Τελευταία κλήση (ταινία)

Τελευταία Κλήση - 2026

 

Παραμονή πρωτοχρονιάς. Στα γραφεία ενός τηλεοπτικού σταθμού φτάνει η κλήση ενός δραπέτη των φυλακών. Όπως υποστηρίζει, κρατά ομήρους - μία οικογένεια στο διαμέρισμα τους - και ζητά να μιλήσει στον τηλεοπτικό αέρα με έναν νεαρό δημοσιογράφο.
Η ψυχολογία του μοιάζει ασταθής, ο θυμός του αναμεμειγμένος με απόγνωση είναι έκδηλος και η σταδιακή απουσία ουσιών από τον οργανισμό του τον καθιστούν ολοένα και πιο επικίνδυνο.

Η αστυνομία έχει περικυκλώσει το διαμέρισμα όπου έχει βρει καταφύγιο και οι υψηλά ιστάμενοι σε αστυνομία και κυβέρνηση ζητούν την άμεση έφοδο για την αποφυγή του εξευτελισμού του κρατικού μηχανισμού.

Κανείς όμως δεν υπολογίζει ότι ο αυτός που δεν έχει τίποτα, δεν έχει τίποτα να χάσει. 

Η «Τελευταία κλήση» σε σκηνοθεσία Sherif Francis εμπνέεται, παρά την αντίσταση των δημιουργών σε αυτή την παραδοχή, από την ιστορία του διαβόητου Σορίν Ματέι, μιας υπόθεσης που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Τοποθετημένη σε διαφορετικό χρόνο και χώρο, η ταινία βουτά από την αρχή στην ιστορία της ομηρίας χωρίς περιττές και φλύαρες εισαγωγές και μας δίνει ένα εξαιρετικό θρίλερ, κάνοντας ένα θαρραλέο επαναπροσδιορισμό στο γίγνεσθαι του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Παράλληλα, αξιοποιεί με ένταση τον περιορισμένο χώρο και τον πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας μια αίσθηση κλειστοφοβίας και διαρκούς αγωνίας που θυμίζει διεθνή πρότυπα του είδους.

Η «Τελευταία κλήση» μας χαρίζει φορτισμένες ερμηνείες που περνούν μηνύματα με βλέμματα γεμάτα ένταση και βάθος, ενώ φωτίζει και την ηθική διάσταση της δημοσιογραφίας μπροστά στην τηλεθέαση και την πίεση της «ζωντανής μετάδοσης». Η δυναμική των ηρώων χτίζεται σταδιακά, καθώς οι ισορροπίες ανάμεσα σε δράστη, ομήρους, δημοσιογράφους και αστυνομία μεταβάλλονται διαρκώς. Ωστόσο το φινάλε της ιστορίας μας αφήνει μια μετέωρη αίσθηση.

Ανάμεσα στις πρωταγωνιστούν ξεχωρίζουν οι Μαρία Ναυπλιώτου σε ρόλο αρχισυντάκτριας, Ρένια Λουϊζίδου ως όμηρος και ασφαλώς ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο οποίος αναπαριστά με ένταση και εσωτερικότητα τον διαβόητο δραπέτη, προσφέροντας μια από τις πιο απαιτητικές ερμηνείες της ταινίας.

Ανεμοδαρμένα ύψη (ταινία)

Ανεμοδαρμένα Ύψη – «Wuthering Heights» (2026)

Παρόλη τη χειριστική συμπεριφορά της, τον οδήγησε σε έναν εμμονικό έρωτα χωρίς διαφυγή. Παρά την πρωτόγονη φύση του – οδηγούμενη από αρχέγονα ένστικτα – τον αγάπησε απόλυτα. Η αφοσίωσή του δεν της άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Ωστόσο, δεν μπορούσε να της προσφέρει έναν πλούσιο γάμο ούτε να της εξασφαλίσει το μέλλον που επιθυμούσε.

Η ταξική τους διαφορά ύψωσε ανάμεσά τους ένα τείχος, χτισμένο κυρίως από τρίτους. Η ίδια παραδέχεται ότι μαζί θα κατέληγαν ζητιάνοι. Κανείς άλλος όμως – και εν προκειμένω ο σύζυγός της – δεν κατάφερε να γεμίσει το κενό που ένιωθε μακριά του.

«Απ’ ό,τι κι αν φτιάχτηκαν οι ψυχές μας, η δική του και η δική μου είναι ίδιες.»

Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» σε σκηνοθεσία Emerald Fennell δεν αποτελούν πιστή μεταφορά του πασίγνωστου βιβλίου της Emily Brontë στη μεγάλη οθόνη. Βασίζονται σε αυτό και εμπνέονται από τον έρωτα των δύο νέων, χωρίς όμως να ακολουθούν την αρχική αφήγηση.

Η Fennell επιλέγει να τοποθετήσει στο επίκεντρο έναν από τους πιο πολυσυζητημένους λογοτεχνικούς έρωτες όλων των εποχών και στηρίζεται ακριβώς στη δυναμική του για να ξεδιπλώσει τη δική της εκδοχή της ιστορίας.

Σε αντίθεση με το πρωτότυπο κείμενο, εδώ δεν αναδεικνύονται ζητήματα όπως οι φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις· κυριαρχούν κυρίως οι ταξικές διαφορές και τα παιχνίδια εξουσίας που υφαίνονται γύρω από τους ήρωες.

Κρατώντας συνειδητή απόσταση από το αυθεντικό έργο, η ιστορία της Κάθριν (Margot Elise Robbie) και του Χίθκλιφ (Jacob Elordi) παρουσιάζει τη χειριστική και τοξική σχέση τους, μέσα από την οποία γεννιέται ένας έρωτας χωρίς δικλίδες ασφαλείας.

«Γι’ αυτό φίλα με. Ας είμαστε καταραμένοι και οι δύο.»

