Κρυφτό (θεατρική παράσταση)

"Κρυφτό"

Γιάννενα. 21ος αιώνας. Δύο αδελφές. Πολύ κοντά και πολύ μακριά.

Μέσα σε μια κλειστή, πατριαρχική κοινωνία που δεν επιτρέπει την ελευθερία στην ύπαρξη και την έκφραση - την έκφραση των συναισθημάτων, των αναγκών, των προβλημάτων - όλα καλύπτονται με τον μανδύα του «πρέπει», προκειμένου να μη διαταραχθεί η εύθραυστη ισορροπία μιας κοινωνίας που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο φοβάται το «τι θα πει ο κόσμος».

Η μεγάλη αδελφή, εσωστρεφής, εύθραυστη πίσω από την αμυντική της στάση, μοιάζει εγκλωβισμένη στο πένθος για τον θάνατο της μητέρας της. Αδυνατεί να αποδεσμευτεί από το παρελθόν και να συμφιλιωθεί με όσα τη στοιχειώνουν.

Η μικρή αδελφή, εξωστρεφής, διεκδικητική και ανυπόμονη να ζήσει τη ζωή της με τους δικούς της όρους, χτυπά τον κώδωνα του κινδύνου στην αδελφή της, ενώ παράλληλα παλεύει να κατακτήσει τη δική της ελευθερία.

Οι δύο αδελφές είναι αλληλένδετες και αλληλεξαρτώμενες.

Τις βλέπουμε να επιρρίπτουν η μία στην άλλη τις ευθύνες για όσα τις έφεραν στο σήμερα. Και μέσα από μια, κατά τα άλλα, συνηθισμένη αντιπαράθεση μεταξύ δύο αδελφών, η καθεμία επιστρατεύει τα πιο αιχμηρά βέλη της φαρέτρας της, προσπαθώντας να πληγώσει την άλλη και να την αναγκάσει να υποχωρήσει ηττημένη.

Και οι δύο πληγώνονται. Όποιας το μέρος κι αν πάρουμε, αν δούμε την ιστορία μέσα από τη δική της οπτική, θα ανακαλύψουμε πως έχει το δίκιο της. Αυτό συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Γιατί μόνο τα αδέλφια γνωρίζουν εκείνα τα κρυφά από τους άλλους κομμάτια της κοινής τους ιστορίας, εκείνα που χρειάζονται για να συμπληρωθεί ολόκληρο το παζλ της ζωής τους.

Το «Κρυφτό» είναι ένα ψυχολογικό δράμα που επιχειρεί να κοιτάξει πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας οικογένειας, εκεί όπου η αγάπη, η ανάγκη για αποδοχή και η εξουσία συνυπάρχουν με τρόπους αντιφατικούς και επώδυνους.

Η Βάσια Αργέντη, με το πρωτότυπο κείμενο και σκηνοθεσία της, προσεγγίζει τη δυσλειτουργία των οικογενειακών δεσμών, αναδεικνύοντας τη δύναμη της σιωπής, τις ενοχές και τα ανείπωτα συναισθήματα που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρες ζωές. Η εναλλαγή ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν φωτίζει σταδιακά τις διαφορετικές όψεις της ίδιας ιστορίας, διατηρώντας τη συναισθηματική ένταση.

Η Μαριάννα Τουμασάτου και η Λένα Δροσάκη συνθέτουν ένα καθηλωτικό υποκριτικό δίδυμο. Οι ερμηνείες τους δεν μένουν πάνω στη σκηνή· μεταφέρουν ολόκληρο το βάρος του δράματος στην πλατεία, καταργώντας σχεδόν την απόσταση ανάμεσα σε ηθοποιούς και θεατές. Κατά την διάρκεια της παράστασης υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι σχεδόν ασφυκτικά, σαν η παράσταση να ξεκλειδώνει μνήμες και συναισθήματα που  είχες επιλέξει να αφήσεις πίσω μεγαλώνοντας. Κι αυτό γιατί οι δύο ηθοποιοί δεν υποδύονται απλώς τους ρόλους τους. Τους κατοικούν. Είναι ανθρώπινες, ευάλωτες και σκληρές μαζί, αποδίδοντας με αξιοσημείωτη αμεσότητα τις αντιφάσεις των δύο γυναικών.

Το έργο αγγίζει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα: την οικογένεια ως χώρο που δεν προσφέρει πάντοτε ασφάλεια, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο επιβολής, ελέγχου και συναισθηματικής καταπίεσης. Παράλληλα, θέτει ερωτήματα για την ευθύνη, την αποδοχή και την ανάγκη του ανθρώπου να αναγνωριστεί και να αγαπηθεί χωρίς όρους.

Και κάπου εδώ αποκαλύπτεται η ουσία του τίτλου. Το κρυφτό δεν παίζεται μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους. Παίζεται και μέσα μας. Κρυβόμαστε πίσω από σιωπές και δικαιολογίες, από όσα δεν τολμάμε να παραδεχτούμε, από επιθυμίες και ανάγκες που φοβόμαστε να διεκδικήσουμε. Γιατί μερικές φορές είναι πιο εύκολο να αποφεύγουμε τον ίδιο μας τον εαυτό παρά να αντικρίσουμε όσα πραγματικά θέλουμε.

Μόνο που όσο κι αν προσπαθούμε να κρυφτούμε, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να μας βρει η αλήθεια.

