπολης γίνεται ο μίτος της Αριάδνης που οδηγεί στα άδυτα του κόσμου της αρχαιοκαπηλίας. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο αστυνόμος Περικλής Πανταζής, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ισοφαρίσει το φιάσκο που βίωσε σε μια προηγούμενη υπόθεση ναρκωτικών.

Ποιοι και γιατί αποφάσισαν να αφαιρέσουν μια μαρμάρινη πλάκα από το μουσείο; Πώς συνδέεται η υπόθεση με την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο και τι ρόλο παίζει η αρχαιοφύλακας της αίθουσας τριάντα δύο;

Πολιτικοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες και αστυνομία αποτελούν μέλη του ίδιου ιστού, ο οποίος μπλέκεται στα πόδια του αστυνόμου Πανταζή. Κάποιοι θα τον παραπλανήσουν, άλλοι θα τον απειλήσουν, ενώ η βοήθεια θα έρθει από απρόσμενες πλευρές. Θα καταφέρει να φέρει εις πέρας την υπόθεση ή θα υπογράψει τη δική του καταδίκη;

Το Μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς, με την υπογραφή του Θάνου Κονδύλη, μας μεταφέρει στον κόσμο της αρχαιοκαπηλίας. Με φόντο το Μουσείο της Ακρόπολης, οι ήρωές του προσπαθούν να λύσουν την άκρως περίεργη εξαφάνιση ενός εκθέματος που απεικονίζει τη θεά Αθηνά από ένα φρούριο υψίστης ασφαλείας.

Με λόγο απλό και καθημερινό, ο συγγραφέας συνθέτει χαρακτήρες γνώριμους: ανθρώπους με δυνατότητες και αδυναμίες, μπλεγμένους σε επικίνδυνα δίχτυα που θέτουν τις ζωές τους σε κίνδυνο.

Προσωπικά βρήκα την υπόθεση πολύ ενδιαφέρουσα, παρότι τον τελευταίο καιρό έχω απομακρυνθεί από τις αστυνομικές εξιχνιάσεις. Σε αυτό συνέβαλαν τόσο ο τίτλος όσο και το εξώφυλλο, που με ώθησαν να αποκτήσω το βιβλίο. Ωστόσο, οι διάλογοι και οι αντιλήψεις των ηρώων θεωρώ ότι παραπέμπουν σε μια εποχή προηγούμενων δεκαετιών.

Η εκδίκηση της μπαλαρίνας (βιβλίο)

Η εκδίκηση της μπαλαρίνας – Μαρία Παναγοπούλου

Αέρινες ανθρώπινες φιγούρες, υφάσματα που αναδεικνύουν και την παραμικρή λεπτομέρεια ενός καλλίγραμμου σώματος, μουσική που εξυψώνει τα πιο ευγενή ανθρώπινα αισθήματα, υποδήματα (πουέντ) που δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως τα πόδια αιωρούνται πάνω από το έδαφος.
Αυτά είναι τα στοιχεία που βλέπουμε – ή φανταζόμαστε – όταν αναφερόμαστε σε μια μπαλαρίνα, συνθέτοντας τη μία όψη του νομίσματος.

Λιπόσαρκα σώματα που υποσιτίζονται, καταπονημένα άκρα που πληγώνονται, φθείρονται και αιμορραγούν. Απαιτητικές πρόβες που αποτελούν μόνιμη καθημερινότητα, ανταγωνισμός, στερήσεις. Στερήσεις και πάλι στερήσεις.

Και αυτή είναι η άλλη όψη.

Ακόμη κι αν η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, η πραγματικότητα δεν υπολείπεται σε σκληρότητα.

Η παραπάνω περιγραφή θα μπορούσε να ταιριάζει σε κάθε μπαλαρίνα – και σίγουρα στην ηρωίδα της συγγραφέα Μαρίας Παναγοπούλου, με το προσωνύμιο Τζίντζερ. Με καταγωγή από το Βαθύ της Σάμου και ύστερα από την απροσδόκητη εμφάνιση του κατάλληλου ανθρώπου στη ζωή της, βρίσκεται να αγγίζει το όνειρο μιας επαγγελματικής πορείας που ελάχιστοι έχουν την ευκαιρία να γευτούν. Ένα όνειρο που, για ακόμη μία φορά, φέρει μέσα του κομμάτια εφιάλτη.

Η συγγραφέας, με την Εκδίκηση της μπαλαρίνας, μας εισάγει στα άδυτα ενός χώρου ντυμένου με το πέπλο του ονείρου για όσους τον παρατηρούν από απόσταση. Ενός πέπλου που κρύβει τόσο από εμάς όσο και από την ηρωίδα αλήθειες που πονούν και μπορούν να αποβούν ολέθριες.

Βαθιά επηρεασμένη από προσωπική μου έρευνα, μερικά χρόνια πριν, γράφοντας για μια μπαλαρίνα, δεν είμαι βέβαιη ότι μπορώ να είμαι απολύτως αντικειμενική. Θα σταθώ, ωστόσο, σε αυτό που είναι απολύτως βέβαιο: πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται εύκολα, παρότι καταπιάνεται με ένα ιδιαίτερο θέμα, δημιουργώντας αρκετές ανατροπές μέσα από απρόβλεπτες εξελίξεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι ήρωες. Είναι πλούσιο σε εικόνες και συναισθήματα που εναλλάσσονται, αν και δεν θα σας κρύψω ότι θα προτιμούσα μια πιο πυκνή αφήγηση και την παράλειψη ορισμένων αναφορών σε γεγονότα της επικαιρότητας, οι οποίες δεν φαίνεται να εξυπηρετούν ουσιαστικά ούτε τη ροή ούτε την ατμόσφαιρα της ιστορίας.

Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα (βιβλίο)

Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα - Κώστας Κρομμύδας

Θέλω να σου μιλήσω για μια χριστουγεννιάτικη ιστορία.

Πριν, όμως, από αυτό… πάμε να παίξουμε ένα μικρό παιχνίδι. Είσαι έτοιμος/η;

Κλείσε τα μάτια!

Φαντάσου πως βρίσκεσαι σε ένα πέτρινο σπίτι, σε ένα ορεινό προορισμό. Ο φωτισμός είναι χαμηλός. Έχεις τυλιχτεί με ένα ζεστό κάλυμμα και το μόνο που ακούγεται είναι το τζάκι που σιγοκαίει μπροστά σου, καθώς τα ξύλα παραδίδονται αργά στις φλόγες. Δίπλα σου, ένα ποτήρι με το αγαπημένο σου ποτό, ολοκληρώνει την εικόνα.

Νιώσε τη ζεστασιά να σε τυλίγει και πάμε να ξεκινήσουμε!

Το βιβλίο «Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα» του Κώστα Κρομμύδα, με την απρόσκοπτη ροή και τους καθημερινούς ήρωες που μας χαρίζει, είναι μια απρόσμενη, ζεστή αγκαλιά που φτάνει μέχρι την ψυχή και δεν σε αφήνει να κρυώσεις, όσο και αν το χιόνι αποκλείει τα πάντα γύρω σου. Αν παραδοθείς σε αυτό - σε παρακαλώ κάν' το - θα δεις πως θα το κουβαλάς μέσα σου για καιρό. Σαν μια φλόγα που σε καθοδηγεί και σε προτρέπει να δεις με διαφορετική ματιά όχι μόνο τα φετινά Χριστούγεννα, αλλά και την ζωή μετά από αυτά!