Με εξαιρετικά κοστούμια, εμβληματικά τοπία και καλές ερμηνείες – με εκείνη του Jacob Elordi στον ρόλο του Χίθκλιφ να ξεχωρίζει – η αναβίωση των «Ανεμοδαρμένων Υψών» αποτελεί μια αξιοπρεπή κινηματογραφική προσπάθεια. Μπορεί να μην ικανοποιεί πλήρως τους αναγνώστες της Μπροντέ, δίνει όμως την ευκαιρία στο σύγχρονο κοινό να γνωρίσει ξανά αυτή την ιστορία, να τη συζητήσει και – γιατί όχι – να αναζητήσει το πρωτότυπο έργο.

Άμνετ - "Hamnet" (ταινία)

            Άμνετ – “Hamnet”

Ο Ουίλιαμ γνώρισε την Άγκνες και μαγεύτηκε από τη φωτιά στα μάτια της και την αδάμαστη φύση της. Προερχόμενοι από δύο διαφορετικούς κόσμους, ενώθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη, δημιουργώντας μια οικογένεια δεμένη με τη φύση, τα βότανα και τα ζώα. Εκείνη έφερε στον κόσμο τρία παιδιά και τους μετέδωσε τη σοφία της γης, ενώ εκείνος, όσο κι αν αγαπούσε βαθιά τη ζωή που έχτισαν μαζί, δεν μπορούσε να καταπνίξει την ανάγκη του για δημιουργία - μια ανάγκη που η επαρχία αδυνατούσε να χωρέσει.

Η ταινία «Άμνετ» μας μεταφέρει στον 16ο αιώνα και αφηγείται μια άγνωστη, βαθιά ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας του Σαίξπηρ. Αν και θα μπορούσε να ιδωθεί ως βιογραφία, επιλέγει έναν πιο ποιητικό δρόμο, συνδυάζοντας ιστορικά στοιχεία με μυθοπλασία και φωτίζοντας την έμπνευση πίσω από τη γέννηση του Άμλετ.

Στον πυρήνα της, η ιστορία εξερευνά τη σύνδεση των ανθρώπων και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την απώλεια - μια διαδικασία σύνθετη, επώδυνη και ταυτόχρονα αναγκαία. Οι πρωταγωνιστές βιώνουν το πένθος με εντελώς διαφορετικούς τρόπους, ο καθένας ακολουθώντας τη δική του εσωτερική διαδρομή. Το ταξίδι αυτό, αργό και σιωπηλό, λειτουργεί τελικά ως μια μορφή κάθαρσης.

Πρόκειται για ένα ιστορικό δράμα που ξεδιπλώνεται αργά και σχεδόν χειρουργικά, αποκαλύπτοντας χαρακτήρες και συναισθήματα με γήινη αυθεντικότητα και διαχρονική δύναμη. Η εξαιρετική φωτογραφία και οι σπουδαίες ερμηνείες καθηλώνουν. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Jacobi Jupe στον ρόλο του Άμνετ (Hamnet), ο οποίος ξεχωρίζει με μια ερμηνεία γεμάτη ευαισθησία και αλήθεια.

Η ταινία «Άμνετ»,  σε σκηνοθεσία Κλόι Ζάο, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάγκι Ο'Φάρελ, αξίζει τον χρόνο του θεατή, προσφέροντας ένα ταξίδι κλιμακούμενων συναισθημάτων και εσωτερικής έντασης. Ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, που μένει μαζί σου και μετά τους τίτλους τέλους. Μην τη χάσετε.

Καποδίστριας (ταινία)

Καποδίστριας  (2025)

Η αγάπη του για την πατρίδα του, μια χώρα υπόδουλη αρχικά σε ξένο κατακτητή και αργότερα στις πιέσεις εγχώριων ισχυρών και φατριαστικών συμφερόντων, τον καταδίκασε να την ονειρεύεται ελεύθερη και να μάχεται με όσα μέσα διέθετε, προκειμένου να τη μετατρέψει σε ένα σύγχρονο κράτος παιδείας, πολιτισμού και επιστημών.

Αν και αποτέλεσε εξέχουσα προσωπικότητα σε ξένα κράτη, όπου με τις ρηξικέλευθες ιδέες του συνέβαλε στη διαμόρφωση λύσεων που άλλοι δεν τόλμησαν καν να οραματιστούν, στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος θεωρήθηκε απειλή. Οι κοτσαμπάσηδες και οι τοπικοί παράγοντες αντιτάχθηκαν στα μέτρα που επιχείρησε να εφαρμόσει, καθώς αυτά περιόριζαν τα προνόμιά τους.

Ουδείς προφήτης στον τόπο του. Έτσι, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, έπεσε νεκρός από τα χέρια των Κωνσταντίνου και Γεωργίου Μαυρομιχάλη, συγγενών του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, σε αντίποινα για τη φυλάκισή του.

Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή αποτελεί ένα οδοιπορικό στη ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια· ενός ηγέτη που τέθηκε στο στόχαστρο για τις πολιτικές του επιλογές και τελικά τιμωρήθηκε γι’ αυτές. Στην πορεία της ζωής του ως διπλωμάτη, υπουργού και κυβερνήτη, παρουσιάζεται και η ιδιαίτερη σχέση του με τη Ρωξάνδρα Στούρτζα, τη γυναίκα που τον συγκίνησε βαθιά.