Πεθαίνω για σένα - Μανίνα Ζουμπουλάκη (βιβλίο)

Πεθαίνω για σένα – Μανίνα Ζουμπουλάκη

Ήταν ο ιδανικός σύντροφος. Συμπλήρωνε πολλά από τα «κουτάκια» των απαιτήσεών της. Ήταν πολύ καλύτερος από ό,τι είχε αντιμετωπίσει μέχρι τότε στον τομέα σχέσεις.

Και κάπως έτσι την «πάτησε» σαν πρωτάρα.

Ο ακατάλληλος άνθρωπος -πόσο μάλλον αυτός που σήμερα αποκαλούμε τοξικός- και στην προκειμένη περίπτωση ο κακοποιητής, σε όλα τα επίπεδα, δεν εμφανίζεται με μια φωτιζόμενη επιγραφή στο μέτωπο που γράφει «ΠΡΟΣΟΧΗ-ΚΙΝΔΥΝΟΣ».

Θα έρθει ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι. Για την ακρίβεια θα είναι πολύ καλύτερος από τους υπόλοιπους. Ακριβώς γιατί πρέπει να πάρει αυτό που θέλει. Θέλει να εξασφαλίσει το θύμα του. Δεν θα επιτρέψει να του ξεφύγει. Και για αυτό ακριβώς το λόγο θα εμφανιστεί ως ο ιδανικός. Θα γίνει ο ιδανικός. Μέχρι τη στιγμή που τα νεύρα του θα σπάσουν, το χέρι του θα σηκωθεί, θα χτυπήσει, θα σφίξει, θα σπάσει και θα σε κάνει να ματώσεις, εσωτερικά και εξωτερικά.

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη χρησιμοποιώντας τον τίτλο του δημοφιλούς τραγουδιού του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα μας αφηγείται μια αληθινή ιστορία με ορισμένες παραλλαγές. Δεν χρειάζεται να σου αποδείξει ότι είναι αληθινή. Το αντιλαμβάνεσαι. Άλλη μια γυναίκα που πίστεψε αυτόν που δεν έπρεπε, που του επέτρεψε να την χειραγωγήσει, να την ποδηγετήσει,  να γίνει αυτή που έβλεπε στην τηλεόραση, στο νοσοκομείο, δίπλα της στην γειτονιά και αναρωτιόταν για την ανοχή της.

Πίσω από την ανάγκη της να μεγαλώσει δύο παιδιά και να επιβιώσει, προσπαθεί να τον καταλάβει, να τον δικαιολογήσει, να μην τον εξαγριώσει, να μην θυμώσει εξαιτίας της.

Και έτσι πεθαίνει για εκείνον και η ανάγκη για ελευθερία γίνεται επιτακτική πριν χάσει το φως για πάντα από τα μάτια της.

Η ιστορία της Ζουμπουλάκη με θύμωσε πέρα από κάθε άλλο συναίσθημα. Όχι γιατί ήταν μια κακή ιστορία αλλά γιατί ήταν μια αληθινή ιστορία. Λογοτεχνικά ένιωσα ότι δεν στάθηκε στο ύψος που είχα ανάγκη να σταθεί. Δεν ξέρω αν ήταν οι περιγραφές ή οι συνθήκες που δεν μπόρεσαν να με κρατήσουν. Έβλεπα το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Φανταζόμουν τη συνέχεια. Δικαιολογούσα τα παιδιά για την συμπεριφορά τους. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι προτιμούσα τέτοιου είδους ιστορίες να είναι μόνο φανταστικές και καθόλου αληθινές.

Εξομολόγηση – Colleen Hoover (βιβλίο)

Εξομολόγηση (Confess) – Colleen Hoover

Μήπως ήρθε η ώρα για μία εξομολόγηση;

Ακολούθησε τον παρακάτω συνειρμό πριν απαντήσεις αρνητικά!

Έχεις σηκωθεί από το κρεβάτι και νιώθεις ένα φορτίο που δεν αντέχεις να κουβαλάς άλλο. Γράφεις σε ένα χαρτί κάτι που θέλεις να εξομολογηθείς. Κάτι που νιώθεις ότι πρέπει να μοιραστείς, αλλά δεν μπορείς να το πεις πουθενά. Εκεί έξω, εδώ και καιρό, ένας καλλιτέχνης καλεί άγνωστους ανθρώπους να γράψουν τις εξομολογήσεις τους ανώνυμα και να τις αφήσουν κάτω από την πόρτα στο στούντιό του. Αυτό σε παρακινεί. Κάποιες από αυτές, ξέρεις ότι θα τις μετατρέψει σε πίνακες ζωγραφικής. Μάλλον αυτό σε βοηθά να αποφασίσεις.

Θα πέθαινα να ήμουν σε μία από αυτές τις δύο όχθες.

Σε αυτή την ιστορία, οι βασικοί χαρακτήρες κουβαλούν τραύματα τόσο βαθιά, που δύσκολα επουλώνονται. Η εμπιστοσύνη τους στη ζωή και στους ανθρώπους διαρκώς δοκιμάζεται. Καθώς η ιστορία προχωρά, θα έλεγε κανείς ότι, κατά κάποιο τρόπο, αυτονομούνται και λειτουργούν πέρα από την επιθυμία της συγγραφέως. Κάνουν λάθη που δεν μπορούν να αποφύγουν. Υπομένουν καταστάσεις που η μοίρα τους επιβάλλει. Παραμένουν αληθινοί. Παραμένουν παρορμητικοί. Πότε ρεαλιστές και πότε ολότελα παραδομένοι στα πάθη τους.

