Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της (βιβλίο)

 Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της – Χαρούκι  Μουρακάμι

Στα δεκαεπτάχρονα μάτια του εκείνη έμοιαζε με ό,τι χρειαζόταν. Κάθε συνάντησή τους, κάθε συζήτηση, κάθε χάδι γραφόταν ανεξίτηλα μέσα του. Θα μπορούσε να την ακολουθήσει οπουδήποτε. Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή του για εκείνη, εάν είχε την επιλογή. Δεν την είχε; Την είχε. Έτσι ξανασυναντήθηκαν μέσα από τα τείχη της πόλης.

Ποια είναι αυτή η πόλη; Η πόλη με τα αβέβαια τείχη.

Εκεί, στην καθημερινότητά τους, εκείνη του έφτιαχνε ένα αφέψημα κι εκείνος αναλάμβανε τα καθήκοντα του αναγνώστη ονείρων.

Θα μπορούσε να μείνει για πάντα εκεί. Αλλά πώς έφτασε μέχρι εκεί;

Και, παράλληλα, τι θα γινόταν με τη σκιά του; Τη σκιά που έπρεπε να αφήσει έξω από τα τείχη και να αποποιηθεί για πάντα.

Ποιος θα ήταν χωρίς τη σκιά του; Ήταν πραγματικός ή ζούσε μέσα σε μια φαντασία; Ποιος ήταν ο πραγματικός του εαυτός; Εκείνος που πέρασε τα τείχη ή η σκιά που άφησε έξω από αυτά;

Δεν είχα έρθει ποτέ στο παρελθόν σε επαφή με το έργο του Μουρακάμι. Η επιλογή αυτού του βιβλίου ξεκίνησε για μένα ως μια πρόταση και κατέληξε να γίνει μια πρόκληση. Λατρεύοντας τις δυστοπίες, αλλά όχι τόσο τον κόσμο του φανταστικού, δέχτηκα να μπω στο σύμπαν του, γιατί θέλησα πρώτα να τον γνωρίσω και έπειτα να τον καταλάβω.

Ο συγγραφέας, έχοντας ως ξεναγό μας σε αυτό το ταξίδι έναν μοναχικό ήρωα, θέτει ζητήματα που έχουν να κάνουν πρωτίστως με τη μνήμη και το ασυνείδητο. Μας βάζει να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε χωρίς συνείδηση, πώς θα ήταν η ζωή αν υπήρχε μόνο το παρόν, χωρίς οι δείκτες του ρολογιού να κυλούν.

Στο βιβλίο αυτό του Μουρακάμι βλέπουμε πόσο μας καθορίζουν τα εσωτερικά μας τραύματα. Αξίζει να ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί τους ή πρέπει να αποκοβόμαστε από αυτά, σαν να συνέβησαν σε κάποιον άλλον; Πόση σημασία έχουν τελικά τα συναισθήματά μας;

Παράλληλα, μπαίνει στο πλάνο και το ζήτημα της διαφορετικότητας, όχι ως σεξουαλική ετερότητα, αλλά ως διαφορετικός τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας. Μήπως, τελικά, οι πιο ιδιαίτεροι από εμάς, εκείνοι που μοιάζουν ακατανόητοι στον μέσο νου, έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν έναν κόσμο πέρα από τον προφανή;

Το έργο του Μουρακάμι εκτυλίσσεται σε τρία μέρη. Ομολογώ ότι κάπου στη μέση χάθηκα. Όχι γιατί σταμάτησα να καταλαβαίνω, αλλά γιατί ένιωσα πως χανόταν η σύνδεση με όσα είχαν αναφερθεί στην αρχή. Προσπάθησα αρκετά να κρατήσω το ενδιαφέρον μου ζωντανό, τόσο γιατί η γραφή του είναι αξιόλογη όσο και για την πολύ καλή απόδοσή της στα ελληνικά, αλλά και επειδή το θέμα είχε δυνατότητες που ήθελα να ανακαλύψω.

Αναγνωρίζω την αξία του έργου και κρατώ μέσα μου τους προβληματισμούς που μου δημιούργησε αναφορικά με τη σκέψη του συγγραφέα και τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να συνθέσει μια τέτοια ιστορία. Και, τελικά, ομολογώ πως δεν πρόκειται για ένα εύπεπτο ανάγνωσμα — ούτε για ένα βιβλίο που τελειώνει μαζί με την τελευταία του σελίδα.

Οδύσσεια (ταινία)

 Οδύσσεια (2026)

Το έπος της Οδύσσειας είναι ευρέως γνωστό. Μετά την πολυετή πολιορκία και την καταστροφή της Τροίας, ο Οδυσσέας παίρνει τον δρόμο της επιστροφής, μαζί με τους συντρόφους και συμπολεμιστές του, για την πατρίδα του, την Ιθάκη.