Μακριά από την πολύβουη πόλη, τις αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις - που κάνουν το κινητό σου να αναβοσβήνει σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο -, τα αδιάκοπα social media και τις ειδήσεις που σε φορτίζουν κυρίως αρνητικά, μεταφερόμαστε σε έναν παραδοσιακό τόπο που διατηρεί την αυθεντικότητά του. Γευόμαστε έναν τρόπο ζωής από τον οποίο αποκοπήκαμε, βυθισμένοι στη λήθη της άγριας καθημερινότητας. 

Εδώ, δύο άνθρωποι συναντιούνται τυχαία.

Φαίνονται αρκετά διαφορετικοί, και ίσως να είναι, όμως αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως, μέσα από απρόσμενες συνθήκες, αναγκάζονται να αλληλεπιδράσουν, να συνδεθούν και, κατ' επέκταση, να μοιραστούν!

Και τότε έρχονται σε επαφή με την πραγματική μαγεία των Χριστουγέννων. Μια μαγεία χωρίς υπερβολικούς στολισμούς και πολύχρωμα λαμπάκια. Μια μαγεία που τους οδηγεί να συνειδητοποιήσουν πως η ζωή μπορεί να είναι αλλιώς.

Πιο απλή. 

Πιο αληθινή. 

Πιο ουσιαστική.

Αγαπητέ Θεέ (βιβλίο)

 Αγαπητέ Θεέ – Ερίκ Εμανουέλ Σμίτ

 

"...Υπάρχει ένα φυτό της Σαχάρας που ζει μόνο μία μέρα. Μόλις ο σπόρος πιει νερό, μπουμπουκιάζει, γίνεται μίσχος, βγάζει φύλλα, πετάει ένα λουλούδι, παράγει σπόρους, μαραίνεται και, χοπ, το βράδυ, τέλος..."

Ο μικρός Όσκαρ γράφει γράμματα στον Θεό. Παρά το ότι αρχικά παρουσιάζεται ως «ταραχοποιός» - αναφερόμενος στις πράξεις του απέναντι στο σκύλο, τη γάτα και τα χρυσόψαρα - δεν είναι ένα κακό παιδί. Αντίθετα, είναι ένα παιδί που διψά για νόημα. Του λείπει η σωστή καθοδήγηση, ο χώρος να εκφραστεί, η ελευθερία να νιώσει ό,τι νιώθει χωρίς φόβο. Μέσα από αυτά τα γράμματα - σε έναν ασυνήθιστο παραλήπτη - βρίσκει τελικά μια φωνή. Έναν τρόπο να βάλει σε λέξεις όσα δεν χωρούν εύκολα στη σιωπή. Και μαζί, έναν τρόπο να αποδεχτεί όσα συμβαίνουν μέσα του και γύρω του.

Στην περίπτωσή του, ο χρόνος λειτουργεί παράξενα. Σχεδόν ονειρικά. Δεν ακολουθεί την γραμμική ροή της καθημερινότητας. Κάθε μέρα ισοδυναμεί με κάτι πολύ περισσότερο και υπογραμμίζει τη σχετικότητά του.

Όταν ζεις με πληρότητα, ο χρόνος δεν έχει σημασία. Όταν κοιτάς τη ζωή με τα μάτια ανοιχτά, ακόμα και το λίγο γίνεται πολύ.

Ο Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ, στο «Αγαπητέ Θεέ», μας παραδίδει ένα έργο μόλις 95 σελίδων που όμως διαθέτει το βάθος και την ένταση ενός πλήρους μυθιστορήματος. Δεν πρόκειται απλά για μια ιστορία, αλλά για ένα υπαρξιακό κάλεσμα. Ανάμεσα στους δυνατούς συμβολισμούς του εντοπίζονται η παρουσία του άλλου και η δύναμη της ενσυναίσθησης. Το πόσο θεραπευτικό μπορεί να είναι το να είσαι απλώς εκεί για κάποιον, χωρίς να προσπαθείς να τον σώσεις. Χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να πεις κάτι. Μόνο να ακούς.

Η ιστορία αυτή δεν απευθύνεται σε παιδιά, παρότι έχει παιδική φωνή. Αντίθετα, είναι μια κατάθεση αλήθειας που οι ενήλικες έχουμε ίσως ξεχάσει πώς να εκφράζουμε. Ο παιδικός λόγος λειτουργεί ως καθρέφτης αγνότητας, ειλικρίνειας και ευθύτητας.

Ίσως τελικά, ο πιο ουσιαστικός διάλογος δεν είναι αυτός που κάνουμε με τους άλλους, αλλά εκείνος που ξεκινά μέσα μας. Με ερωτήσεις που δεν περιμένουν απαντήσεις, αλλά παρουσία.

Ηλέκτρα (βιβλίο)

Ηλέκτρα – Jennifer Saint

Ένα μυθιστόρημα με τρεις γυναικείες φωνές στη σκιά του Τρωικού πολέμου.

Η Jennifer Saint μάς μεταφέρει στον κόσμο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας μέσα από τις φωνές τριών εμβληματικών γυναικών: της Ηλέκτρας, της Κλυταιμνήστρας και της Κασσάνδρας. Καθεμία τους αφηγείται τη δική της ιστορία - πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Μέσα από τις προσωπικές τους τραγωδίες και τις αποφάσεις που πήραν ή τους επιβλήθηκαν, βλέπουμε πώς οι ζωές τους διαπλέκονται με την Ιστορία και την τραγωδία των Ατρειδών.

Ηλέκτρα

Για την Ηλέκτρα, η απουσία της μητρικής στοργής από την Κλυταιμνήστρα αφήνει ένα τεράστιο κενό. Ο πατέρας της, ο βασιλιάς Αγαμέμνονας, είναι το μόνο πρόσωπο στο οποίο εναποθέτει τις ελπίδες της. Όσο όμως εκείνος πολεμά στην Τροία, η Ηλέκτρα βλέπει τη μητέρα της να παραδίδεται στον Αίγισθο και να εγκαταλείπει τον ρόλο της συζύγου και μητέρας. Το μίσος της φουντώνει, και η επιστροφή του πατέρα της δεν φέρνει λύτρωση, αλλά μια νέα τραγωδία: τη δολοφονία του. Η αποστολή της γίνεται τότε ξεκάθαρη - εκδίκηση μέσω του αδελφού της Ορέστη.

Κλυταιμνήστρα

Η Κλυταιμνήστρα δεν είναι η κλασική "άπιστη βασίλισσα". Είναι μια μητέρα πληγωμένη από τη θυσία της κόρης της, Ιφιγένειας. Από εκείνο το σημείο και μετά, η εκδίκηση γίνεται η κινητήριος δύναμή της. Ο Αίγισθος είναι απλώς το μέσο, όχι ο σκοπός. Η σχέση τους βασίζεται αποκλειστικά στο κοινό τους μίσος για τον Αγαμέμνονα. Ωστόσο, καθώς η ίδια απορροφάται από τη δίψα της για δικαιοσύνη ή τιμωρία, δεν συνειδητοποιεί ότι τα παιδιά της απομακρύνονται - και τελικά, στρέφονται εναντίον της.

Κασσάνδρα

Η φωνή της Κασσάνδρας ήταν ίσως η πιο αναπάντεχα ενδιαφέρουσα. Ιέρεια του Απόλλωνα, προικισμένη με το χάρισμα της προφητείας αλλά καταραμένη να μην την πιστεύει κανείς. Παγιδεύεται σε έναν ρόλο που δεν διάλεξε, βλέποντας την καταστροφή να έρχεται χωρίς να μπορεί να την αποτρέψει. Αν την άκουγαν, ίσως ο Πάρης να μην επέστρεφε ποτέ στην Τροία και ο Δούρειος Ίππος να μην περνούσε τα τείχη της. Η Κασσάνδρα, ευσεβής, τραγική, αλλά και δυναμική, δίνει στη μυθολογία μια φωνή που σπάνια ακούμε.