Η Όμπορν είναι απελπισμένη και, κατά συνέπεια, αναγκασμένη να βρει μια δεύτερη δουλειά. Έτσι βρίσκεται να δουλεύει για ένα βράδυ στη γκαλερί του Όουεν.

Ναι, ναι! Ο Όουεν είναι ο καλλιτέχνης.

Εκείνος μοιάζει λίγο αλλόκοτος. Είναι διαφορετικός και σίγουρα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Όμως ούτε εκείνη είναι. Κανείς από τους δυο δεν είναι απόλυτα ειλικρινής. Τα φορτία που κουβαλούν τους τραβούν διαρκώς πίσω.

Μεταξύ τους όμως δημιουργείται ένας δεσμός που θα έπρεπε να αποφύγουν. Θεωρητικά έχουν ακόμη χρόνο για να το κάνουν, αλλά αυτός κυλά ανελέητα εις βάρος τους και αυτοί, σαν μαγνήτες, έρχονται ολοένα και πιο κοντά αντί να απομακρύνονται. Είτε οι δρόμοι τους είναι γραφτό να γίνουν ένας είτε να χωρίσουν για πάντα, όσα τους δένουν με το παρελθόν —ένα παρελθόν που ο ένας αγνοεί— τους έχουν καθορίσει, ακόμη κι αν δεν τα εξομολογηθούν ποτέ ο ένας στον άλλο.

Θα ήθελα να πω τα πάντα για αυτό το βιβλίο. Νομίζω ότι θα μπορούσα να μιλώ ώρες για όσα συναισθήματα μου δημιούργησε, για όσες σκέψεις μου γέννησε και για την έμπνευση που μου προκάλεσε. Ωστόσο, νιώθω ότι όλα αυτά δεν χωρούν σε λέξεις. Εάν αποτυπωθούν, θα φτωχύνουν, θα μαραζώσουν. Γι’ αυτό θα σε παρακινήσω να γίνεις κοινωνός αυτής της ιστορίας.

Η «Εξομολόγηση» της Hoover είναι —ανάμεσα σε όσα βιβλία της έχω διαβάσει, που δεν είναι και λίγα— το καλύτερό της!

Έχει το ταλέντο να σε παρασύρει. Κάθε φορά λέω «και λίγο ακόμη» και ποτέ δεν είναι αρκετό. Χτίζει την ιστορία της με τέτοιο τρόπο που ποτέ δεν χωλαίνει. Δημιουργεί χαρακτήρες που βρίσκονται ανάμεσά μας. Θα μπορούσε να έχει εμπνευστεί από τον καθένα. Δεν βρίσκει μαγικές λύσεις. Οι ήρωές της χαίρονται, πονούν, διασκεδάζουν, κλαίνε, ερωτεύονται, βασανίζονται, αλλά στο τέλος μαθαίνουν. Και εσύ μαθαίνεις μαζί με αυτούς κάτι για σένα, κάτι για τους γύρω σου. Ίσως στο τέλος θελήσεις να αλλάξεις την πορεία σου.

Ίσως νιώσεις ότι έχει έρθει η ώρα για επώνυμη ή μία ανώνυμη εξομολόγηση... Εσύ θα το κρίνεις!

Καλό κακό κορίτσι - Alice Feeney (βιβλίο)

Καλό κακό κορίτσι – Alice Feeney

«Μερικές φορές, κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους. Και τότε οι καλοί άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν κακά πράγματα…»

Ένα μωρό εξαφανίζεται τη Γιορτή της Μητέρας. Είκοσι χρόνια αργότερα, συναντάμε τρεις γυναίκες, φαινομενικά άγνωστες μεταξύ τους, οι οποίες κινούνται σε διαφορετικούς κόσμους. Μία εργάζεται στη βιβλιοθήκη των γυναικείων φυλακών, μία ως ψυχοθεραπεύτρια και μία σε έναν οίκο ευγηρίας.

Οι ζωές τους μοιάζουν να μην έχουν τίποτα κοινό… μέχρι τη στιγμή που ένας φόνος έρχεται να αλλάξει τα πάντα.

Από εκεί και πέρα, οι διαδρομές τους αρχίζουν να διασταυρώνονται και οι σχέσεις μητέρας-κόρης ξετυλίγονται σαν ένας περίπλοκος ιστός. Μόνο που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με μία αράχνη, αλλά με μια «πασχαλίτσα».

Κάποιος την αναζητά. Κάποιος ή κάποιοι κρύβονται. Και πίσω από τις σιωπές, τα μυστικά και τις ζωές που μοιάζουν ασύνδετες, η Alice Feeney αφήνει τα κομμάτια του παζλ να περιμένουν τη σωστή στιγμή για να αποκαλυφθούν.

Ποιος ξέρει να το κάνει καλύτερα από την ίδια;;

Η Feeney είναι, για μένα, η συγγραφέας των ανατροπών. Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία της, ομολογώ πως ποτέ δεν κατάφερα απόλυτα να προβλέψω τις εξελίξεις ούτε να αποκωδικοποιήσω το σκεπτικό της. Ίσως γι' αυτό την θαυμάζω τόσο. Ξέρει να σε οδηγεί σε μια κατεύθυνση, μόνο και μόνο για να σε κάνει να αναρωτηθείς, λίγο αργότερα, πώς δεν είδες αυτό που ερχόταν.