Το ταξίδι, όμως, θα αποδειχθεί πολύ πιο μακρύ και δύσκολο απ' όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, γεμάτο αμέτρητες περιπέτειες και απώλειες. Το εξαντλημένο πλήρωμα, μαζί με τον επικεφαλής του, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο και, παραδομένο στην οργή των θεών, οδηγείται στον όλεθρο. Την ίδια στιγμή, η Ιθάκη έχει μετατραπεί σε πεδίο δράσης των μνηστήρων, οι οποίοι επιδιώκουν να σφετεριστούν τόσο το βασίλειο όσο και τη βασίλισσα Πηνελόπη, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του βασιλιά.

Το έπος του Ομήρου αποτυπώθηκε σε 24 ραψωδίες και 12.110 στίχους. Περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια μετά εξακολουθεί να εξυμνείται, να εμπνέει, να αποτελεί αντικείμενο δημιουργίας και δραματουργίας, να μας ενώνει αλλά και να μας διχάζει ανά την υφήλιο. Και αυτό είναι πολύ πιο σπουδαίο από οποιαδήποτε στείρα αντίδραση απέναντι στην αποτύπωσή του από τον Nolan. 

Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για έναν μύθο, ο οποίος ανά τους αιώνες υπέστη τροποποιήσεις, ανάλογα με τον δημιουργό που καταπιανόταν μαζί του, και όχι για ιστορικά γεγονότα.

Ο Nolan, διαθέτοντας όλα τα μέσα και, κυρίως θέληση και έμπνευση, καταπιάνεται με την ιστορία του Οδυσσέα και της δίνει τη δική του πνοή.  

Με άρτιο κάστινγκ, εξαιρετική φωτογραφία και προσεγμένη μουσική επιμέλεια, προσφέρει ένα τρίωρο θέαμα που σε παρασύρει χωρίς να καταλαβαίνεις πώς περνά ο χρόνος, καθώς διατηρεί αμείωτο τον ρυθμό και είναι γεμάτο δράση.

Στα δυνατά του σημεία θα συμπεριλάβω τη συγκινητική επίτευξη του νόστου – αυτόν, άλλωστε, θέλησε να εξυμνήσει ο Nolan και, κατά τη γνώμη μου, το κατάφερε –, το αντιπολεμικό μήνυμα που διατρέχει την ταινία, καθώς και τη συνάντηση του Οδυσσέα με τον μάντη Τειρεσία. 

Παράλληλα, υπήρχαν, κατ' εμέ, ορισμένες αστοχίες, όπως οι σκηνές στο νησί των Λαιστρυγόνων, η παράλειψη του νησιού των Φαιάκων, ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι που αφορά την επίσκεψη στον Κύκλωπα Πολύφημο και οι συνεχείς αναδρομές (flashbacks), ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος της ταινίας.

Όσον αφορά τους πρωταγωνιστές, θεωρώ εξαιρετική την επιλογή της Ann Hathaway στον ρόλο της Πηνελόπης, ενώ ο Matt Damon στο ρόλο του Οδυσσέα ήταν επιτυχημένη κυρίως λόγω ερμηνείας.

Σχετικά με την Ελένη και την επιλογή της Lupita Nyong'o δεν συμφωνώ με τις αντιδράσεις που περιορίζονται αποκλειστικά στη μελαμψή όψη της.

Ωστόσο, υπάρχουν δύο σημεία που, κατά τη γνώμη μου, καθιστούν την επιλογή αυτή άστοχη. Αν η Ελένη του Nolan απέκτησε τη συγκεκριμένη όψη επειδή, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν κόρη του Δία και της Λήδας, τότε δύσκολα θα μπορούσε να είναι δίδυμη αδελφή της Κλυταιμνήστρας, όπως παρουσιάζεται στην ταινία.

Αν, από την άλλη, θεωρήσουμε ότι οι δύο αδελφές είναι πανομοιότυπα δίδυμες, τότε γεννάται εύλογα το ερώτημα γιατί μόνο η Ελένη έμεινε γνωστή ως «η Ωραία» και όχι εξίσου η αδελφή της. Απροπό, οι κόρες του Τυνδάρεω ήταν εξαδέλφες με την Πηνελόπη. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ας κρατήσουμε ότι η Οδύσσεια του Nolan αποτελεί μια αξιόλογη ταινία για τη διεθνή δραματουργία και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζεται. Τα αρχαία ελληνικά κείμενα παραμένουν ζωντανά και μόνο να κερδίσουμε έχουμε από το γεγονός ότι εξακολουθούν να εμπνέουν δημιουργούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Οδυσσέας εδώ μπορεί να μην είναι τόσο πολυμήχανος, είναι όμως βαθιά ανθρώπινος. Και τελικά, το μόνο που επιθυμεί, παρά τις αδιανόητες δυσκολίες που αντιμετωπίζει, είναι να επιστρέψει στο σπίτι του· όχι νικητής, αλλά ζωντανός.  