Η ταινία, που αποτέλεσε όραμα ζωής για τον Έλληνα σκηνοθέτη, κατηγορήθηκε πριν ακόμη προβληθεί ότι επιχειρεί να δημιουργήσει μια αγιογραφία του πολιτικού. Δεν ασπάζομαι αυτή την άποψη. Κάθε αποτύπωση προσώπων που ανήκουν στην ιστορία μας αξίζει να ακουστεί, ακόμη κι αν διαφωνούμε μαζί της, καθώς λειτουργεί όχι ως απόλυτη αλήθεια, αλλά ως εφαλτήριο για την αναζήτησή της. Παρακολουθώντας και άλλα έργα του γνωστού σκηνοθέτη, αναγνώρισα τον ιδιαίτερο τρόπο έκφρασής του, απόλαυσα τη φωτογραφία και την επιλογή των συντελεστών. Ωστόσο, συνολικά, τη βρήκα άνευρη.

Δες το trailer της ταινίας εδώ:

Ένα μεγάλο όμορφο τολμηρό ταξίδι (ταινία)

Ένα μεγάλο όμορφο τολμηρό ταξίδι (2025)

Σκηνοθεσία: Kogonada | Σενάριο: Seth Reiss | Πρωταγωνιστούν: Margot Robbie, Colin Farrell

Ο Ντέιβιντ και η Σάρα γνωρίζονται για πρώτη φορά στο γάμο ενός κοινού τους φίλου. Εργένηδες και οι δύο, φλερτάρουν με χαλαρή διάθεση, χωρίς να περιμένουν πολλά. Όμως την επόμενη ημέρα, τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα που έχουν κλείσει - από ένα αλλόκοτο γραφείο ενοικίασης - τους οδηγούν σε μια απρόσμενη κοινή διαδρομή. Κι έτσι ξεκινά ένα ταξίδι που δεν θυμίζει κανένα άλλο.

Η διαδρομή τους, χάρη σε ένα ιδιόμορφο GPS, τους φέρνει μπροστά σε «πόρτες» που οδηγούν σε σταθμούς του προσωπικού τους παρελθόντος. Μέσα από αυτές τις πόρτες, ξεδιπλώνονται στιγμές, πληγές, φόβοι και επιθυμίες που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν τολμήσει να αντιμετωπίσουν. Και αυτό γίνεται ο μόνος αληθινός τρόπος να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον, αλλά και - κυρίως - τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ο Ντέιβιντ αναζητά σταθερότητα, η Σάρα διψά για πάθος και ανεξαρτησία. Δύο διαφορετικοί κόσμοι με κοινά αγκάθια στο κυνήγι της συντροφικότητας. Καθώς το ταξίδι τους προχωρά, τα συναισθήματα αλλάζουν. Χάνουν τον ενθουσιασμό της αρχής, όμως κερδίζουν κάτι βαθύτερο: τη γνώση, τη συνειδητοποίηση, την ειλικρίνεια - αυτή που έλειπε στην αρχική γνωριμία τους.

Αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα:

Μπορεί ένα τόσο διαφορετικό, «μαγικό» ταξίδι να ενώσει δύο ανθρώπους που δεν ήταν έτοιμοι να ανοιχτούν; Ή μήπως το παρελθόν θα σταθεί τελικά ανάμεσά τους για πάντα;

Το «Ένα μεγάλο, όμορφο, τολμηρό ταξίδι» προσπαθεί να πει πολλά – και το κάνει με μια ενδιαφέρουσα, πολυστυλιακή προσέγγιση: ρομαντική κομεντί, δράμα, επιστημονική φαντασία και μιούσικαλ. Μια υπέροχη ιδέα που, όμως, στην εκτέλεσή της δεν φτάνει στο ύψος των προσδοκιών της.

Η ταινία προσπαθεί να μιλήσει για τη δυσκολία σύνδεσης στη σύγχρονη εποχή. Για τις συναισθηματικές μας άμυνες, τα τραύματα που κουβαλάμε σιωπηλά, τα ψέματα που λέμε - και κυρίως αυτά που λέμε στον εαυτό μας. Οι πόρτες του παρελθόντος λειτουργούν ως μεταφορικά καλειδοσκόπια: μας δείχνουν ποιοι ήμασταν, πώς πληγωθήκαμε και πώς πληγώσαμε. Όμως αυτή η τόσο δυνατή θεματική αναζητά μια αφήγηση με πιο τολμηρή σκηνοθετική ματιά και πιο βαθιά συναισθηματική φόρτιση.

Η ταινία συχνά φλυαρεί, χωρίς να επιτρέπει στον θεατή να συνδεθεί ουσιαστικά με τους ήρωες. Η μετάβαση από τον ρεαλισμό στη φαντασία γίνεται μεν σταδιακά, αλλά χωρίς τη μαγεία που θα την έκανε αξέχαστη. Κάποιες σκηνές του παρελθόντος μοιάζουν επίπεδες, χωρίς το βάρος που απαιτεί η στιγμή. Και οι ερμηνείες - αν και μεστότατες - δεν φτάνουν στην καρδιά.

Το ταξίδι της ταινίας είναι τελικά πιο ενδιαφέρον στην πρόθεση παρά στην πράξη. Ευχάριστο, ναι. Ενδιαφέρον, σίγουρα. Αλλά όχι όσο «μεγάλο, όμορφο και τολμηρό» υποσχόταν ο τίτλος του.

Η Τζέιν Όστεν με κατέστρεψε (2024)

 "Η Τζέιν Όστεν με κατέστρεψε"

Η Αγκάτ δουλεύει σε ένα αγγλόφωνο παριζιάνικο βιβλιοπωλείο. Θαυμάζει πολύ την Τζέιν Όστεν και θα ήθελε πολύ να της μοιάσει. Γράφει περιστασιακά, ελπίζοντας μια μέρα να κάνει το όνειρο της έκδοσης πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, είναι πολύ διστακτική, όπως στη συγγραφή έτσι και στη ζωή. Έχει χρόνια να κάνει σχέση και τα ερωτικά πειράγματα με τον κολλητό της, την μπερδεύουν μέσα στο γενικότερο πλαίσιο σύγχυσης που επικρατεί στο μυαλό της αναφορικά με τα θέλω της.