Το «Καλό Κακό Κορίτσι» δεν θα μπει στο top three των βιβλίων της. Όχι γιατί δεν είναι καλό βιβλίο, αλλά γιατί η ίδια η Feeney έχει ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχη.

Αυτό που ξεχωρίζει εδώ είναι η σχέση μητέρας-κόρης. Μια σχέση που δεν παρουσιάζεται μέσα από εύκολες, τρυφερές διαδρομές, αλλά μέσα από ενοχές, θυμό, απογοήτευση και αμοιβαίες ευθύνες. Γυναίκες που κουβαλούν δύσκολες καθημερινότητες και σκληρές συνθήκες και που, πολλές φορές, επιλέγουν την επιβίωση πριν από οτιδήποτε άλλο.

Και όμως, κάπου ανάμεσα στην ενοχή και την ανάγκη, στην εγκατάλειψη και την προσδοκία, υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να απλώσει η μία το χέρι στην άλλη.

Καλογραμμένο, δυναμικό, αγωνιώδες και ανατρεπτικό, το «Καλό Κακό Κορίτσι» είναι ακόμη μία ιστορία της Feeney που σε καλεί να ακολουθήσεις τα ίχνη της, χωρίς ποτέ να σου εγγυάται ότι βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο.

Γιατί, τελικά, όταν κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους, πόσο εύκολο είναι να παραμείνουν καλοί;

 

Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της (βιβλίο)

 Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της – Χαρούκι  Μουρακάμι

Στα δεκαεπτάχρονα μάτια του εκείνη έμοιαζε με ό,τι χρειαζόταν. Κάθε συνάντησή τους, κάθε συζήτηση, κάθε χάδι γραφόταν ανεξίτηλα μέσα του. Θα μπορούσε να την ακολουθήσει οπουδήποτε. Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή του για εκείνη, εάν είχε την επιλογή. Δεν την είχε; Την είχε. Έτσι ξανασυναντήθηκαν μέσα από τα τείχη της πόλης.

Ποια είναι αυτή η πόλη; Η πόλη με τα αβέβαια τείχη.

Εκεί, στην καθημερινότητά τους, εκείνη του έφτιαχνε ένα αφέψημα κι εκείνος αναλάμβανε τα καθήκοντα του αναγνώστη ονείρων.

Θα μπορούσε να μείνει για πάντα εκεί. Αλλά πώς έφτασε μέχρι εκεί;

Και, παράλληλα, τι θα γινόταν με τη σκιά του; Τη σκιά που έπρεπε να αφήσει έξω από τα τείχη και να αποποιηθεί για πάντα.

Ποιος θα ήταν χωρίς τη σκιά του; Ήταν πραγματικός ή ζούσε μέσα σε μια φαντασία; Ποιος ήταν ο πραγματικός του εαυτός; Εκείνος που πέρασε τα τείχη ή η σκιά που άφησε έξω από αυτά;

Δεν είχα έρθει ποτέ στο παρελθόν σε επαφή με το έργο του Μουρακάμι. Η επιλογή αυτού του βιβλίου ξεκίνησε για μένα ως μια πρόταση και κατέληξε να γίνει μια πρόκληση. Λατρεύοντας τις δυστοπίες, αλλά όχι τόσο τον κόσμο του φανταστικού, δέχτηκα να μπω στο σύμπαν του, γιατί θέλησα πρώτα να τον γνωρίσω και έπειτα να τον καταλάβω.

Ο συγγραφέας, έχοντας ως ξεναγό μας σε αυτό το ταξίδι έναν μοναχικό ήρωα, θέτει ζητήματα που έχουν να κάνουν πρωτίστως με τη μνήμη και το ασυνείδητο. Μας βάζει να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε χωρίς συνείδηση, πώς θα ήταν η ζωή αν υπήρχε μόνο το παρόν, χωρίς οι δείκτες του ρολογιού να κυλούν.

Στο βιβλίο αυτό του Μουρακάμι βλέπουμε πόσο μας καθορίζουν τα εσωτερικά μας τραύματα. Αξίζει να ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί τους ή πρέπει να αποκοβόμαστε από αυτά, σαν να συνέβησαν σε κάποιον άλλον; Πόση σημασία έχουν τελικά τα συναισθήματά μας;

Παράλληλα, μπαίνει στο πλάνο και το ζήτημα της διαφορετικότητας, όχι ως σεξουαλική ετερότητα, αλλά ως διαφορετικός τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας. Μήπως, τελικά, οι πιο ιδιαίτεροι από εμάς, εκείνοι που μοιάζουν ακατανόητοι στον μέσο νου, έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν έναν κόσμο πέρα από τον προφανή;

Το έργο του Μουρακάμι εκτυλίσσεται σε τρία μέρη. Ομολογώ ότι κάπου στη μέση χάθηκα. Όχι γιατί σταμάτησα να καταλαβαίνω, αλλά γιατί ένιωσα πως χανόταν η σύνδεση με όσα είχαν αναφερθεί στην αρχή. Προσπάθησα αρκετά να κρατήσω το ενδιαφέρον μου ζωντανό, τόσο γιατί η γραφή του είναι αξιόλογη όσο και για την πολύ καλή απόδοσή της στα ελληνικά, αλλά και επειδή το θέμα είχε δυνατότητες που ήθελα να ανακαλύψω.