Μέδουσα (βιβλίο)

 

Μέδουσα – Hannah Lynn

Πέρασε στην αιωνιότητα ως ένα μοχθηρό μυθικό πλάσμα, με φίδια να στεφανώνουν το κεφάλι της αντί για πλούσια μαλλιά και ένα απόκοσμο βλέμμα που πετρώνει όποιον τολμήσει να την αντικρίσει.

Η Μέδουσα.

Αυτή είναι η εκδοχή που επικράτησε. Εκείνη που εξυπηρέτησε – και εξακολουθεί να εξυπηρετεί – έναν κόσμο που υμνεί την ανδρεία του Περσέα για την αποκοπή της κεφαλής της και την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την παρουσία της.

Πόση αλήθεια, όμως, κρύβεται πίσω από αυτόν τον μύθο;

Η Hannah Lynn, μία ακόμη συγγραφέας που καταπιάνεται με την ελληνική μυθολογία, προσεγγίζει τη μορφή της Μέδουσας με γνώση, σεβασμό και συνέπεια. Δεν επιχειρεί να ανατρέψει τον μύθο ούτε να τον διασκευάσει για να εντυπωσιάσει. Αντίθετα, επιλέγει να φωτίσει μια διαφορετική οπτική, δίνοντας φωνή σε μια γυναίκα που η ιστορία θυμήθηκε μόνο ως τέρας.

Η γραφή της είναι μεστή και ρέει αβίαστα. Δεν χρειάζεται να καταφύγει σε υπερβολές για να συγκινήσει· αφήνει τα γεγονότα και τα συναισθήματα να μιλήσουν από μόνα τους. Υπάρχουν στιγμές που γίνεται σκληρή, όχι για να σοκάρει, αλλά γιατί η ιστορία που αφηγείται δεν μπορεί να ειπωθεί διαφορετικά. Οι εικόνες της καθηλώνουν και ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί απλώς την πορεία της Μέδουσας· γίνεται κοινωνός του δράματός της.

Παρότι ο μύθος είναι γνωστός, η δύναμη αυτού του βιβλίου δεν βρίσκεται μόνο στον τρόπο με τον οποίο αφηγείται τα γεγονότα, αλλά και στις βαθιά ανθρώπινες στιγμές που παρεμβάλλει η συγγραφέας. Σκηνές γεμάτες συναίσθημα φωτίζουν τον ψυχισμό της Μέδουσας, αποκαλύπτουν τις πληγές της και κάνουν την τραγωδία της ακόμη πιο σπαρακτική, χωρίς να προδίδουν την ουσία του μύθου.

Η Lynn παρουσιάζει τη Μέδουσα όχι ως το τέρας που έμαθαν οι περισσότεροι να φοβούνται, αλλά ως μια νέα γυναίκα που βρέθηκε αντιμέτωπη με τη βία, την αδικία και την τιμωρία. Μια γυναίκα που βρήκε τη δύναμη να πει την αλήθεια της, αλλά είδε τους άλλους να επιλέγουν να μην την πιστέψουν.

Διαβάζοντας το βιβλίο, συνειδητοποιεί κανείς πόσο εύκολο είναι ένας άνθρωπος να εγκλωβιστεί στην εικόνα που οι άλλοι δημιούργησαν γι' αυτόν. Έτσι, η Μέδουσα παύει να είναι απλώς μια μυθική μορφή και γίνεται μια βαθιά ανθρώπινη παρουσία, που κουβαλά τον πόνο, την απώλεια και την ανάγκη να ακουστεί η δική της αλήθεια.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη του βιβλίου της Hanna Lynn. Δεν επιχειρεί να ανατρέψει έναν από τους πιο γνωστούς ελληνικούς μύθους ούτε να αμφισβητήσει την αξία του. Επιλέγει, όμως, να στρέψει το βλέμμα σε μια μορφή που επί αιώνες παρέμενε εγκλωβισμένη σε μία μόνο εκδοχή της ιστορίας της.

Όταν έκλεισα το βιβλίο, δεν είδα πια τη Μέδουσα ως το τέρας της μυθολογίας. Είδα μια τραγική γυναίκα, της οποίας η ιστορία άξιζε να ειπωθεί και από τη δική της πλευρά.

Και μόνο γι' αυτό, η Hannah Lynn κέρδισε δικαιωματικά μια θέση ανάμεσα στις συγγραφείς των οποίων τα έργα θέλω να συνεχίσω να διαβάζω.