Η Saint επιλέγει να αφηγηθεί τον Τρωικό Πόλεμο από τη σκοπιά των γυναικών - ένα μοτίβο που έχουμε δει και σε άλλα έργα του είδους. Παρόλο που ο τίτλος του βιβλίου είναι Ηλέκτρα, εντύπωσή μου είναι ότι ο χαρακτήρας της παραμένει κάπως αδύναμος, και παραγκωνίζεται απέναντι στις άλλες δύο. Δεν εξελίσσεται όσο θα περίμενα, και η αφοσίωσή της στον πατέρα της καταλήγει να επαναλαμβάνεται χωρίς μεγαλύτερο βάθος.

Αντίθετα, η Κλυταιμνήστρα παρουσιάζεται ως μια πολυδιάστατη, δυναμική γυναίκα. Πρόσφατα διάβασα και το Κλυταιμνήστρα της Costanza Casati και ενθουσιάστηκα – ίσως γι’ αυτό να περίμενα περισσότερα και εδώ. Ωστόσο, η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα ήταν η Κασσάνδρα. Μυστηριακή, αδικημένη αλλά ισχυρή, φωτίζει πλευρές της μυθολογίας που μέχρι τώρα μου ήταν αόρατες.

Αγαπώ την ελληνική μυθολογία και συχνά διαβάζω μυθιστορήματα που την επαναπροσεγγίζουν από νέες οπτικές. Η Ηλέκτρα της Jennifer Saint, όμως, με κούρασε σε σημεία. Ενώ η πρόθεση της συγγραφέως είναι σαφής και ενδιαφέρουσα, η εκτέλεση δεν με ικανοποίησε πλήρως. Παρ’ όλα αυτά, αν κάποιος θέλει να διαβάσει μια νέα εκδοχή των μύθων των Ατρειδών μέσα από γυναικείες φωνές, ίσως να βρει κάτι που θα τον αγγίξει - ειδικά στις ιστορίες της Κλυταιμνήστρας και της Κασσάνδρας.

Η Ηλέκτρα της Jennifer Saint κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.

Η φόνισσα των μυρμηγκιών (βιβλίο)

Η φόνισσα των μυρμηγκιών – Πασχαλία Τραυλού

Η Διώνη ζούσε για να γράφει και έγραφε για να ζει. Η εργασία της στον Οργανισμό Προστασίας Ελευθερίας του Λόγου δεν ήταν αποτέλεσμα φιλοδοξίας, αλλά μιας ρεαλιστικής παραδοχής: πως, όσο κι αν διέθετε εξαιρετικές περγαμηνές, δεν θα μπορούσε να αποκατασταθεί επαγγελματικά στον χώρο της εκπαίδευσης.

Ήταν ένας γρίφος για τους γύρω της, ακόμη και για τη Γλυκερία – τη γειτόνισσα, πρώην συνάδελφο και μοναδική της φίλη. Εκείνη ήταν που απολάμβανε τις νυχτερινές συμφωνίες των πλήκτρων της Διώνης, όταν εκείνη βυθιζόταν στη δημιουργία ιστοριών. Ήταν όμως και η ίδια που τη βρήκε –σχεδόν, αν όχι εντελώς– νεκρή στο δωμάτιό της. Και ήταν εκείνη που ανέλαβε να ξεδιαλύνει το μυστήριο πίσω από την κατάστασή της, την ώρα που η ζωή της Διώνης κρεμόταν από μια κλωστή.

Με τη Φόνισσα των μυρμηγκιών, η Πασχαλία Τραυλού δεν μας προσφέρει απλώς μια ακόμη ιστορία ή ένα ακόμα μυθιστόρημα. Μας παραδίδει ένα αληθινό μάθημα λογοτεχνίας. Δημιουργεί μια ηρωίδα που βαδίζει την ίδια πορεία με κάθε συγγραφέα, που δεν γράφει για να εντυπωσιάσει –αν και τελικά το πετυχαίνει–, που δεν γράφει για το χρήμα –αν και ίσως το αποκτά– αλλά που, πάνω απ’ όλα, γράφει για να ψυχαναλύσει τον εαυτό του. Πότε αποκαλύπτοντας τα σκοτάδια του, πότε αναλαμβάνοντας τον ρόλο ενός αγγέλου που ξέρει πως ποτέ δεν θα γίνει.

Τα αποσπάσματα και τα ρητά των συγγραφέων που παρεμβάλλονται μέσα στην αφήγηση είναι πολύτιμα και αξίζει να καταγραφούν ένα προς ένα. Όσο για τη Διώνη, με τη διπλή της ταυτότητα –δημόσια υπάλληλος και συγγραφέας– θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο ψυχαναλυτικής μελέτης.

Ανακαλύπτοντας ποια είναι –και γιατί είναι– η «φόνισσα των μυρμηγκιών», δεν εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από την πλοκή. Θεώρησα ότι σε κάποια σημεία υπερανέλυε ή πλατίαζε. Κι όμως, θαύμασα τη λογοτεχνική δεινότητα της συγγραφέα και, κυρίως, τη βαθιά τοποθέτησή της απέναντι σε μια γυναίκα που γράφει για να παλέψει τους δαίμονές της.

Η Φόνισσα των μυρμηγκιών κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω (βιβλίο)

 Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω – Κώστας Κρομμύδας

Λένε πως ο άνθρωπος για δύο πράγματα δεν φέρει ευθύνη: για το πού γεννήθηκε και από ποιους. Η ζωή της Μενεξιάς τής έδειξε από πολύ νωρίς το σκληρό της πρόσωπο. Μεγαλωμένη σε ορφανοτροφείο, χωρίς να γνωρίσει ποτέ την πραγματική της οικογένεια, είχε μονάχα ένα πολύτιμο δώρο: την αγγελική φωνή της.

Πώς να εγκλωβίσεις ένα αηδόνι σε κλουβί;

Κι όμως, τα ίδια χέρια που της άνοιξαν την πόρτα προς την «ελευθερία», ήταν αυτά που την καταδίκασαν στη σιωπή. Ο κόσμος έξω απ’ το ίδρυμα δεν ήταν πιο φιλόξενος· αντιθέτως, έμοιαζε με μια τεράστια φυλακή χωρίς έξοδο διαφυγής. Μια κοινωνία πρόθυμη να κρίνει, να στιγματίσει και να καταδικάσει χωρίς αποδείξεις, αρκεί να διατηρεί την αυταπάτη της ηθικής.

Η Μενεξιά πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Έφτασε στο χείλος της ανθρώπινης αντοχής. Πληγώθηκε, προδόθηκε, κακοποιήθηκε, καταδικάστηκε. Ίσως επειδή ήταν γυναίκα. Ίσως επειδή τόλμησε να ονειρευτεί. Ίσως επειδή ερωτεύτηκε.

Κι όμως, ακόμη και στα πιο βαθιά σκοτάδια, μέσα της παρέμενε αναμμένο ένα φως. Ένας ψίθυρος ζωής που δεν έσβηνε. Οι αγαπημένοι της στίχοι, πάντα παρόντες στα χείλη και στην ψυχή, της υπενθύμιζαν ποια είναι.

Το βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα, «Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω», είναι ένα βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό ταξίδι στον προηγούμενο αιώνα, με φόντο την Αθήνα της εποχής. Μια πόλη χτισμένη πάνω σε αντιφατικά θεμέλια: τη μουσική των ρεμπέτικων, την καταπίεση των γυναικών και τη σιωπή γύρω από την κακοποίηση, τη ζωή στα ορφανοτροφεία.