Αναγνωρίζω την αξία του έργου και κρατώ μέσα μου τους προβληματισμούς που μου δημιούργησε αναφορικά με τη σκέψη του συγγραφέα και τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να συνθέσει μια τέτοια ιστορία. Και, τελικά, ομολογώ πως δεν πρόκειται για ένα εύπεπτο ανάγνωσμα — ούτε για ένα βιβλίο που τελειώνει μαζί με την τελευταία του σελίδα.

Οδύσσεια (ταινία)

 Οδύσσεια (2026)

Το έπος της Οδύσσειας είναι ευρέως γνωστό. Μετά την πολυετή πολιορκία και την καταστροφή της Τροίας, ο Οδυσσέας παίρνει τον δρόμο της επιστροφής, μαζί με τους συντρόφους και συμπολεμιστές του, για την πατρίδα του, την Ιθάκη.

Το ταξίδι, όμως, θα αποδειχθεί πολύ πιο μακρύ και δύσκολο απ' όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, γεμάτο αμέτρητες περιπέτειες και απώλειες. Το εξαντλημένο πλήρωμα, μαζί με τον επικεφαλής του, κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο και, παραδομένο στην οργή των θεών, οδηγείται στον όλεθρο. Την ίδια στιγμή, η Ιθάκη έχει μετατραπεί σε πεδίο δράσης των μνηστήρων, οι οποίοι επιδιώκουν να σφετεριστούν τόσο το βασίλειο όσο και τη βασίλισσα Πηνελόπη, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του βασιλιά.

Το έπος του Ομήρου αποτυπώθηκε σε 24 ραψωδίες και 12.110 στίχους. Περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια μετά εξακολουθεί να εξυμνείται, να εμπνέει, να αποτελεί αντικείμενο δημιουργίας και δραματουργίας, να μας ενώνει αλλά και να μας διχάζει ανά την υφήλιο. Και αυτό είναι πολύ πιο σπουδαίο από οποιαδήποτε στείρα αντίδραση απέναντι στην αποτύπωσή του από τον Nolan. 

Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για έναν μύθο, ο οποίος ανά τους αιώνες υπέστη τροποποιήσεις, ανάλογα με τον δημιουργό που καταπιανόταν μαζί του, και όχι για ιστορικά γεγονότα.

Ο Nolan, διαθέτοντας όλα τα μέσα και, κυρίως θέληση και έμπνευση, καταπιάνεται με την ιστορία του Οδυσσέα και της δίνει τη δική του πνοή.  

Με άρτιο κάστινγκ, εξαιρετική φωτογραφία και προσεγμένη μουσική επιμέλεια, προσφέρει ένα τρίωρο θέαμα που σε παρασύρει χωρίς να καταλαβαίνεις πώς περνά ο χρόνος, καθώς διατηρεί αμείωτο τον ρυθμό και είναι γεμάτο δράση.

Στα δυνατά του σημεία θα συμπεριλάβω τη συγκινητική επίτευξη του νόστου – αυτόν, άλλωστε, θέλησε να εξυμνήσει ο Nolan και, κατά τη γνώμη μου, το κατάφερε –, το αντιπολεμικό μήνυμα που διατρέχει την ταινία, καθώς και τη συνάντηση του Οδυσσέα με τον μάντη Τειρεσία. 

Παράλληλα, υπήρχαν, κατ' εμέ, ορισμένες αστοχίες, όπως οι σκηνές στο νησί των Λαιστρυγόνων, η παράλειψη του νησιού των Φαιάκων, ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι που αφορά την επίσκεψη στον Κύκλωπα Πολύφημο και οι συνεχείς αναδρομές (flashbacks), ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος της ταινίας.

Όσον αφορά τους πρωταγωνιστές, θεωρώ εξαιρετική την επιλογή της Ann Hathaway στον ρόλο της Πηνελόπης, ενώ ο Matt Damon στο ρόλο του Οδυσσέα ήταν επιτυχημένη κυρίως λόγω ερμηνείας.

Σχετικά με την Ελένη και την επιλογή της Lupita Nyong'o δεν συμφωνώ με τις αντιδράσεις που περιορίζονται αποκλειστικά στη μελαμψή όψη της.

Ωστόσο, υπάρχουν δύο σημεία που, κατά τη γνώμη μου, καθιστούν την επιλογή αυτή άστοχη. Αν η Ελένη του Nolan απέκτησε τη συγκεκριμένη όψη επειδή, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν κόρη του Δία και της Λήδας, τότε δύσκολα θα μπορούσε να είναι δίδυμη αδελφή της Κλυταιμνήστρας, όπως παρουσιάζεται στην ταινία.

Αν, από την άλλη, θεωρήσουμε ότι οι δύο αδελφές είναι πανομοιότυπα δίδυμες, τότε γεννάται εύλογα το ερώτημα γιατί μόνο η Ελένη έμεινε γνωστή ως «η Ωραία» και όχι εξίσου η αδελφή της. Απροπό, οι κόρες του Τυνδάρεω ήταν εξαδέλφες με την Πηνελόπη. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ας κρατήσουμε ότι η Οδύσσεια του Nolan αποτελεί μια αξιόλογη ταινία για τη διεθνή δραματουργία και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζεται. Τα αρχαία ελληνικά κείμενα παραμένουν ζωντανά και μόνο να κερδίσουμε έχουμε από το γεγονός ότι εξακολουθούν να εμπνέουν δημιουργούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Οδυσσέας εδώ μπορεί να μην είναι τόσο πολυμήχανος, είναι όμως βαθιά ανθρώπινος. Και τελικά, το μόνο που επιθυμεί, παρά τις αδιανόητες δυσκολίες που αντιμετωπίζει, είναι να επιστρέψει στο σπίτι του· όχι νικητής, αλλά ζωντανός.  