Το λιμάνι μου είσαι εσύ (βιβλίο)

«Το λιμάνι μου είσαι εσύ» - Κώστας Κρομμύδας

«Θάλασσες…». Έτσι ξεκινά αυτό το ταξίδι. Και το βλέμμα, σχεδόν αβίαστα, διαπερνά τις θαμνόφυτες εκτάσεις των μαστιχόδεντρων και χάνεται στο απέραντο γαλάζιο. Το άρωμα της μαστίχας σε ακολουθεί επίμονα, διαπερνά τις αισθήσεις και μένει να περιπλανιέται στον ουρανίσκο σαν ένα μικρό, πολύτιμο δάκρυ της χιώτικης γης.

Εδώ αντικρίζεις δύο αντίθετους κόσμους που αλληλοσυμπληρώνονται. Από την μία, βιώνεις τη λαχτάρα ενός ναυτικού για τη θάλασσα· την ανάγκη του να νιώθει την αλμύρα της, να "χάνεται" στα νερά της, να αφήνεται στη μαγεία της. Από την άλλη, την προσμονή όσων μένουν πίσω, περιμένοντας στωικά - αγναντεύοντας τον ορίζοντα - την ασφαλή επιστροφή σε στέρεα γη, στη συνήθεια, στα δεδομένα.

Και καθώς η αφήγηση προχωρά, ένας έρωτας αναδύεται ανάμεσα σε στεριά και θάλασσα, γνωρίζοντας πως θα πρέπει να αρκεστεί στην απόσταση και τη μοναξιά· όχι επειδή του λείπει η ένταση, αλλά επειδή στερείται τη φυσική παρουσία.

Ένας έρωτας που δεν παγιδεύεται στο «για πόσο», ούτε ζητά να οριστεί χρονικά, αλλά υπάρχει και αναπνέει μέσα στο «για όσο» και αυτή του η διάσταση τον κάνει πιο δυνατό, πιο αναγκαίο, πιο ουσιαστικό.

Με αφήγηση που κυλά με ορμητικό ρυθμό, χωρίς να χάνει τη συναισθηματική της δύναμη, το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, «Το λιμάνι μου είσαι εσύ», μάς ταξιδεύει στον απαιτητικό και συχνά αθέατο κόσμο της ναυτιλίας, ενώ παράλληλα, μας ξεναγεί στη μοναδική παράδοση της μαστιχοπαραγωγής της Χίου που δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα στις σελίδες.

Με ώριμη, μεστή και ουσιαστική γραφή - που ήδη από το προηγούμενο έργο του συγγραφέα φαίνεται να ακολουθεί μια νέα δημιουργική πορεία - στήνει ένα σκηνικό με αληθινούς ήρωες και έντονη συναισθηματική φόρτιση, καταφέρνοντας να μας παρασύρει από τη νηνεμία στην τρικυμία, εντείνοντας την αγωνία και θέτοντας ουσιαστικά διλήμματα που αγγίζουν βαθιά.

Σε αυτή την ιστορία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δοκιμασία των σχέσεων, με τη δύναμη του συναισθήματος, με όσα τελικά αποκτούν αληθινή προτεραιότητα και με εκείνους τους ανθρώπους - ή και τους τόπους - που γίνονται το λιμάνι μας.

Ο τέλειος γάμος (βιβλίο)

Ο τέλειος γάμος – Jeneva Rose

 

Εκείνη, μια επιτυχημένη ποινικολόγος. Εκείνος, ένας επίδοξος συγγραφέας που έχει βρεθεί σε καλλιτεχνικό τέλμα. Η σχέση τους μοιάζει αρμονική. Τα χρόνια του γάμου δεν έχουν καταφέρει να τη φθείρουν… μέχρι τη στιγμή που εκείνος κατηγορείται για τη δολοφονία της ερωμένης του.

Δεν μπορεί να τον αφήσει ανυπεράσπιστο. Τα στοιχεία, όμως, συνηγορούν εις βάρος του. Όσο πληγωμένη κι αν είναι (Σάρα), θέλει να μάθει την αλήθεια. Το ίδιο κι εκείνος (Άνταμ). Είναι πεπεισμένος πως κάποιος του έχει στήσει παγίδα και είναι αποφασισμένος να τον αποκαλύψει. Ωστόσο, κάθε του κίνηση μοιάζει να τον βυθίζει ακόμη περισσότερο. Ποιος σκότωσε τη γυναίκα με την οποία διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση; Πρόκειται για έγκλημα πάθους ή για μια καλοστημένη πλεκτάνη;

Η Jeneva Rose στήνει ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ, παρουσιάζοντας έναν γάμο που διαλύεται υπό το βάρος της προδοσίας. Παρακολουθούμε τους δύο συζύγους να μεταμορφώνονται, καθώς η σχέση τους περνά σε μια εντελώς νέα φάση.

Η αγάπη στιγματίζεται από την απιστία. Η οικειότητα δίνει τη θέση της στην απόσταση, και το άλλοτε «τέλειο» ζευγάρι αναγκάζεται να γνωριστεί ξανά, αυτή τη φορά μέσα από τον πιο σκληρό καθρέφτη της αλήθειας.