Κύρια θεματικά στοιχεία:

·         Τα εγκαταλελειμμένα παιδιά.

·         Η εκμετάλλευση των γυναικών και η σιωπηλή αποδοχή της.

·         Το ρεμπέτικο τραγούδι ως διέξοδος και εσωτερική παρηγοριά.

Αυτή η ιστορία έχει το άρωμα του γιασεμιού, τη μεταλλική γεύση του αίματος, και τον ήχο του μπουζουκιού. Καθώς ξεδιπλώνονται οι σελίδες, τα χρώματα της Αθήνας παίρνουν ρετρό αποχρώσεις. Οι άνδρες πετούν επιδεικτικά τη γόπα τους στο πεζοδρόμιο, οι περισσότερες γυναίκες χαμηλώνουν το πρόσωπο πριν καν απαντήσουν σε ένα βλέμμα.

Κι όμως, δεν είναι όλοι ίδιοι.

Ανάμεσα σε όσους κακοποιούν, καταχρώνται και αδιαφορούν, υπάρχουν και οι άλλοι - οι γνήσιοι. Οι ειλικρινείς. Οι ανιδιοτελείς. Αυτοί που γίνονται γέφυρα ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως. Που όταν τους θυμάσαι, τα τραγούδια που κάποτε πονούσαν, τώρα φέρνουν δάκρυα χαράς στα μάτια.

«Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω,

κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω.»

Ένα μυθιστόρημα που χτυπά στην καρδιά, που μιλά για ανθρώπινες πληγές αλλά και για το μεγαλείο της ψυχής. Ένα βιβλίο που σε αφήνει να αναρωτηθείς: πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος... και τι τον κρατά ζωντανό όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί.

Ντέιζι Ντάρκερ (βιβλίο)

Ντέιζι Ντάρκερ – Alice Feeney

Στο παλιρροϊκό νησί του Σίγκλας, λίγο έξω από την ακτή της Κορνουάλης, η απομόνωση δεν είναι απλώς τοπίο — είναι συνθήκη. Όταν ανεβαίνει η παλίρροια, το νησί κόβεται από τον έξω κόσμο. Μπορεί κανείς να φτάσει ή να φύγει μόνο όταν τα νερά υποχωρούν. Ένας φυσικός κλοιός, ιδανικός για να στηθεί ένα αριστοτεχνικό θρίλερ.

Μια οικογενειακή επανένωση μετατρέπεται σε παγίδα....

Εκεί μένει η γιαγιά της Ντέιζι Ντάρκερ, στο παλιό της γοτθικό σπίτι. Παρά την ηλικία της, δεν είναι μόνη - η αγαπημένη της Πόπινς είναι πάντα στο πλευρό της. Φέτος οργανώνει ένα πάρτι γενεθλίων για τα 80 της χρόνια, όπως πάντα με φόντο το Halloween. Όμως αυτή η νύχτα θα είναι πολύ διαφορετική. Οι συγγενείς που μαζεύονται, δεν γνωρίζουν πως τα οικογενειακά μυστικά θα αρχίσουν να ξετυλίγονται - και δεν θα μείνουν ατιμώρητα.

Αν δεν μπορείς να φύγεις, πρέπει να επιβιώσεις!

Φαντάσου να βρίσκεσαι σε ένα νησί, χωρίς διέξοδο. Ο δολοφόνος είναι ανάμεσά σας. Ξέρει περισσότερα από όσα φαντάζεσαι. Γνωρίζει τα πάντα για σένα - ίσως και καλύτερα απ’ ό,τι εσύ ο ίδιος. Έχει στήσει κάθε λεπτομέρεια με σχεδόν θεατρική ακρίβεια. Ένα-ένα, τα μέλη της οικογένειας αρχίζουν να πεθαίνουν.

Μπορείς να διαφύγεις; Είσαι όντως ασφαλής;

Έλεγξε όλα τα δωμάτια. Κλείδωσε τις πόρτες. Μην σβήσεις τα φώτα. Όσο τα ρολόγια χτυπούν, κάποιος πλησιάζει…

Η Alice Feeney έχει αποδείξει πως διαθέτει ένα από τα πιο εφευρετικά μυαλά στο σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ. Δεν μπορείς να προλάβεις τις ανατροπές της - κάθε φορά βρίσκεσαι μισό βήμα πίσω. Οι ιστορίες της είναι μοναδικές και αλληγορικές. Στο Ντέιζι Ντάρκερ, συνθέτει ένα παζλ γεμάτο αναδρομές, εντάσεις και ψυχολογικά πορτρέτα.

Η οικογένεια Ντάρκερ δεν είναι «κακή». Είναι μια οικογένεια με ρωγμές. Μέλη που δεν κατάφεραν ποτέ να συνδεθούν πραγματικά, αλλά που σε κρίσιμες στιγμές στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον - ίσως όχι από ενσυναίσθηση, αλλά από ανάγκη. Πίσω από τη φαινομενική στοργή κρύβονται μυστικά, ενοχές και ανομολόγητες πράξεις. Και τώρα, κάποιος ζητά εκδίκηση. Ή ίσως… δικαιοσύνη.

Σκοτεινό, ανατρεπτικό, βαθιά ανθρώπινο.

Το Ντέιζι Ντάρκερ δεν είναι μόνο θρίλερ. Είναι και σχόλιο για τη δυσκολία της συγχώρεσης, την ανάγκη της αλήθειας και το βάρος των οικογενειακών ρόλων. Ευρηματικό, μυστηριώδες, διδακτικό αλλά και συναισθηματικά φορτισμένο - είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί και αφήνει κάτι πίσω του.

📚 Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell.

Ρένα (βιβλίο)

Ρένα – Αύγουστος Κορτώ

Η Ρένα δεν περιορίστηκε ποτέ από την ιδιότητά της. Δεν πτοήθηκε από τον πόλεμο. Δεν λύγισε στην εξορία. Αυτό που τελικά την γονάτισε ήταν η απουσία του.

Όταν διαβάζεις Κορτώ —ιδιαίτερα αν είσαι μυημένος/η στη γραφή του— έχεις ήδη μια εικόνα για το τι να περιμένεις ξεκινώντας ένα έργο του. Αυτό που χρειάζεται να ξέρεις, όμως, είναι πως ο Κορτώ δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις. Δεν φοβάται τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί λέξεις που μπορεί να ενοχλούν —ίσως και να σοκάρουν ορισμένους— αλλά παραμένει πιστός στην αλήθεια του. Δεν ρίχνει «αστερόσκονη» στους χαρακτήρες του. Με το μοναδικό, απαράμιλλο ύφος του, βουτά βαθιά στην πραγματικότητα και την ξεδιπλώνει με τον πιο ωμό τρόπο. Χωρίς όμως αυτό να στερεί τίποτα από την καλλιτεχνική του αξία. Η γραφή του είναι εκεί για όσους είναι έτοιμοι να αντικρίσουν την αυθεντικότητα.

Όσο για την κεντρική ηρωίδα αυτής της ιστορίας, η Ρένα έχει ξεπηδήσει μέσα από την πιο σκληρή αλήθεια. Σεξεργάτρια, ιερόδουλη, πόρνη – πες την όπως θέλεις. Η ιδιότητά της δεν αποσιωπάται. Αρκεί να διαβάσεις το οπισθόφυλλο για να το καταλάβεις. Αυτό που δεν θα βρεις εκεί, είναι ποια είναι πραγματικά η Ρένα. Για να το μάθεις, πρέπει να διαβάσεις την ιστορία της.