Μέδουσα (βιβλίο)

 

Μέδουσα – Hannah Lynn

Πέρασε στην αιωνιότητα ως ένα μοχθηρό μυθικό πλάσμα, με φίδια να στεφανώνουν το κεφάλι της αντί για πλούσια μαλλιά και ένα απόκοσμο βλέμμα που πετρώνει όποιον τολμήσει να την αντικρίσει.

Η Μέδουσα.

Αυτή είναι η εκδοχή που επικράτησε. Εκείνη που εξυπηρέτησε – και εξακολουθεί να εξυπηρετεί – έναν κόσμο που υμνεί την ανδρεία του Περσέα για την αποκοπή της κεφαλής της και την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την παρουσία της.

Πόση αλήθεια, όμως, κρύβεται πίσω από αυτόν τον μύθο;

Η Hannah Lynn, μία ακόμη συγγραφέας που καταπιάνεται με την ελληνική μυθολογία, προσεγγίζει τη μορφή της Μέδουσας με γνώση, σεβασμό και συνέπεια. Δεν επιχειρεί να ανατρέψει τον μύθο ούτε να τον διασκευάσει για να εντυπωσιάσει. Αντίθετα, επιλέγει να φωτίσει μια διαφορετική οπτική, δίνοντας φωνή σε μια γυναίκα που η ιστορία θυμήθηκε μόνο ως τέρας.

Η γραφή της είναι μεστή και ρέει αβίαστα. Δεν χρειάζεται να καταφύγει σε υπερβολές για να συγκινήσει· αφήνει τα γεγονότα και τα συναισθήματα να μιλήσουν από μόνα τους. Υπάρχουν στιγμές που γίνεται σκληρή, όχι για να σοκάρει, αλλά γιατί η ιστορία που αφηγείται δεν μπορεί να ειπωθεί διαφορετικά. Οι εικόνες της καθηλώνουν και ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί απλώς την πορεία της Μέδουσας· γίνεται κοινωνός του δράματός της.

Παρότι ο μύθος είναι γνωστός, η δύναμη αυτού του βιβλίου δεν βρίσκεται μόνο στον τρόπο με τον οποίο αφηγείται τα γεγονότα, αλλά και στις βαθιά ανθρώπινες στιγμές που παρεμβάλλει η συγγραφέας. Σκηνές γεμάτες συναίσθημα φωτίζουν τον ψυχισμό της Μέδουσας, αποκαλύπτουν τις πληγές της και κάνουν την τραγωδία της ακόμη πιο σπαρακτική, χωρίς να προδίδουν την ουσία του μύθου.

Η Lynn παρουσιάζει τη Μέδουσα όχι ως το τέρας που έμαθαν οι περισσότεροι να φοβούνται, αλλά ως μια νέα γυναίκα που βρέθηκε αντιμέτωπη με τη βία, την αδικία και την τιμωρία. Μια γυναίκα που βρήκε τη δύναμη να πει την αλήθεια της, αλλά είδε τους άλλους να επιλέγουν να μην την πιστέψουν.

Διαβάζοντας το βιβλίο, συνειδητοποιεί κανείς πόσο εύκολο είναι ένας άνθρωπος να εγκλωβιστεί στην εικόνα που οι άλλοι δημιούργησαν γι' αυτόν. Έτσι, η Μέδουσα παύει να είναι απλώς μια μυθική μορφή και γίνεται μια βαθιά ανθρώπινη παρουσία, που κουβαλά τον πόνο, την απώλεια και την ανάγκη να ακουστεί η δική της αλήθεια.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη του βιβλίου της Hanna Lynn. Δεν επιχειρεί να ανατρέψει έναν από τους πιο γνωστούς ελληνικούς μύθους ούτε να αμφισβητήσει την αξία του. Επιλέγει, όμως, να στρέψει το βλέμμα σε μια μορφή που επί αιώνες παρέμενε εγκλωβισμένη σε μία μόνο εκδοχή της ιστορίας της.

Όταν έκλεισα το βιβλίο, δεν είδα πια τη Μέδουσα ως το τέρας της μυθολογίας. Είδα μια τραγική γυναίκα, της οποίας η ιστορία άξιζε να ειπωθεί και από τη δική της πλευρά.

Και μόνο γι' αυτό, η Hannah Lynn κέρδισε δικαιωματικά μια θέση ανάμεσα στις συγγραφείς των οποίων τα έργα θέλω να συνεχίσω να διαβάζω.

Το λιμάνι μου είσαι εσύ (βιβλίο)

«Το λιμάνι μου είσαι εσύ» - Κώστας Κρομμύδας

«Θάλασσες…». Έτσι ξεκινά αυτό το ταξίδι. Και το βλέμμα, σχεδόν αβίαστα, διαπερνά τις θαμνόφυτες εκτάσεις των μαστιχόδεντρων και χάνεται στο απέραντο γαλάζιο. Το άρωμα της μαστίχας σε ακολουθεί επίμονα, διαπερνά τις αισθήσεις και μένει να περιπλανιέται στον ουρανίσκο σαν ένα μικρό, πολύτιμο δάκρυ της χιώτικης γης.