Όταν γίνεται δεκτή σε μια ιδιότυπη συγγραφική λέσχη απογόνων της Τζέιν Όστεν στην Αγγλία, το πρώτο πράγμα που της συμβαίνει είναι μια κρίση πανικού. Και όταν ο κολλητός της τής αποκαλύπτει πως εκείνος έστειλε, πίσω από την πλάτη της, δείγμα της δουλειάς της —που μάλιστα ενθουσίασε αμέσως— το μόνο που θέλει είναι να το βάλει στα πόδια.

Αντ’ αυτού η Αγκάτ, παίρνει το ρίσκο: φεύγει για την αγγλική επαρχία, με την ελπίδα ότι εκεί, κοντά στα μέρη που έζησε η Τζέιν Όστεν, θα καταφέρει να βρει τη δική της φωνή.

Μια σειρά από ευτράπελα θα την φέρουν αντιμέτωπη με τα θέλω της και θα της ζητήσουν απαντήσεις. Είναι έτοιμη να κάνει το επόμενο βήμα;

Η ταινία «Η Τζέιν Όστεν με κατέστρεψε» είναι μια ρομαντική γαλλική κομεντί για μια γυναίκα που φοβάται τη ζωή. Δειλιάζει μπροστά στη προοπτική να πετύχει ένα μεγάλο στόχο, διστάζει να διεκδικήσει τον άνδρα που θέλει, μένει αγκιστρωμένη από την κρίση πανικού που παθαίνει κάθε φορά που μπαίνει σε αυτοκίνητο και τελικά ό,τι ζει υπάρχει μόνο στη φαντασία της. Μόνο από αυτή εμπνέεται. Μόνο εκεί νιώθει ασφαλής.

Η ασφάλεια όμως που νιώθει η Αγκάτ, η ασφάλεια που νιώθει ο καθένας από εμάς, παραμένοντας μόνιμα σε γνώριμες καταστάσεις από συναισθηματικό φόβο για το άγνωστο, δεν την εξελίσσει. Δεν μάς εξελίσσει. Κάθε καρδιά που χτυπά παραμένει στη ζωή. Μόνο όμως όταν μια καρδιά χτυπά δυνατά ζει. Ό,τι υπάρχει εκεί έξω μάς περιμένει να το γνωρίσουμε. Ό,τι ονειρευόμαστε, ό,τι επιθυμούμε οφείλουμε να το κυνηγήσουμε. Δεν υπάρχει το αύριο. Είναι μόνο μια πιθανότητα. Υπάρχει μόνο το σήμερα.

Το βήμα για την Αγκάτ έγινε. Βγήκε από τη ασφαλή περιοχή της -έστω και με λίγο σπρώξιμο. Εσύ θα περιμένεις να κάνει κάποιος το ίδιο για σένα ή μήπως έχει έρθει η στιγμή να τολμήσεις το επόμενο βήμα;

Μέσα από μια διαδρομή που συνδυάζει το ρομάντζο με το χιούμορ και την ψυχολογική ενδοσκόπηση, η ταινία μιλά για τις φοβίες μας, την παραλυτική δύναμη της συνήθειας και την ανάγκη να ρισκάρουμε για να ζήσουμε πραγματικά.

«Η Τζέιν Όστεν με κατέστρεψε» σε σκηνοθεσία-σενάριο της Laura Piani και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τους, Camille Rutherford, Pablo Pauly, Charlie Anson, Annabelle Lengronne είναι μια ταινία που συνδυάζει το ρομάντζο με χιούμορ και την ψυχολογική ενδοσκόπηση. 

Προβάλλεται στους κινηματογράφους από τη Cinobo!

Δες το τρέιλερ της ταινίας εδώ:

Ο πατέρας - "The father" (ταινία)

Ο πατέρας – «The father» (2020)

Υπόθεση της ταινίας:

Ο Άντονι είναι σχεδόν 80 χρονών και αρνείται να δεχθεί τις νοσοκόμες που προσλαμβάνει η κόρη του για να τον φροντίζουν. Από την άλλη η κόρη του ετοιμάζεται να μετακομίσει στο Παρίσι για να παντρευτεί. Αν η κόρη του δεν είναι παντρεμένη, τότε ποιος είναι ο άντρας που μπαινοβγαίνει από το σπίτι του και ισχυρίζεται ότι είναι παντρεμένος εδώ και 10 χρόνια με την κόρη του; Μήπως τελικά αυτός ο άντρας και η κόρη του προσπαθούν να τον βγάλουν τρελό;

Η Αν επισκέπτεται τον πατέρα της αρκετά αναστατωμένη. Ο Άντονι έχει καταφέρει για ακόμη μια φορά να διώξει τη γυναίκα που τον φροντίζει ισχυριζόμενος ότι του έκλεψε το ρολόι. Φαίνεται να είναι μια συνήθης τακτική που ακολουθεί ο ηλικιωμένος άνδρας για να πείσει την κόρη του ότι δεν χρειάζεται την φροντίδα μίας άγνωστης. Η Αν όμως δεν σκοπεύει να παραιτηθεί. Του ανακοινώνει ότι πρέπει να βρεθεί άμεσα κάποια για αυτή τη δουλειά, ιδιαίτερα από τη στιγμή που εκείνη πρόκειται να μετακομίσει στο Παρίσι. Το νέο εκπλήσσει τον Άντονι και προσπαθεί να αποδείξει στη κόρη του πως αυτή είναι μια απερίσκεπτη απόφαση.

Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Άντονι συναντά έναν άγνωστο άνδρα μέσα στο σπίτι του που ισχυρίζεται πως είναι γαμπρός του εδώ και δέκα χρόνια. Η κόρη του, που καταφτάνει λίγο αργότερα, είναι μια ξένη. Το σκηνικό μοιάζει να επαναλαμβάνεται, μόνο που αυτή τη φορά, η οικεία Αν, έχει προσκαλέσει στο σπίτι μια νοσοκόμα που μοιάζει πολύ με την κόρη του Λούσι. Κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει σαφές πως δεν επιθυμεί βοήθεια και πως δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Ο γαμπρός του αντικαθίσταται από έναν άλλον άνθρωπο, που στα μάτια του Άντονι φέρεται εχθρικά και θέλει μαζί με την κόρη του να τον κλείσουν σε ίδρυμα. 

Σε αυτή τη συνθήκη, μόνη του παρηγοριά είναι η κλασική μουσική και ο πίνακας της κόρης του Λούσι, πάνω από το τζάκι. Έχει πολύ καιρό να τον επισκεφτεί και αυτό τον στενοχωρεί. Η Λούσι όμως, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται να επιστρέψει. Δεν μπορεί να επιστρέψει. Σκηνές από την ίδια μέρα, με όμοιες συζητήσεις αλλά διαφορετικά σκηνικά, επαναλαμβάνονται και τον τρομάζουν. Μέχρι τη στιγμή που εκείνος ξυπνά σε ένα δωμάτιο κάποιου ιδρύματος που δεν βρέθηκε ξαφνικά. Βρίσκεται εκεί για αρκετό καιρό και η κόρη του, που προσπαθεί αλλά δεν καταφέρνει πάντοτε να τον επισκεφτεί τα σαββατοκύριακα, τού έχει στείλει μια καρτ ποστάλ από τη Γαλλία. Ποιος είναι ο ίδιος, ποια είναι η κόρη του, πού βρίσκεται η μητέρα του. Αυτές τις στιγμές έχει ανάγκη την μητέρα του.

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε ότι ο Άντονι πάσχει από άνοια.

Η ιστορία που εκτυλίσσεται παρουσιάζεται μέσα από τη δική του οπτική. Αν μοιάζει χαοτική σε κάποια σημεία (δεν είναι καθόλου) είναι γιατί έτσι λειτουργεί το μυαλό του. Ένα μυαλό που αποσυντίθεται. Μια μνήμη που ολισθαίνει. Εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα που, αντί να αναπαράγονται, νεκρώνουν.

Ο Άντονι φοβάται. Ο φόβος του γεννά εχθρούς μέσα στο μυαλό του. Προσπαθεί να αντισταθεί και κρατιέται από όσα ακόμη θυμάται. Εικόνες που συγχέουν το χθες με το σήμερα, κεκτημένη γνώση που αντιστέκεται στις νέες πληροφορίες. Θέλει να αποδείξει ότι τα καταφέρνει, πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Τίποτα όμως δεν είναι πια το ίδιο. 

Πρόκειται, αναμφίβολα, για μια καλοστημένη ταινία που δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Μπορεί μάλιστα να σε λυγίζει αν έχεις γνωρίσει από κοντά την άνοια ή το Alzheimer. Κατά την προσωπική μου γνώμη θα μπορούσε να αποτελέσει εγχειρίδιο για φροντιστές ανθρώπων που ασθενούν. Για όποιον δεν το γνωρίζει, οι άνθρωποι που φροντίζουν αυτούς τους ασθενείς χρήζουν και οι ίδιοι ιατρικής φροντίδας. Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις τον άνθρωπό σου «να χάνεται». Κάποιοι, οι περισσότεροι, στην αρχή δεν το δέχονται. Αμφισβητούν τον ασθενή και όσο η νόσος προχωρά και οι ίδιοι εξαντλούνται, ψυχικά και σωματικά, η παράλληλη στήριξη είναι απαραίτητη. 

Στην περίπτωση των ηρώων μας, η κόρη αποφασίζει να αφήσει τον πατέρα σε κάποιο ίδρυμα, προκειμένου να ακολουθήσει τον σύντροφό της σε μία άλλη χώρα. Η απόφαση της με βρίσκει μπερδεμένη. Δεν την κρίνω. Δεν θα έκρινα ποτέ έναν άνθρωπο για τις επιλογές του. Μόνο που θέλω να πω το εξής. Σκέψου έναν άνθρωπο, μόνο και φοβισμένο. Ό,τι τον συνδέει με το σήμερα, το χθες και το αύριο, είσαι εσύ. Θα μπορούσες να πάρεις την απόφαση να τον αφήσεις μόνο; Το αντέχεις; 

Το τέλος της ταινίας ήταν για μένα σπαραχτικό. Παρακολουθώντας ταινίες, αυτής της θεματικής, σκέφτομαι ένα πρόσωπο, τον παππού μου και αυτό που μου έρχεται στη μνήμη από τις στιγμές που είχε χαθεί πια για τα καλά η επικοινωνία, είναι το γέλιο του κάθε φορά που με έβλεπε. 

Ο Πατέρας (The Father) είναι μια βρετανική δραματική κινηματογραφική ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φλοριάν Ζελέρ. Η ταινία είναι βασισμένη στο θεατρικό έργο του ίδιου του Φλοριάν Ζέλερ, «Le Père» του 2012. Πρόκειται για μια γαλλοβρετανική συμπαραγωγή, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Άντονι Χόπκινς, Ολίβια Κόλμαν, Μαρκ Γκέιτις, Imogen Poots, Rufus Sewell και Ολίβια Γουίλιαμς. Πρόκειται για τη δεύτερη διασκευή του έργου μετά την ταινία Floride του 2015. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 27 Ιανουαρίου 2020 και κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 26 Μαΐου 2021 από την UGC Distribution και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 11 Ιουνίου 2021 από τη Lionsgate. 