Η Ρένα πήρε τη ζωή όπως της δόθηκε. Για τους περισσότερους από εμάς, εκείνη η ζωή της έδειξε από νωρίς το πιο σκληρό της πρόσωπο. Τι έκανε γι’ αυτό; Προσαρμόστηκε. Όπως μπορούσε, όσο μπορούσε. Όσο της επέτρεπαν οι συνθήκες και όσο τη βοηθούσε το μυαλό της. Πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Γνώρισε το βούρκο, μα γεύτηκε και τον πιο ανθόσπαρτο κήπο. Γιατί ήξερε —χωρίς ίσως να το ξέρει συνειδητά— πως ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι μπορείς να αντικρίσεις φως, αν το θελήσεις πραγματικά.

Σε έναν αιώνα με αλλεπάλληλους πολιτικούς κλυδωνισμούς, η Ρένα επιβίωσε από πόλεμο, εξορία, προδοσία, απώλεια αγαπημένων, μοναξιά. Έζησε την τρέλα όσο και τον έρωτα — κι ας μην ήξερε ποιο από τα δύο θα την αποτελειώσει πρώτο.

Μέσα από τα μάτια αυτής της γυναίκας, μέσα από την ιστορία της, βλέπεις να καθρεφτίζεται η νεότερη ελληνική ιστορία. Σε αυτή θα καθρεφτιστούν οι αδυναμίες που συνηθίζουν να επικαλύπτονται, οι αλήθειες που κανείς δεν παραδέχεται, μια ολόκληρη χώρα.

Η Ρένα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη και χαίρομαι ειλικρινά που της έδωσα την ευκαιρία να μου συστηθεί.

Ο τρόπος που λες τ' όνομά μου (βιβλίο)

Ο τρόπος που λες τ’ όνομά μου – Κώστας Κρομμύδας

Έχεις νιώσει ποτέ πως κάποιος βλέπει την μοναξιά σου χωρίς να σε γνωρίζει;

Πως δημιουργεί την ηρωίδα που ίσως είσαι εσύ... κουρασμένη από όσα δεν τόλμησες ποτέ να πεις και ακόμη περισσότερο να ζήσεις. Ωστόσο, εκείνη -η ηρωίδα- τολμά. Αφήνει την ασφάλειά της και βουτά στο άγνωστο.

Ίσως τώρα έχει έρθει η σειρά σου.

Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου, δεν περίμενα ακριβώς αυτό που πήρα και αυτό αποδείχθηκε τελικά πολύτιμο. Ο Κώστας Κρομμύδας, για ακόμη μια φορά, παραδίδει ένα έργο που δεν αφηγείται απλώς, αλλά εμπλέκει. Με άμεσο, ειλικρινή λόγο, με έρευνα που διαφαίνεται διακριτικά πίσω από κάθε λεπτομέρεια και με μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο που δεν επιβάλλεται, αλλά προσκαλεί, δημιουργεί έναν κόσμο που υπάρχει γύρω μας ακόμη και αν μερικές φορές προσποιούμαστε ότι δεν του ανήκουμε.

Δεν διαβάζεις απλώς μια ιστορία. Τη ζεις. 

Και αυτό, για εμένα τουλάχιστον, είναι που κάνει ένα βιβλίο ξεχωριστό: όταν δεν σε κάνει να νιώθεις ότι «κάποιος σου λέει» κάτι, αλλά ότι εσύ ο ίδιος ανασαίνεις μέσα στις σελίδες του. Δεν πρόκειται μόνο για έναν ακόμα χαρακτήρα· είναι σαν να συναντάς κάποιον που κουβαλά κάτι δικό σου. Κάτι που δεν είχες καταφέρει να βάλεις σε λέξεις.

Η κεντρική ηρωίδα είναι γυναίκα, είναι μάνα, είναι σύζυγος. Είναι όλα και τίποτα. Είναι εκείνη που, ενώ περιβάλλεται από ανθρώπους που υποτίθεται ότι της είναι κοντινοί, νιώθει αβάσταχτα μόνη. Και όχι γιατί δεν την αγαπούν. Αλλά γιατί δεν τη φτάνουν. Δεν την ακουμπούν ουσιαστικά. Δεν την καταλαβαίνουν πια.

Η ηρωίδα μας βιώνει αυτό που στην ψυχολογία ορίζεται ως επώδυνη μοναξιά. Όχι τη μοναξιά της σιωπής ή της φυσικής απουσίας ανθρώπων. Αντιθέτως - οι γονείς της, η κόρη της, ο σύζυγός της είναι εκεί. Φυσικά παρόντες. Μα συναισθηματικά απόντες. Γιατί η πραγματική αποξένωση δεν προκύπτει όταν δεν έχεις κανέναν, αλλά όταν περιβάλλεσαι από πρόσωπα οικεία και, παρ’ όλα αυτά, δεν μπορείς να μοιραστείς το βάρος σου. Ή, χειρότερα, όταν το μοιράζεσαι και δεν υπάρχει ανταπόκριση. Δεν νιώθεις σύνδεση. Δεν νιώθεις ανακούφιση. Κι έτσι, το βάρος γίνεται διπλό.

Η ιστορία δεν είναι τραγική για χάρη της τραγωδίας. Είναι αληθινή. Οδυνηρά αναγνωρίσιμη. Μας υπενθυμίζει πως, στις μέρες μας, οι πιο βαθιές πληγές δεν είναι αυτές που φαίνονται. Είναι εκείνες που σιωπούν πίσω από χαμόγελα, μέσα σε σπίτια με φωτισμένα παράθυρα, δίπλα σε ανθρώπους που αγαπάμε αλλά δεν αγγίζουμε πια ουσιαστικά.

Ο Κώστας Κρομμύδας δεν γράφει για να εντυπωσιάσει. Γράφει για να αφυπνίσει. Και τα καταφέρνει. Με σεβασμό στον αναγνώστη, με λογοτεχνική καθαρότητα και με θεματολογία που δεν φοβάται το βάθος.

«Ο τρόπος που λες τ’ όνομά μου» ο αγαπημένος μου τίτλος - ανάμεσα στα δεκατρία μυθιστορήματα του αγαπημένου συγγραφέα - έχει μπει επάξια στο top three των ιστοριών που μάς έχει χαρίσει και ψηλά ανάμεσα στα βιβλία που αγαπώ διαχρονικά.

Αν αγαπάς τα βιβλία που δεν είναι μόνο λογοτεχνία αλλά και καθρέφτης, τότε αυτή η ιστορία θα σου μείνει.

Σπίτι από βιβλία και πηλό (βιβλίο)

Σπίτι από βιβλία και πηλό -  Paula Vasquez

Είδος: Κοινωνικό μυθιστόρημα

Μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη

Σελίδες: 240

⭐⭐⭐

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια στην οποία τα βιβλία «βλάπτουν σοβαρά την υγεία», η Πάουλα Βάσκες ονειρεύεται τη δική της βιβλιοθήκη.

Η αγάπη της αυτή για τη λογοτεχνία είναι που την οδηγεί να αναζητήσει μια ζωή μακριά από το σπίτι της. Στην άλλη άκρη του ωκεανού, πρώτα στη Βαρκελώνη και μετά στη Μαδρίτη, ιδρύει ένα βιβλιοπωλείο γεμάτο με έργα των πιο αγαπημένων της συγγραφέων. Προς μεγάλη της έκπληξη, μετά τον θάνατο της μητέρας της, η κλίση της αυτή ανοίγει χώρο για νέες επιθυμίες, που μερικές φορές φαντάζουν αδύνατες: να αποκτήσει παιδί και να ανήκει επιτέλους μόνιμα σε έναν τόπο.