Γιατί, όμως, εκείνη επιλέγει να τον υπερασπιστεί;

Με γρήγορη πλοκή και συνεχείς ανατροπές, «Ο τέλειος γάμος» διαβάζεται απνευστί. Προβληματίζει και ιντριγκάρει, οδηγώντας σε ένα τέλος που δύσκολα μπορεί κανείς να προβλέψει. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται επαρκώς, η αγωνία διατηρείται αμείωτη, αν και δεν λείπουν αστοχίες στη εξέλιξη της πλοκής.

Το «Ο τέλειος γάμος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και σε προσκαλεί να τον ανακαλύψεις.

Τελευταία κλήση (ταινία)

Τελευταία Κλήση - 2026

 

Παραμονή πρωτοχρονιάς. Στα γραφεία ενός τηλεοπτικού σταθμού φτάνει η κλήση ενός δραπέτη των φυλακών. Όπως υποστηρίζει, κρατά ομήρους - μία οικογένεια στο διαμέρισμα τους - και ζητά να μιλήσει στον τηλεοπτικό αέρα με έναν νεαρό δημοσιογράφο.
Η ψυχολογία του μοιάζει ασταθής, ο θυμός του αναμεμειγμένος με απόγνωση είναι έκδηλος και η σταδιακή απουσία ουσιών από τον οργανισμό του τον καθιστούν ολοένα και πιο επικίνδυνο.

Η αστυνομία έχει περικυκλώσει το διαμέρισμα όπου έχει βρει καταφύγιο και οι υψηλά ιστάμενοι σε αστυνομία και κυβέρνηση ζητούν την άμεση έφοδο για την αποφυγή του εξευτελισμού του κρατικού μηχανισμού.

Κανείς όμως δεν υπολογίζει ότι ο αυτός που δεν έχει τίποτα, δεν έχει τίποτα να χάσει. 

Η «Τελευταία κλήση» σε σκηνοθεσία Sherif Francis εμπνέεται, παρά την αντίσταση των δημιουργών σε αυτή την παραδοχή, από την ιστορία του διαβόητου Σορίν Ματέι, μιας υπόθεσης που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Τοποθετημένη σε διαφορετικό χρόνο και χώρο, η ταινία βουτά από την αρχή στην ιστορία της ομηρίας χωρίς περιττές και φλύαρες εισαγωγές και μας δίνει ένα εξαιρετικό θρίλερ, κάνοντας ένα θαρραλέο επαναπροσδιορισμό στο γίγνεσθαι του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Παράλληλα, αξιοποιεί με ένταση τον περιορισμένο χώρο και τον πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας μια αίσθηση κλειστοφοβίας και διαρκούς αγωνίας που θυμίζει διεθνή πρότυπα του είδους.

Η «Τελευταία κλήση» μας χαρίζει φορτισμένες ερμηνείες που περνούν μηνύματα με βλέμματα γεμάτα ένταση και βάθος, ενώ φωτίζει και την ηθική διάσταση της δημοσιογραφίας μπροστά στην τηλεθέαση και την πίεση της «ζωντανής μετάδοσης». Η δυναμική των ηρώων χτίζεται σταδιακά, καθώς οι ισορροπίες ανάμεσα σε δράστη, ομήρους, δημοσιογράφους και αστυνομία μεταβάλλονται διαρκώς. Ωστόσο το φινάλε της ιστορίας μας αφήνει μια μετέωρη αίσθηση.

Ανάμεσα στις πρωταγωνιστούν ξεχωρίζουν οι Μαρία Ναυπλιώτου σε ρόλο αρχισυντάκτριας, Ρένια Λουϊζίδου ως όμηρος και ασφαλώς ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο οποίος αναπαριστά με ένταση και εσωτερικότητα τον διαβόητο δραπέτη, προσφέροντας μια από τις πιο απαιτητικές ερμηνείες της ταινίας.

Τέλος του παιχνιδιού (θεατρική παράσταση)

"Τέλος του παιχνιδιού"

Σε έναν κόσμο όπου ο ουρανός παραμένει μόνιμα γκρι και κάθε ίχνος ζωής μοιάζει να έχει χαθεί, τέσσερις χαρακτήρες – ο Χαμ, ο Κλοβ, ο Ναγκ και η Νελ – συνυπάρχουν σε έναν κλειστό χώρο, παγιδευμένοι σε μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα. Στο σύμπαν του Samuel Beckett ο χρόνος δεν κυλά πραγματικά προς τα εμπρός· μοιάζει να λιμνάζει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στις ίδιες κινήσεις, στους ίδιους διαλόγους και στην ίδια αδυναμία διαφυγής.