Στα 93α βραβεία Όσκαρ, ο Χόπκινς κέρδισε βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου και οι Ζέλερ και Χάμπτον βραβείο καλύτερου προσαρμοσμένου σεναρίου, ενώ η ταινία έλαβε συνολικά έξι υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και Β' γυναικείου ρόλου (Κόλμαν). Στα 78α βραβεία Χρυσής Σφαίρας, η ταινία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων Kαλύτερης Tαινίας - Δράμα, ενώ στα 74α Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας έλαβε έξι υποψηφιότητες, κερδίζοντας τον Α' ανδρικό ρόλο (Χόπκινς) και το καλύτερο προσαρμοσμένο σενάριο. Επιπλέον, ο Χόπκινς και η Κόλμαν ήταν υποψήφιοι για βραβείο α' ανδρικού και β' γυναικείου ρόλου αντίστοιχα στα 27α βραβεία Guild Screen Actors Guild.

Η ταινία διατίθεται δωρεάν μέσω της πλατφόρμας του Ertflix μέχρι τις 9 Μαρτίου.

Δες το trailer της ταινίας εδώ:

Υπάρχω (ταινία)

Υπάρχω (2024)

Υπόθεση της ταινίας:

Βρισκόμαστε στα μέσα στις δεκαετίας του 1970. Ένας νεαρός δημοσιογράφος συναντά τον Στέλιο Καζαντζίδη στη θάλασσα, σε μικρή απόσταση από το εξοχικό του, όπου εκείνος ψαρεύει. Οι δυο τους έχουν συμφωνήσει για μια συνέντευξη και μαζί ξεδιπλώνουν την ζωή του αείμνηστου τραγουδιστή από την πρώιμη παιδική ηλικία μέχρι το τέλος της δισκογραφικής του καριέρας.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε παιδί μεταναστών και ο μεγάλος γιος της οικογένειας. Ο πατέρας του χάθηκε νωρίς και έτσι ο «πρίγκιπας» της κυρίας Γεσθημανής ανέλαβε νωρίς το ρόλο του προστάτη στην οικογένειά του. Άρχισε να δουλεύει από μικρός για τα προς το ζην της οικογένειας και πάντα τραγουδούσε. Πώς θα μπορούσε ένα τέτοιο ταλέντο να χαθεί;

Ο Καζαντζίδης μπήκε γρήγορα στον επαγγελματικό στίβο του τραγουδιού και της δισκογραφίας, παρά τις όποιες αρχικές αμφισβητήσεις, και εγκλώβισε τις ψυχές όλων όσων των άκουγαν. Από ένα μικρό κουτούκι βρέθηκε στις μεγάλες πίστες της πρωτεύουσας και από κοινός μεροκαματιάρης έγινε η πρώτη «φίρμα» της εποχής.

Πέρα όμως από τις κατακτήσεις του στη μουσική, είχε και κατακτήσεις ως άνδρας. Υπήρξε ένας γοητευτικός άνδρας που είχε την ικανότητα να σαγηνεύει τις γυναίκες, με πρώτο του σταθμό, σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, την Καίτη Γκρέυ. Όταν οι δυο τους γνωρίστηκαν, η Γκρέυ είχε ήδη όνομα στη νύχτα. Οι δυο τους έζησαν μια σχέση πάθους που δεν κράτησε για πολύ. Η Γκρέυ εμφανίζεται να τα θέλει όλα, παραδομένη στον έρωτά της, ικανή για τα πάντα προκειμένου να κρατήσει τον Στέλιο.... με τον λάθος τρόπο. Του χρέωσε τη στενή σχέση του με την μητέρα του, χωρίς να συνυπολογίζει τις παραμέτρους της εποχής και τον εγκλώβισε. 

Ο Καζαντζίδης δεν ήταν ο άνθρωπος που θα τον έβαζες σε κλουβί. Ήταν ντόμπρος αλλά σκληρός, ήταν δοτικός αλλά ανεξάρτητος, ήταν αισθηματίας αλλά μοναχικός.

Η σχέση του με τη Μαρινέλλα οδηγείται σε γάμο. Εδώ ο έρωτας κυλά ιδανικά και ανώδυνα, όμως οι δύο καλλιτέχνες, φτιαγμένοι από την ίδια στόφα, αλλά με διαφορετικές ανάγκες, καταλήγουν σε τέλμα όταν, σύμφωνα με το σενάριο, ο Καζαντζίδης αποφασίζει να αποτραβηχτεί από τα νυχτερινά κέντρα.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα για εκείνον επαγγελματικά. Έκανε όμως αυτό που ήθελε και έτσι αποτραβήχθηκε νωρίς στο ησυχαστήριό του.

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Δεν ξέρω αν η ταινία αυτή αποτελεί την βιογραφία του Καζαντζίδη, ένα φόρο τιμής στη καριέρα του ή το ψυχογράφημα του μεγάλου καλλιτέχνη. Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως ο Χρήστος Μάστορας δεν προσπάθησε να μοιάσει στο Στέλιο Καζαντζίδη, έγινε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Με μία άρτια ερμηνεία, ο δημοφιλής καλλιτέχνης είναι αυτός που κλέβει τη παράσταση ολοκληρωτικά. Αντίστοιχου βεληνεκούς, η Ασημένια Βουλιώτη αποδίδει με το ρόλο της Μαρινέλλας κάνοντάς σε να την αναζητάς κατά τη διάρκεια της ταινίας. Στο σύνολό του μιλάμε για ένα επιτυχημένο κάστινγκ ηθοποιών που ερμηνεύουν σημαντικούς καλλιτεχνικούς παράγοντες της εποχής, όπως ο πανομοιότυπος Περικλής Σιούντας στο ρόλο του Χρήστου Νικολόπουλου, ο Μιχάλης Βαλάσογλου στο ρόλο του Άκη Πάνου και ο Γιώργος Γάλλος σε εκείνον του Πυθαγόρα. 