 

Η νεότερη εκδοχή της Πάουλα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνη θα έφτανε σήμερα στο σημείο να αναζητά από τη ζωή ό,τι και η μητέρα της κάποτε: ένα σπίτι και ένα παιδί. Η νεότερη εκδοχή της αναζητούσε διακαώς τη γνώση και τη δυνατότητα να ξεφύγει από τον κόσμο που μέχρι τότε γνώριζε. Η Πάουλα διστακτικά στην αρχή και στην πορεία πιο δυναμικά άλλαξε τη ζωή της και την έφερε στο σημείο όπου την ονειρευόταν, ωστόσο η απόκτηση των ονείρων της πέρασε αρκετές φορές μέσα από την εμπειρία του εφιάλτη.

Η ίδια σπούδασε, μορφώθηκε και η ενασχόλησή της με τα βιβλία έφερε στη ζωή της τον Λ. Μαζί άνοιξαν ένα βιβλιοπωλείο και ύστερα ακόμη ένα. Εκεί απέκτησε φανατικούς αναγνώστες-πελάτες με ξεχωριστές προσωπικότητες, καλούσε συγγραφείς - διοργανώνοντας παρουσιάσεις- και έτσι οι μέρες γέμιζαν από δημιουργία -ταυτόχρονα έγραφε τόσο η ίδια όσο και ο Λ- και εμπειρίες αρωματισμένες φρεσκοτυπωμένο χαρτί.

Σε αυτό όμως το σημείο, η Πάουλα άρχισε να αναζητά και κάτι ακόμη, κάτι που όσο εκείνη άρχισε να λαχταρά τόσο εκείνο ξεγλιστρούσε βίαια από μέσα της πληγώνοντας τη θηλυκή της φύση, γεμίζοντας τα μάτια της δάκρυα και τα σεντόνια της αίμα. Αυτό δεν ήταν άλλο από ένα παιδί.

Για να μπορέσει να «αντέξει» τις απώλειες που διαδέχονταν η μία την άλλη, άρχισε να ασχολείται με τα φυτά, μία άλλη μορφή ζωής και την γλυπτική. Με τον πηλό προσπάθησε πολλές φορές να θεραπεύσει τις πληγές της και ποτέ δεν σταμάτησε να ελπίζει ό,τι θα τα καταφέρει, ακόμη και τότε που άρχισε να βλέπει, με δάκρυα στα μάτια, τα παιδιά των άλλων. Αν είχε σταματήσει εξάλλου, δεν θα προσπαθούσε.

Τί έχουμε λοιπόν εδώ;

Το βιβλίο της Πάουλα Βάσκες, "Σπίτι από βιβλία και πηλό", είναι ένα συγκινητικό και στοχαστικό απομνημόνευμα που συνδυάζει την αγάπη για τη λογοτεχνία με την προσωπική αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος στη ζωή. Σε αυτό αποτυπώνονται με ειλικρίνεια οι δυσκολίες που αντιμετώπισε η συγγραφέας στην πορεία της προς τη μητρότητα, οι φοβίες, οι ελπίδες και οι απογοητεύσεις της. Η γραφή της είναι προσωπική και στοχαστική, γεμάτη αυθεντικές σκέψεις και συναισθήματα. Η διαδικασία της συγγραφής λειτουργεί για τη Βάσκες ως θεραπεία και κάθαρση, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τη δύναμη της λογοτεχνίας να μεταμορφώνει και να επανεφεύρει τη ζωή.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

H Paoula Vasquez γεννήθηκε το 1984 στην Αργεντινή. Είναι συγγραφέας, βιβλιοπώλισσα και διαχειρίστρια πολιτιστικών οργανισμών. Είναι η συνιδρύτρια του βιβλιοπωλείου Lata Peinada, στη Βαρκελώνη και στη Μαδρίτη, που είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στη λατινοαμερικανική λογοτεχνία. Έχει εκδώσει τη συλλογή διηγημάτων La suerte de las mujeres (2017), για την οποία τιμήθηκε με βραβείο από το Fondo Nacional de las Artes της Αργεντινής, ενώ ο τίτλος προβλήθηκε στο εθνικό περίπτερο της χώρας στην Έκθεση της Φρανκφούρτης, και το μυθιστόρημα Las Estrellas (2019). Έχει αρθρογραφήσει σε περιοδικά όπως τα Cuadernos Hispanoamericanos, Infobae, Pliego Suelto και Revista Crisis, ενώ πλέον γράφει στο Abril, το λογοτεχνικό ένθετο του εντύπου El Periódico. Από το 2021 είναι η πολιτιστική ακόλουθος στην πρεσβεία της Αργεντινής στην Ισπανία.

Το "Σπίτι από βιβλία και πηλό" κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Σκοτεινό άγγιγμα (βιβλίο)

 

Σκοτεινό άγγιγμα – Scarlett St. Clair 

Eίδος: Μεταφρασμένη Πεζογραφία

Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου

Σελίδες: 448

⭐⭐⭐⭐⭐

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

«Άσε με να σε λατρέψω» ΤΗΣ είπε.

Αυτό που της ζητούσε ήταν αμαρτωλό και ΠΟΝΗΡΟ, κι εκείνη το καταχάρηκε.

«ΝΑΙ» του απάντησε.

Η Περσεφόνη είναι η θεά της άνοιξης, μόνο όμως κατ’ όνομα. Η αλήθεια είναι ότι από μικρό κορίτσι τα λουλούδια μαραίνονταν στο άγγιγμά της. Μόλις μετακομίζει στη Νέα Αθήνα, μεταμφιεσμένη σε κοινή θνητή, ελπίζει να απολαύσει τις χαρές της επίγειας ζωής. Όλα όμως θα ανατραπούν με την είσοδό της σε ένα απαγορευμένο κλαμπ και τη συνάντησή της με έναν γοητευτικό και μυστηριώδη ξένο.

Ο Άδης, ο θεός των νεκρών, έχει χτίσει μια αυτοκρατορία με τυχερά παιχνίδια στον κόσμο των ανθρώπων και τα αγαπημένα του στοιχήματα είναι αυτά που δεν μπορούν να κερδίσουν οι θνητοί. Τίποτα όμως δεν τον ιντριγκάρει περισσότερο από τη συμφωνία που πετυχαίνει με την ακαταμάχητη θεά.

Η τυχαία γνωριμία τους οδηγεί σε ένα συμβόλαιο με όρους που είναι αδύνατον να εκπληρωθούν: Η Περσεφόνη πρέπει να δημιουργήσει ζωή στον Κάτω Κόσμο, αλλιώς θα χάσει για πάντα την ελευθερία της. Κι ενώ παλεύει γι’ αυτό, η απαγορευμένη αγάπη της για τον θεό των νεκρών ολοένα και μεγαλώνει…

Η Περσεφόνη ήθελε να ζήσει όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της. Ήθελε να σπουδάσει, να δουλέψει, να κάνει φίλους και να ερωτευτεί. Δεν άντεχε να είναι φυλακισμένη στο «χρυσό» κλουβί που της είχε επιβάλλει η μητέρα της. Για να αποκτήσει αυτό που ήθελε -την κατ’ επίφαση ελευθερία της, μιας και η θεά Δήμητρα παρακολουθούσε κάθε βήμα της και ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμη να επέμβει- υποσχέθηκε ότι θα έμενε μακριά από τους ολύμπιους θεούς και ιδιαίτερα από τον Άδη.  