Το «Τέλος του παιχνιδιού» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του θεάτρου του παραλόγου. Εδώ η καθημερινότητα παίρνει τη μορφή μιας τελετουργίας επιβίωσης. Οι χαρακτήρες συγκρούονται διαρκώς, συχνά με σκληρότητα και ειρωνεία, όμως την ίδια στιγμή παραμένουν βαθιά εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον. Η συνύπαρξή τους μοιάζει αναπόφευκτη, ακόμη κι όταν γίνεται ασφυκτική.

Στη σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου, το έργο φωτίζει τον εγκλωβισμό των ηρώων όχι μόνο στον περιορισμένο χώρο όπου βρίσκονται, αλλά και στον εσωτερικό τους κόσμο. Οι επαναλήψεις, οι παύσεις και οι φαινομενικά ασήμαντες συνομιλίες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σταδιακής φθοράς, όπου η σιωπή αποκτά σχεδόν την ίδια βαρύτητα με τον λόγο.

Περισσότερο από μια ιστορία για το τέλος ενός κόσμου, το κείμενο του Beckett μοιάζει να μιλά για τα αδιέξοδα που μπορεί να δημιουργεί το ίδιο το ανθρώπινο μυαλό. Για εκείνες τις σκέψεις που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο μέσα στο ίδιο του το σώμα και τον κάνουν να βλέπει την πραγματικότητα χωρίς φως, χωρίς διέξοδο.

Και όμως, μέσα σε αυτή τη στασιμότητα παραμένει ένα ερώτημα: μπορεί να σπάσει αυτός ο κύκλος; Ίσως το τέλος του παιχνιδιού να μην σημαίνει απαραίτητα το τέλος των πάντων, αλλά τη στιγμή πριν από μια πιθανή αρχή.

Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου, με τους Μάκη Παπαδημητρίου, Γιώργο Χρυσοστόμου, Φραγκίσκη Μουστάκη και Δημήτρη Ντάσκα.

Το μυστικό των μυστικών (βιβλίο)

Το μυστικό των μυστικών -Dan Brown

Ήμουν δεκαέξι όταν, τυχαία, έπεσε στα χέρια μου ο «Κώδικας Da Vinci». Γοητευμένη από τη συγκεκριμένη προσωπικότητα, οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια μου με το όνομά του (Leonardo Da Vinci) με ιντρίκαρε. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε αυτό το βιβλίο και σε ένα άλλο, σχετικό με την καταστροφή της Πομπηίας, και δεν ήξερα πραγματικά τι να επιλέξω. Το δεύτερο, δυστυχώς, δεν το έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Όπως είναι προφανές, επέλεξα τον «Κώδικα» και ένας καινούριος, λογοτεχνικός κόσμος άνοιξε μπροστά μου. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα και χωρίς να έχω καλύψει ολόκληρη τη βιβλιογραφία του συγγραφέα, συνάντησα με μεγάλη ανυπομονησία «Το μυστικό των μυστικών».

Στην μυστικιστική Πράγμα – την πόλη των εκατό πύργων και των Γοτθικών θρύλων - στο Κάστρο της Πράγας διεξάγεται μια σειρά διαλέξεων. Η δρ. Σόλομον είναι προσκεκλημένη για  να μιλήσει για τη νοητική επιστήμη και την έρευνά της πάνω στην ανθρώπινη συνείδηση. Στο ταξίδι αυτό τη συνοδεύει ο αγαπημένος καθηγητής συμβολολογίας, Ρόμπερτ Λάνγκντον.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού την επομένη της διάλεξης η Σόλομον εξαφανίζεται - όπως και το χειρόγραφό της - και η ζωή της φαίνεται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Στην προσπάθειά του να την βρει, ο Λάνγκντον κινδυνεύει επίσης αφού έχει μπει στο στόχαστρο των ερευνών.

Μυστικές υπηρεσίες, αστυνομικές αρχές, πρεσβείες, κυβερνητικά στελέχη και όχι μόνο, αναμειγνύονται σε μια υπόθεση που προσπαθεί να προστατεύσει ένα μυστικό που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί. Πώς εμπλέκεται σε όλα αυτά μια εξέχουσα επιστήμονας; Και γιατί η έρευνά της για την ανθρώπινη συνείδηση φαίνεται ικανή να ανατρέψει όσα θεωρούμε δεδομένα;

Με την ματιά ενός καταξιωμένου ειδικού επιστήμονα και με το ταλέντο ενός εξαιρετικού συγγραφέα ο Dan Brown ξεδιπλώνει μια ιστορία που - όπως συνηθίζει - περιπλέκει την αλήθεια με το «μύθο» σε τέτοιο βαθμό που αδυνατείς να ξεχωρίσεις τι έχει φανταστεί και τι έχει ανακαλύψει. Σε ένα μυστηριακό σκηνικό που μπορείς να αναπαραστήσεις στην φαντασία σου, λεπτό προς λεπτό, μας δίνει με λεπτομέρεια επιστημονικά δεδομένα που αν υπάρχουν στην πραγματικότητα δεν μπορούν παρά να είναι «Το μυστικό των μυστικών».