Εδώ αντικρίζεις δύο αντίθετους κόσμους που αλληλοσυμπληρώνονται. Από την μία, βιώνεις τη λαχτάρα ενός ναυτικού για τη θάλασσα· την ανάγκη του να νιώθει την αλμύρα της, να "χάνεται" στα νερά της, να αφήνεται στη μαγεία της. Από την άλλη, την προσμονή όσων μένουν πίσω, περιμένοντας στωικά - αγναντεύοντας τον ορίζοντα - την ασφαλή επιστροφή σε στέρεα γη, στη συνήθεια, στα δεδομένα.

Και καθώς η αφήγηση προχωρά, ένας έρωτας αναδύεται ανάμεσα σε στεριά και θάλασσα, γνωρίζοντας πως θα πρέπει να αρκεστεί στην απόσταση και τη μοναξιά· όχι επειδή του λείπει η ένταση, αλλά επειδή στερείται τη φυσική παρουσία.

Ένας έρωτας που δεν παγιδεύεται στο «για πόσο», ούτε ζητά να οριστεί χρονικά, αλλά υπάρχει και αναπνέει μέσα στο «για όσο» και αυτή του η διάσταση τον κάνει πιο δυνατό, πιο αναγκαίο, πιο ουσιαστικό.

Με αφήγηση που κυλά με ορμητικό ρυθμό, χωρίς να χάνει τη συναισθηματική της δύναμη, το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, «Το λιμάνι μου είσαι εσύ», μάς ταξιδεύει στον απαιτητικό και συχνά αθέατο κόσμο της ναυτιλίας, ενώ παράλληλα, μας ξεναγεί στη μοναδική παράδοση της μαστιχοπαραγωγής της Χίου που δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά ως ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα στις σελίδες.

Με ώριμη, μεστή και ουσιαστική γραφή - που ήδη από το προηγούμενο έργο του συγγραφέα φαίνεται να ακολουθεί μια νέα δημιουργική πορεία - στήνει ένα σκηνικό με αληθινούς ήρωες και έντονη συναισθηματική φόρτιση, καταφέρνοντας να μας παρασύρει από τη νηνεμία στην τρικυμία, εντείνοντας την αγωνία και θέτοντας ουσιαστικά διλήμματα που αγγίζουν βαθιά.

Σε αυτή την ιστορία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δοκιμασία των σχέσεων, με τη δύναμη του συναισθήματος, με όσα τελικά αποκτούν αληθινή προτεραιότητα και με εκείνους τους ανθρώπους - ή και τους τόπους - που γίνονται το λιμάνι μας.

Ο τέλειος γάμος (βιβλίο)

Ο τέλειος γάμος – Jeneva Rose

 

Εκείνη, μια επιτυχημένη ποινικολόγος. Εκείνος, ένας επίδοξος συγγραφέας που έχει βρεθεί σε καλλιτεχνικό τέλμα. Η σχέση τους μοιάζει αρμονική. Τα χρόνια του γάμου δεν έχουν καταφέρει να τη φθείρουν… μέχρι τη στιγμή που εκείνος κατηγορείται για τη δολοφονία της ερωμένης του.

Δεν μπορεί να τον αφήσει ανυπεράσπιστο. Τα στοιχεία, όμως, συνηγορούν εις βάρος του. Όσο πληγωμένη κι αν είναι (Σάρα), θέλει να μάθει την αλήθεια. Το ίδιο κι εκείνος (Άνταμ). Είναι πεπεισμένος πως κάποιος του έχει στήσει παγίδα και είναι αποφασισμένος να τον αποκαλύψει. Ωστόσο, κάθε του κίνηση μοιάζει να τον βυθίζει ακόμη περισσότερο. Ποιος σκότωσε τη γυναίκα με την οποία διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση; Πρόκειται για έγκλημα πάθους ή για μια καλοστημένη πλεκτάνη;

Η Jeneva Rose στήνει ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ, παρουσιάζοντας έναν γάμο που διαλύεται υπό το βάρος της προδοσίας. Παρακολουθούμε τους δύο συζύγους να μεταμορφώνονται, καθώς η σχέση τους περνά σε μια εντελώς νέα φάση.

Η αγάπη στιγματίζεται από την απιστία. Η οικειότητα δίνει τη θέση της στην απόσταση, και το άλλοτε «τέλειο» ζευγάρι αναγκάζεται να γνωριστεί ξανά, αυτή τη φορά μέσα από τον πιο σκληρό καθρέφτη της αλήθειας.

Γιατί, όμως, εκείνη επιλέγει να τον υπερασπιστεί;

Με γρήγορη πλοκή και συνεχείς ανατροπές, «Ο τέλειος γάμος» διαβάζεται απνευστί. Προβληματίζει και ιντριγκάρει, οδηγώντας σε ένα τέλος που δύσκολα μπορεί κανείς να προβλέψει. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται επαρκώς, η αγωνία διατηρείται αμείωτη, αν και δεν λείπουν αστοχίες στη εξέλιξη της πλοκής.

Το «Ο τέλειος γάμος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και σε προσκαλεί να τον ανακαλύψεις.

Τελευταία κλήση (ταινία)

Τελευταία Κλήση - 2026

 

Παραμονή πρωτοχρονιάς. Στα γραφεία ενός τηλεοπτικού σταθμού φτάνει η κλήση ενός δραπέτη των φυλακών. Όπως υποστηρίζει, κρατά ομήρους - μία οικογένεια στο διαμέρισμα τους - και ζητά να μιλήσει στον τηλεοπτικό αέρα με έναν νεαρό δημοσιογράφο.
Η ψυχολογία του μοιάζει ασταθής, ο θυμός του αναμεμειγμένος με απόγνωση είναι έκδηλος και η σταδιακή απουσία ουσιών από τον οργανισμό του τον καθιστούν ολοένα και πιο επικίνδυνο.