Με ένα αποτέλεσμα αρκετά καλό, γεμάτο από μουσική – αξίζει να σημειωθεί ότι στην αίθουσα που παρακολουθούσα την ταινία υπήρχαν άνθρωποι που τραγουδούσαν κατά την ώρα της προβολής- η σκηνοθεσία ήταν αρκετά «κλειστοφοβική», σημαντικοί περίοδοι της ζωής του, όπως η παιδική του ηλικία και η εφηβεία του αναφέρθηκαν σε δύο καρέ, αν θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω έτσι, και στην γρήγορη εξιστόρηση των γεγονότων έλειπε η αναφορά της εποχής στην οποία βρισκόμασταν κάθε φορά. Κάτι που σε κάνει να χάνεσαι. Δεν ξέρεις σε ποιο στάδιο βρίσκεσαι και τί συμβαίνει γύρω από τα γεγονότα.

Με ευχάριστη έκπληξη ωστόσο διαπίστωσα ότι παρόλο που βρισκόμαστε στις τελευταίες μέρες προβολής, οι αίθουσες εξακολουθούν να γεμίζουν από ανθρώπους διαφόρων ηλικιών που θέλησαν να ακούσουν τα τραγούδια μιας άλλης εποχής και να μάθουν την ιστορία ενός διαχρονικού καλλιτέχνη.

Το καστ των ηθοποιών απαρτίζεται από τους:

Χρήστος Μάστορας, ως Στέλιος Καζαντζίδης

Κλέλια Ρένεση, ως Καίτη Γκρέυ

Ασημένια Βουλιώτη, ως Μαρινέλλα

Αγορίτσα Οικονόμου, ως Γεσθημανή Καζαντζίδη

Δημήτρης Καπουράνης, ως Γιώργος Λιάνης

Άννα Συμεωνίδου, ως Βάσω Καζαντζίδη

Γιώργος Καραμίχος, ως Μάκης Μάτσας

Νίκος Ψαρράς, ως Τάκης Λαμπρόπουλος

Γιώργος Γιαννόπουλος, ως Βασίλης Χειλάς

Γιάννης Εγγλέζος, ως Μίμης Παπαϊωάννου

Γιώργος Γάλλος, ως Πυθαγόρας

Μαρία Φιλίππου, ως Ελισσώ

Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ως Κλεάνθης Μαρόπουλος

Διαμαντής Καραναστάσης, ως Μανώλης Χιώτης

Περικλής Σιούντας, ως Χρήστος Νικολόπουλος

Μιχάλης Βαλάσογλου, ως Άκης Πάνου

Ευθύμης Χαλκίδης, ως Ηλίας

Φοίβος Παπακώστας, ως Ζήσης

Πανάγος Ιωακείμ, ως Μάνθος Βενέτης

Φώτης Πετρίδης ως Αφεντικό του Στέλιου

Το σενάριο ανήκει στην Κατερίνα Μπέη και η σκηνοθεσία στον Γιώργο Τσεμπερόπουλο. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου 2024 από την Tanweer.

Δες το trailer της ταινίας εδώ:

Φόνισσα (ταινία)

 Φόνισσα (2023)

Υπόθεση:

«Σε ένα δυστοπικό νησί της Ελλάδας γύρω στο 1900, η Χαδούλα, χήρα Ιωάννου Φράγκου είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να επιβιώνει στην ανδροκρατούμενη, πατριαρχική κοινωνία υπηρετώντας αυτό που της πέρασε η μητέρα της – μια σκυτάλη δύσκολη, που διαιωνίζει την υποτίμηση και την κατώτερη μοίρα της γυναίκας. Η Χαδούλα επαναστατεί μέσα της και αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί και προς τα έξω. Τα μικρά κορίτσια του νησιού γίνονται θύματα του ξεσπάσματός της. Αφαιρώντας τους τη ζωή, η ίδια νιώθει ότι τα απαλλάσσει από το κοινωνικό φορτίο που η ύπαρξή τους επιφέρει. Οι πράξεις της κάποια στιγμή αυτονομούνται και τη φέρνουν αντιμέτωπη με τον νόμο. Εγκαταλείπει το σπίτι της και βρίσκει καταφύγιο στη φύση. Όμως, όσο και αν η ηθική της τής υπαγορεύει ότι έπραξε σωστά, στην πραγματικότητα το χρόνιο τραύμα της την ακολουθεί παντού. Το τέλος έρχεται σαν λύτρωση.»

Η Φραγκογιαννού βρίσκεται μπροστά σε μία ακόμα γέννα. Μέσα στο χαμόσπιτο επικρατεί ανυπομονησία και ανάμεσα στις κραυγές της γυναίκας φανερώνεται το παιδικό κλάμα και οποία «τραγική» διαπίστωση. Άλλο ένα κορίτσι βλέπει το φως του κόσμου. Η οικογένεια «θρηνεί». Αλίμονό τους! Άλλο ένα κορίτσι! Άλλη μία προίκα!

Σειρά παίρνει η κόρη της Χαδούλας. Η νεαρή κοπέλα, μετά τον ερχομό της Αγορίτσας (τακτική εκείνων όσο και των κατοπινών χρόνων, να δίνεται το όνομα Αγορίτσα στην κόρη της οικογένειας προκειμένου το επόμενο παιδί να είναι αγόρι), ανυπομονεί για το θαύμα και αυτό εκπληρώνεται. Πως όμως να πεις στον πατέρα που αναμένει, καρτερικά, τον διάδοχο τα άσχημα μαντάτα.

Αλίμονο, τον καθησυχάσουν, κύρη μου, είναι ακόμα ασαράντιστο! Ποτέ δεν ξέρεις!