Ανεμοδαρμένα ύψη (ταινία)

Ανεμοδαρμένα Ύψη – «Wuthering Heights» (2026)

Παρόλη τη χειριστική συμπεριφορά της, τον οδήγησε σε έναν εμμονικό έρωτα χωρίς διαφυγή. Παρά την πρωτόγονη φύση του – οδηγούμενη από αρχέγονα ένστικτα – τον αγάπησε απόλυτα. Η αφοσίωσή του δεν της άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Ωστόσο, δεν μπορούσε να της προσφέρει έναν πλούσιο γάμο ούτε να της εξασφαλίσει το μέλλον που επιθυμούσε.

Η ταξική τους διαφορά ύψωσε ανάμεσά τους ένα τείχος, χτισμένο κυρίως από τρίτους. Η ίδια παραδέχεται ότι μαζί θα κατέληγαν ζητιάνοι. Κανείς άλλος όμως – και εν προκειμένω ο σύζυγός της – δεν κατάφερε να γεμίσει το κενό που ένιωθε μακριά του.

«Απ’ ό,τι κι αν φτιάχτηκαν οι ψυχές μας, η δική του και η δική μου είναι ίδιες.»

Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» σε σκηνοθεσία Emerald Fennell δεν αποτελούν πιστή μεταφορά του πασίγνωστου βιβλίου της Emily Brontë στη μεγάλη οθόνη. Βασίζονται σε αυτό και εμπνέονται από τον έρωτα των δύο νέων, χωρίς όμως να ακολουθούν την αρχική αφήγηση.

Η Fennell επιλέγει να τοποθετήσει στο επίκεντρο έναν από τους πιο πολυσυζητημένους λογοτεχνικούς έρωτες όλων των εποχών και στηρίζεται ακριβώς στη δυναμική του για να ξεδιπλώσει τη δική της εκδοχή της ιστορίας.

Σε αντίθεση με το πρωτότυπο κείμενο, εδώ δεν αναδεικνύονται ζητήματα όπως οι φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις· κυριαρχούν κυρίως οι ταξικές διαφορές και τα παιχνίδια εξουσίας που υφαίνονται γύρω από τους ήρωες.

Κρατώντας συνειδητή απόσταση από το αυθεντικό έργο, η ιστορία της Κάθριν (Margot Elise Robbie) και του Χίθκλιφ (Jacob Elordi) παρουσιάζει τη χειριστική και τοξική σχέση τους, μέσα από την οποία γεννιέται ένας έρωτας χωρίς δικλίδες ασφαλείας.

«Γι’ αυτό φίλα με. Ας είμαστε καταραμένοι και οι δύο.»

Με εξαιρετικά κοστούμια, εμβληματικά τοπία και καλές ερμηνείες – με εκείνη του Jacob Elordi στον ρόλο του Χίθκλιφ να ξεχωρίζει – η αναβίωση των «Ανεμοδαρμένων Υψών» αποτελεί μια αξιοπρεπή κινηματογραφική προσπάθεια. Μπορεί να μην ικανοποιεί πλήρως τους αναγνώστες της Μπροντέ, δίνει όμως την ευκαιρία στο σύγχρονο κοινό να γνωρίσει ξανά αυτή την ιστορία, να τη συζητήσει και – γιατί όχι – να αναζητήσει το πρωτότυπο έργο.

Το ακρωτήρι (θεατρική παράσταση)

"Το ακρωτήρι"

Η Τζουλιάνα είναι ταραγμένη. Όσο ταραγμένος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος όταν το τραυματικό του παρελθόν πυροδοτεί το παρόν με φόβο και ξεσπάσματα. Η υγεία της έχει κλονιστεί και προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια της ζωής της, να φέρει ξανά κοντά της όσα στερήθηκε για χρόνια, πριν ο χρόνος της τελειώσει.

Το «Ακρωτήρι» και η κόρη της είναι ό,τι πλέον επιθυμεί. Ο σύζυγος που στάθηκε για χρόνια δίπλα της, επιστήμονας όπως και η ίδια, προσπαθεί να τη βοηθήσει. Όμως η βοήθειά του μοιάζει περισσότερο με απειλή. Η απόσταση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους βαθαίνει από τις διαπιστώσεις που έχει κάνει για εκείνον. Η εμπιστοσύνη δείχνει να έχει χαθεί· ακόμη και η γιατρός που έχει οριστεί για να τη φροντίσει φαίνεται να λειτουργεί καθ’ υπόδειξή του.

Αυτή είναι η δική της οπτική.