Η αστυνομία έχει περικυκλώσει το διαμέρισμα όπου έχει βρει καταφύγιο και οι υψηλά ιστάμενοι σε αστυνομία και κυβέρνηση ζητούν την άμεση έφοδο για την αποφυγή του εξευτελισμού του κρατικού μηχανισμού.

Κανείς όμως δεν υπολογίζει ότι ο αυτός που δεν έχει τίποτα, δεν έχει τίποτα να χάσει. 

Η «Τελευταία κλήση» σε σκηνοθεσία Sherif Francis εμπνέεται, παρά την αντίσταση των δημιουργών σε αυτή την παραδοχή, από την ιστορία του διαβόητου Σορίν Ματέι, μιας υπόθεσης που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Τοποθετημένη σε διαφορετικό χρόνο και χώρο, η ταινία βουτά από την αρχή στην ιστορία της ομηρίας χωρίς περιττές και φλύαρες εισαγωγές και μας δίνει ένα εξαιρετικό θρίλερ, κάνοντας ένα θαρραλέο επαναπροσδιορισμό στο γίγνεσθαι του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Παράλληλα, αξιοποιεί με ένταση τον περιορισμένο χώρο και τον πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας μια αίσθηση κλειστοφοβίας και διαρκούς αγωνίας που θυμίζει διεθνή πρότυπα του είδους.

Η «Τελευταία κλήση» μας χαρίζει φορτισμένες ερμηνείες που περνούν μηνύματα με βλέμματα γεμάτα ένταση και βάθος, ενώ φωτίζει και την ηθική διάσταση της δημοσιογραφίας μπροστά στην τηλεθέαση και την πίεση της «ζωντανής μετάδοσης». Η δυναμική των ηρώων χτίζεται σταδιακά, καθώς οι ισορροπίες ανάμεσα σε δράστη, ομήρους, δημοσιογράφους και αστυνομία μεταβάλλονται διαρκώς. Ωστόσο το φινάλε της ιστορίας μας αφήνει μια μετέωρη αίσθηση.

Ανάμεσα στις πρωταγωνιστούν ξεχωρίζουν οι Μαρία Ναυπλιώτου σε ρόλο αρχισυντάκτριας, Ρένια Λουϊζίδου ως όμηρος και ασφαλώς ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο οποίος αναπαριστά με ένταση και εσωτερικότητα τον διαβόητο δραπέτη, προσφέροντας μια από τις πιο απαιτητικές ερμηνείες της ταινίας.

Τέλος του παιχνιδιού (θεατρική παράσταση)

"Τέλος του παιχνιδιού"

Σε έναν κόσμο όπου ο ουρανός παραμένει μόνιμα γκρι και κάθε ίχνος ζωής μοιάζει να έχει χαθεί, τέσσερις χαρακτήρες – ο Χαμ, ο Κλοβ, ο Ναγκ και η Νελ – συνυπάρχουν σε έναν κλειστό χώρο, παγιδευμένοι σε μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα. Στο σύμπαν του Samuel Beckett ο χρόνος δεν κυλά πραγματικά προς τα εμπρός· μοιάζει να λιμνάζει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στις ίδιες κινήσεις, στους ίδιους διαλόγους και στην ίδια αδυναμία διαφυγής.

Το «Τέλος του παιχνιδιού» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του θεάτρου του παραλόγου. Εδώ η καθημερινότητα παίρνει τη μορφή μιας τελετουργίας επιβίωσης. Οι χαρακτήρες συγκρούονται διαρκώς, συχνά με σκληρότητα και ειρωνεία, όμως την ίδια στιγμή παραμένουν βαθιά εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον. Η συνύπαρξή τους μοιάζει αναπόφευκτη, ακόμη κι όταν γίνεται ασφυκτική.

Στη σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου, το έργο φωτίζει τον εγκλωβισμό των ηρώων όχι μόνο στον περιορισμένο χώρο όπου βρίσκονται, αλλά και στον εσωτερικό τους κόσμο. Οι επαναλήψεις, οι παύσεις και οι φαινομενικά ασήμαντες συνομιλίες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σταδιακής φθοράς, όπου η σιωπή αποκτά σχεδόν την ίδια βαρύτητα με τον λόγο.

Περισσότερο από μια ιστορία για το τέλος ενός κόσμου, το κείμενο του Beckett μοιάζει να μιλά για τα αδιέξοδα που μπορεί να δημιουργεί το ίδιο το ανθρώπινο μυαλό. Για εκείνες τις σκέψεις που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο μέσα στο ίδιο του το σώμα και τον κάνουν να βλέπει την πραγματικότητα χωρίς φως, χωρίς διέξοδο.

Και όμως, μέσα σε αυτή τη στασιμότητα παραμένει ένα ερώτημα: μπορεί να σπάσει αυτός ο κύκλος; Ίσως το τέλος του παιχνιδιού να μην σημαίνει απαραίτητα το τέλος των πάντων, αλλά τη στιγμή πριν από μια πιθανή αρχή.

Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου, με τους Μάκη Παπαδημητρίου, Γιώργο Χρυσοστόμου, Φραγκίσκη Μουστάκη και Δημήτρη Ντάσκα.