Η Νέα Αθήνα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να φανταστεί και η πρακτική της στην εφημερίδα «Νέα της Νέας Αθήνας» το πρώτο βήμα για να ζήσει το όνειρό της. Ωστόσο, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η ζωή μιας νέας κοπέλας δεν θα μπορούσε να περιορίζεται αποκλειστικά μεταξύ σπουδών και πρακτικής άσκησης. Έτσι, μαζί με τη συγκάτοικό της, την Λέξα, η οποία αγνοούσε την πραγματική της ταυτότητα, και μερικούς ακόμη φίλους συχνά διασκέδαζαν στην πόλη.

Όπως ήταν φυσικό, οι φίλοι της Περσεφόνης αγνοούσαν τις ανησυχίες της μητέρας της και έτσι όταν το "απαγορευμένο φρούτο" έφτασε στα πόδια της -μια πρόσκληση για το νυχτερινό μαγαζί του Άδη “Nevernight”- ήταν αδύνατο να το αρνηθεί.

Όσα ακολούθησαν εκείνο το βράδυ άλλαξαν για πάντα την ίδια και την πορεία που είχε φανταστεί για την ζωή της. Μία συμφωνία με τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου ήταν αρκετή για να διακινδυνεύει ξανά την ελευθερία της, και πλέον όχι μόνο από την θεά Δήμητρα. Οι νέοι φίλοι στον Κάτω Κόσμο άλλαξαν την εικόνα που είχε για αυτόν αλλά, πολύ περισσότερο, η διαδρομή που ακολούθησε, γνωρίζοντας τον Άδη, άλλαξε την ίδια.

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Ναι, ναι! Δεν είναι ψέμα.. η Περσεφόνη και ο Άδης, όπως και ο μύθος των αρχαίων θεών ορίζει έμελλε να μπλεχτούν σε μια ιστορία, μέσα από την οποία η Περσεφόνη θα περνούσε ένα διάστημα στον πάνω κόσμο και ένα στον κάτω, αφού απήχθη από τον θεό Άδη ο οποίος την ερωτεύτηκε και θέλησε να την κάνει γυναίκα του.

Ωστόσο η εκδοχή της Scarlett Clair κάνει την ιστορία πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Ο Άδης δεν ήταν αυτός που όλοι πίστευαν ακόμη και αν οι πράξεις του το επιβεβαίωναν. Άφηνε τους ανθρώπους να πιστεύουν αυτό που θέλουν για εκείνον και προσπαθούσε, ως άλλος Σωκράτης, να κάνει, όσους τού ζητούσαν μία συμφωνία, να δουν βαθιά μέσα τους για να αποκτήσουν αυτό που ήθελαν. Ελκυστικός αλλά απόμακρος, επιφανειακά «σκληρός» αλλά βαθιά συναισθηματικός, ακαριαία ειλικρινής αλλά μυστήριος, ο θεός του Κάτω Κόσμου δεν υπήρξε ποτέ ξανά τόσο ακαταμάχητος. Η Περσεφόνη από την άλλη, η θεά της άνοιξης, που τίποτα δεν άνθιζε στα χέρια της -αντίθετα όλα μαραίνονταν- τολμηρή αλλά φυλακισμένη στη σκιά της μητέρας της, δύσπιστη αλλά «κραυγάζοντας» την ανάγκη της να συνδεθεί με κάποιον, κρυβόταν πίσω από τον εαυτό της, μακιγιαριζόταν με τη μαγεία της μητέρας της για να μην αναγνωρίζεται αλλά παρόλα αυτά, κατάφερε να γίνει, με την τρυφερότητα και την αγνή ψυχή της, αναγκαία για τους κατοίκους του Κάτω Κόσμου και του ίδιου του Άδη.

Η Scarlett Clair σε αυτό το πρώτο μέρος της ιστορίας των δύο θεών, μάς προσφέρει την εικόνα μιας άλλης Αθήνας, της Νέας Αθήνας, με τους θεούς να κατοικούν ανάμεσα στους ανθρώπους και να αναλαμβάνουν ρόλους μεγάλων επιχειρηματιών. Η ιστορία της χτίζεται σκαλί-σκαλί κόβοντας την ανάσα για την εξέλιξη της σχέσης των δύο θεών που δεν είναι από την αρχή ερωτική, ωστόσο στη πορεία γίνεται ένας αλλιώτικος, απόλυτος και σκοτεινός έρωτας που τους κατακλύζει και τους μεταμορφώνει.

Ομολογώ ότι από την αρχή ενθουσιάστηκα με την ύπαρξη άλλης μίας ιστορίας που καταπιάνεται με ήρωες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Για αυτό το λόγο το «Σκοτεινό άγγιγμα» έγινε μία ακόμη πρόκληση. Η ιστορία που η Scarlett Clair συνέθεσε για όλους εμάς με ενθουσίασε με τον χαρακτήρα του Άδη να κερδίζει επάξια τις εντυπώσεις. Ανυπομονώ να περάσω σύντομα στο «Ολέθριο άγγιγμα» της συγγραφέα που κυκλοφορεί όπως και το παρόν από τις εκδόσεις Μίνωας και εύχομαι στο επανιδείν!

Μερικά λόγια για τη συγγραφέα: 

Η Scarlett St. Clair (Σκάρλετ Κλερ), μπεστ σέλερ συγγραφέας των USA Today και Wall Street Journal, έχει σπουδάσει Βιβλιοθηκονομία και Θεω­ρία της Επιστήμης. Λατρεύει την ελληνική μυθολογία, τα αστυνομικά μυθιστορήματα και τη μεταθανάτια ζωή. Είναι συγγραφέας των Ηades x Persephone Saga, Ades Saga, King of battle & blood και When stars come out. Τα βιβλία της προκάλεσαν φρενίτιδα στους αναγνώστες της και το Σκοτεινό άγγιγμα έγινε τάση στο Tik-Tok. Αμέσως η Scarlett εκτοξεύτηκε στην κορυφή των μπεστ σέλερς κι έτσι ξεκίνησε η ανοδική πορεία της πολυγραφότατης και δημοφιλούς συγγραφέως. Ζει στην Οκλαχόμα μαζί με τον σύζυγό της.

 

Εβόρα (βιβλίο)

Εβόρα – Κώστας Κρομμύδας

Είδος: Ελληνική Λογοτεχνία

Σελίδες: 352

⭐⭐⭐⭐

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Η αγάπη, όταν τη μοιράζεσαι, μεγαλώνει…

Λένε πως όταν κάποιος σώζει μια ζωή είναι σαν να σώζει τον κόσμο όλο. Η δική μου ζωή άλλαξε τη μέρα που ο Αντώνης με γλίτωσε από βέβαιο θάνατο.

Συνέχισα την πορεία μου στο δύσβατο μονοπάτι του δικού μου παραδείσου, αλλά πλέον αφουγκραζόμουν περισσότερο τη φύση, εναρμονίστηκα μαζί της, μοιάζοντας με αγρίμι που κινείται αθόρυβα στο πυκνό δάσος.

Ο Αντώνης έγινε συνοδοιπόρος μου και σκαρφάλωσε μαζί μου στην κορυφή της αγάπης. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για μας…

Υπάρχουν άνθρωποι που θα μας κάνουν δώρο κομμάτια της καρδιάς τους για να τα ενώσουμε με τα σπασμένα δικά μας. Είναι εκείνοι που περιμένουν αυτή την ιδανική ώρα, όταν ο έρωτας θα φυσήξει σαν δροσερός άνεμος.

Είναι αδύνατον να αφεθούμε στο μεγαλείο της αγάπης αν σκεφτόμαστε από την αρχή την κατάληξή της. Μόνο έτσι ο καθένας μας θα ανακαλύψει τον δικό του παράδεισο. Την Εβόρα του.
Αριάδνη

Εβόρα... (ετυμολογία)

Αέρας, άνεμος, δροσερός καιρός, δροσερός τόπος, σκιερό μέρος... Απολαμβάνουν οι αισθήσεις... Απολαμβάνει και η ψυχή... Εβόρα ή και ευώρα, η καλή ώρα, η ιδανική στιγμή της ημέρας...