Ο σύζυγός της, Ίαν, φαίνεται να έχει μια εντελώς διαφορετική άποψη — τόσο για την κατάστασή της όσο και για τη σχέση τους. Είναι βέβαιος πως η Τζουλιάνα δεν πάσχει από αυτό που πιστεύει πως της κληροδοτήθηκε και προσπαθεί να την απαλλάξει από τις εμμονές που έχει διαμορφώσει γύρω από πρόσωπα και γεγονότα του παρελθόντος.

Ή μήπως προσπαθεί να την ξεγελάσει;

Καταιγιστικό, καθηλωτικό, συγκινητικό, δραματικό και βαθιά ανθρώπινο, «Το Ακρωτήρι» σκάει σαν κύμα στην ακτή μια μέρα απόλυτης νηνεμίας. Όσο όμως περνούν τα λεπτά, ο ουρανός σκοτεινιάζει, ο αέρας βαραίνει και τα κύματα αγριεύουν. Χτυπούν τους πρωταγωνιστές, χτυπούν κι εσένα. Φτάνουν στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, σβήνοντας από την άμμο όσα είχαν γραφτεί, εισχωρώντας όλο και πιο βαθιά — στο ανθρώπινο μυαλό.

Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν με παραβολή, όμως έτσι αποτυπώνονται τα συναισθήματα που μου γέννησε αυτή η εξαιρετική παράσταση. Με τη συγκλονιστική ερμηνεία της Μαρίας Ναυπλιώτου στον ρόλο της Τζουλιάνα, η οποία καταθέτει την ψυχή της επί σκηνής για εκατό λεπτά. Ακούραστη και καθηλωτική, σε έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο που με συντάραξε. Μαζί με τον Νικόλα Παπαγιάννη, στον ρόλο του Ίαν, συνθέτουν ένα δίδυμο που δεν ζητά τίποτα από τον θεατή — μόνο του δίνει.

Σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, «Το Ακρωτήρι», μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει μέχρι σήμερα, συνεχίζει τις παραστάσεις του έως τις 15 Φεβρουαρίου στο θέατρο Radio City της Θεσσαλονίκης.
Σας προσκαλώ — ή καλύτερα σας προκαλώ — να το δείτε.

Άμνετ - "Hamnet" (ταινία)

            Άμνετ – “Hamnet”

Ο Ουίλιαμ γνώρισε την Άγκνες και μαγεύτηκε από τη φωτιά στα μάτια της και την αδάμαστη φύση της. Προερχόμενοι από δύο διαφορετικούς κόσμους, ενώθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη, δημιουργώντας μια οικογένεια δεμένη με τη φύση, τα βότανα και τα ζώα. Εκείνη έφερε στον κόσμο τρία παιδιά και τους μετέδωσε τη σοφία της γης, ενώ εκείνος, όσο κι αν αγαπούσε βαθιά τη ζωή που έχτισαν μαζί, δεν μπορούσε να καταπνίξει την ανάγκη του για δημιουργία - μια ανάγκη που η επαρχία αδυνατούσε να χωρέσει.

Η ταινία «Άμνετ» μας μεταφέρει στον 16ο αιώνα και αφηγείται μια άγνωστη, βαθιά ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας του Σαίξπηρ. Αν και θα μπορούσε να ιδωθεί ως βιογραφία, επιλέγει έναν πιο ποιητικό δρόμο, συνδυάζοντας ιστορικά στοιχεία με μυθοπλασία και φωτίζοντας την έμπνευση πίσω από τη γέννηση του Άμλετ.

Στον πυρήνα της, η ιστορία εξερευνά τη σύνδεση των ανθρώπων και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την απώλεια - μια διαδικασία σύνθετη, επώδυνη και ταυτόχρονα αναγκαία. Οι πρωταγωνιστές βιώνουν το πένθος με εντελώς διαφορετικούς τρόπους, ο καθένας ακολουθώντας τη δική του εσωτερική διαδρομή. Το ταξίδι αυτό, αργό και σιωπηλό, λειτουργεί τελικά ως μια μορφή κάθαρσης.

Πρόκειται για ένα ιστορικό δράμα που ξεδιπλώνεται αργά και σχεδόν χειρουργικά, αποκαλύπτοντας χαρακτήρες και συναισθήματα με γήινη αυθεντικότητα και διαχρονική δύναμη. Η εξαιρετική φωτογραφία και οι σπουδαίες ερμηνείες καθηλώνουν. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Jacobi Jupe στον ρόλο του Άμνετ (Hamnet), ο οποίος ξεχωρίζει με μια ερμηνεία γεμάτη ευαισθησία και αλήθεια.

Η ταινία «Άμνετ»,  σε σκηνοθεσία Κλόι Ζάο, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάγκι Ο'Φάρελ, αξίζει τον χρόνο του θεατή, προσφέροντας ένα ταξίδι κλιμακούμενων συναισθημάτων και εσωτερικής έντασης. Ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, που μένει μαζί σου και μετά τους τίτλους τέλους. Μην τη χάσετε.