 

Βρίσκουμε την Αριάδνη στο χωριό Αυγερινός. Πρόκειται για έναν επίγειο ορεινό παράδεισο της ηπειρωτικής Ελλάδας όπου η νεαρή γυναίκα όχι απλά μένει, ζει. Ζει καθώς απολαμβάνει κάθε στιγμή της μέρας, αξιοποιεί κάθε φυσικό πόρο, προσφέρει στη φύση χωρίς να παρεμβαίνει σε αυτή αλλά και στους ανθρώπους καταφέρνοντας να αλλάξει τον τρόπο που σκέπτονται, και ως άλλος Σωκράτης, να τους επαναπρογραμματίσει με σκοπό να βρουν μόνοι τους το μονοπάτι της ζωής που πρέπει να ακολουθήσουν. Η ίδια με τη στάση ζωής της αποτελεί χωρίς υπερβολές το φωτεινό παράδειγμα.

Ωστόσο, η ζωή της Αριάδνης δεν αποτελεί μία ευθεία γραμμή χωρίς ανατροπές. Η μεγαλύτερη της ζωής της θα συμβεί ένα χειμωνιάτικο βράδυ -που το χιόνι πέφτει πυκνό- όταν, κατά την επιστροφή της στην Εβόρα, παραλίγο να χάσει τη ζωή της. Εκεί είναι το σημείο όπου εμφανίζεται ο Αντώνης. Ο Αντώνης, όπως αναφέρεται στη περίληψη του οπισθόφυλλου, τής σώσει τη ζωή και δεν κάνει μόνο αυτό. Ο Αντώνης είναι μοιραίο, γραφτό, τυχαίο, αναπόφευκτο (;), όπως και να το δει κανείς, να της αλλάξει τη ζωή.

Η μεταξύ τους σχέση δεν είναι ο θυελλώδης έρωτας που έρχεται και φεύγει με την ίδια ορμή. Δεν έχει δράματα ούτε τραύματα.  Δεν έχει ζήλιες και κούφιες διεκδικήσεις. Δεν υποτάσσεται στο χρόνο και τις κοινωνικές συμβάσεις. Δεν βιάζεται. Δεν παρεξηγεί. Δεν παρερμηνεύει.

Ο έρωτας τους δημιουργήθηκε στα βλέμματα, γεννήθηκε στις πράξεις, ρίζωσε στα συναισθήματα και έμεινε ανεξίτηλος.

Ό,τι θα αλλάξει τη ζωή τους στη πορεία, δεν είναι στο χέρι τους να το αποτρέψουν ούτε και να το αποφύγουν. Οι εξελίξεις θα οριστούν από άλλους. Αυτό που φέρνει για τους πρωταγωνιστές όσο και τους γύρω τους, το αύριο, τονίζει με κάθε δυνατό τρόπο τα ακόλουθα λόγια της Αριάδνης:

«Να θυμάσαι να χαμογελάς με πράγματα απλά, γιατί το χαμόγελό σου ομορφαίνει εσένα και τον κόσμο γύρω σου, και το ξέρεις. Να αγαπάς, πιο πολύ, πιο δυνατά, πιο αληθινά και να το λες πιο συχνά, να ξεκλέβεις περισσότερες ώρες για τον εαυτό σου και για όσους αγαπάς, να δίνεις σημασία στις πολύτιμες στιγμές που μοιράζεσαι μαζί τους τη σημασία και την αξία που τους πρέπει, για όσο τους έχεις κοντά σου».

Τί έχουμε λοιπόν εδώ;

Στο δύσκολο ταξίδι της ζωής οφείλουμε να ζούμε. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα από τα αποστάγματα που αφήνει η ιστορία της Αριάδνης. Κι όμως ο άνθρωπος παγιδευμένος σε μία αυστηρά προγραμματισμένη ζωή, εξαρτημένος από καταστάσεις και συνθήκες που πολλές φορές είναι αδύνατο να αλλάξει, δεκανίκι της τεχνολογίας -που αντί να τον εξυπηρετεί, ο ίδιος βρέθηκε να την υπηρετεί- ξέχασε να ζει, να εκφράζεται, να χαίρεται, να απολαμβάνει, να ερωτεύεται, να ονειρεύεται, να έρχεται σε επαφή με τη φύση και κυρίως με τον εαυτό του.

Ο συγγραφέας, με αυτή την ιστορία, δημιουργεί μια συνθήκη σε μια υπαρκτή πραγματικότητα. Εμπνευσμένος από την Εβόρα, στο χωριό Παναγίτσα της Πέλλας, μάς παρουσιάζει τη ζωή της Αριάδνης αλλά της οικογένειάς της σε ένα μέρος μακριά από τη βοή των πόλεων, με τις ευλογίες αλλά τις δυσκολίες της και μάς υπενθυμίζει ότι τα απλά πράγματα είναι αυτά που έχουν αξία στη ζωή.

Συνδέθηκα περισσότερο από όσο περίμενα με την πρωταγωνίστριά του. Μέσω αυτής έκανα αρκετές προβολές του εαυτό μου, όχι μόνο επειδή και η ίδια έχω μεγαλώσει σε αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν επαρχία, αλλά γιατί μπόρεσα να μοιραστώ πολλές από τις αξίες και τη φιλοσοφία της.

Απέφευγα σκόπιμα για χρόνια την ιστορία της χωρίς να γνωρίζω το γιατί. Έλεγα διαρκώς ότι δεν ήμουν έτοιμη για εκείνη. Το ίδιο δύσκολο, παρόλα αυτά, στάθηκε και τώρα να αφουγκραστώ την ιστορία της, παρόλο που δεν φανταζόμουν την εξέλιξή της, αντιστεκόμενη σθεναρά στα spoiler. Η γεύση που μού άφησε ήταν γλυκόπικρη χωρίς να θέλω να αποκαλύψω τους λόγους για όσους δεν την γνωρίζουν.

Η πέρα από κάθε υπερβολή -για τους προφανή λόγους- οικεία γραφή του συγγραφέα την έκανε να κυλήσει γρήγορα, με ευχάριστα όσο και δυσάρεστα συναισθήματα -εξαιτίας των γεγονότων που διαδραματιζόντουσαν κατά την πλοκή. 

Σε ένα μήνα από σήμερα αναμένω το νέο πόνημα του συγγραφέα! Μέχρι τότε, στο επανιδείν!

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Κώστας Κρομμύδας ξεκίνησε να γράφει το 2011 και από τότε έχουν εκδοθεί 14 βιβλία του. Το βιβλίο του Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω βραβεύτηκε το 2024 ως το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς και το ίδιο βραβείο απέσπασαν τα μυθιστορήματά του Δούρειος Ίππος, το 2023, και Ακάκιε, το 2022. Το έργο του Ουρανόεσσα ανακηρύχθηκε το 2017 το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς στην κατηγορία «Ηρωίδα-έµπνευση». Όλα τα μυθιστορήματά του βρίσκονταν στην τελική δεκάδα των Βραβείων Βιβλίου των Public. Παραδίδει μαθήματα συγγραφής (Master Class) και «δημόσιου λόγου-public speech». Αρθρογραφεί σε sites, εφημερίδες και περιοδικά. Έξι βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και κυκλοφορούν µέσω της πλατφόρμας του Amazon. Είναι επίσης απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

Η "Εβόρα" κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Διόπτρα!