Τότε είναι όταν, μία-μία, οι μνήμες της Φραγκογιαννούς ξυπνούν. Μαζί τους φανερώνεται και το φάντασμα της μάνας της. Την παραμονεύει παντού. Την βρίσει, της θυμίζει την μοίρα της. Η Χαδούλα θυμάται και κάθε εικόνα της φέρνει μόνο πόνο. Η ίδια, νεαρό κορίτσι, βορρά στα νύχια της πεθεράς της, η οποία μετρά τα προικιά της και τα βρίσκει λειψά. Εμπόρευμα στις ορέξεις τους, εξευτελίζεται μπροστά τους, χάνει την υπόστασή της. Μοναδικό της χρέος να φέρει στον κόσμο αρσενικά, να τα θηλάσει και να τα αναθρέψει για να μην διαιωνίσει την κακή της μοίρα. Αυτή την μοίρα αποφασίζει, ως άλλος από μηχανής θεός, να ανακόψει. Καταραμένα τα σπίτια που φέρνουν θηλυκά. Άτυχοι οι γονείς που τα φέρνουν στον κόσμο.

Η αποστολή της, ψάχνει υποστήριξη στους αγίους και κάθε σημάδι που αναζητά, πιστεύει ότι ευλογεί το έργο της και τότε αρχίζει το πραγματικό κακό, ή μάλλον καλύτερα, τότε είναι που αυτό αποκτά άλλη δυναμική και γίνεται ένα κύμα που στο τέλος την καλύπτει.

Τί έχουμε λοιπόν εδώ;

Το μεγαλειώδες έργο του αλησμόνητου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη φέρνει στο φως μία συνθήκη, δυνάστη για την κοινωνία, που προηγείται και έπεται της εποχής του. Ο κορυφαίος λογοτέχνης, ιδιαίτερος, δωρικός, καθολικός, αναμοχλεύει το έθιμο της προίκας μέσα από την ιστορία μιας χήρας που αποφασίζει να πάρει τα ηνία της μοίρας αφαιρώντας αθώες ζωές, χωρίς καμία ευθύνη, προσπαθώντας να σκοτώσει μαζί τους, δικούς της δαίμονες, που υψώνονται σαν θηρία πάνω από την ύπαρξή της και της ρουφούν κάθε ρανίδα ανθρώπινης υπόστασης.

Η σκηνοθέτης της σύγχρονης «Φόνισσας», Εύα Ναθένα, δίνει ξανά ζωή στην Φραγκογιαννού. Σύμμαχοί της σε αυτή την προσπάθεια ένα κάστινγκ σπουδαίων ηθοποιών, με πρωταγωνίστρια την Καριοφυλλιά Καραμπέτη.

Η επιλογή της, μοιάζει μονόδρομος, την ώρα που η κορυφαία ηθοποιός, καταφέρνει να ταυτιστεί με την τραγική ηρωίδας της. Σχεδόν αγνώριστη, η ηθοποιός, γίνεται η κόρη, η νύφη, η μάνα, η γιαγιά, η μαία, η γυναίκα, η φόνισσα.

Η ερμηνεία της είναι συγκλονιστική. Το βλέμμα της απόκοσμο. Οι "ξένες" μνήμες, χαραγμένες επάνω της και οι κραυγές της ικανές να στοιχειώσουν όποιον της αφουγκραστεί.

Η προβολή της «Φόνισσας» δεν είναι απλή υπόθεση. Είναι όμως επιτακτική ανάγκη για να γνωρίζουμε, να αντιλαμβανόμαστε και να θυμόμαστε ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και πού δεν θα έπρεπε να γυρίσουμε ποτέ ξανά!

Αξίζει να σημειωθεί ότι «Το 1836, η δημογεροντία της Σκοπέλου, του διπλανού νησιού της Σκιάθου, έστειλε ένα γράμμα στην Γραμματεία της Δικαιοσύνης -δεν υπήρχε υπουργείο τότε - ζητώντας να καταργηθεί ο νόμος της προίκας, για να πάψουν οι ανομολόγητοι φόνοι θηλέων βρεφών. Λιγότερο από έναν αιώνα, 73 χρόνια μετά, ο Παπαδιαμάντης γράφει αυτό το αφήγημα, γνωρίζοντας φυσικά ότι δεν εισακούστηκε από την κυβέρνηση αυτό το αίτημα. Οπότε, ο σπόρος του αφηγήματος αυτού, είχε μπει βαθιά βιωματικά μέσα του και μας λέει ότι δεν φύτρωσε έτσι ξαφνικά η Φόνισσα, ήταν ένα αποτέλεσμα κοινωνικό, των επιταγών της εποχής. Το φαινόμενο αυτό άρχισε να φθίνει από το 1960, ενώ ο νόμος για την προίκα καταργήθηκε επίσημα από το ελληνικό κράτος το 1983. Εν τω μεταξύ, χιλιάδες οικογένειες βρέθηκαν μπροστά στο ανομολόγητο δίλημμα, όταν μετά την πρώτη κόρη, ερχόταν μία δεύτερη ή μία τρίτη. Πολλές φορές, όταν έπρεπε να θανατώσουν ένα νεογέννητο πλάσμα, ένα κορίτσι, μέσα τους υπερίσχυε το "ο θάνατος σου η ζωή μου". Η γυναικοκτονία, που δυστυχώς αργότερα παγιώθηκε στην καθημερινή πραγματικότητα, κρατάει από τον σπόρο της βρεφοκτονίας σε βάρος νεογέννητων κοριτσιών που ήταν ανεπιθύμητα. Ο απολογισμός του 1990 ήταν πάνω από 100 εκατομμύρια απολεσθείσες δημογραφικά γυναίκες σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο αντίστοιχος απολογισμός του 2013 είναι 200 εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως. Το φαινόμενο αυτό, που αναδεικνύει η ταινία, δεν αφορά μόνο τον γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδος αλλά τον παγκόσμιο κι αυτό δυστυχώς είναι καταγεγραμμένο πλέον» εξηγεί η Νάθενα.

Το καστ των ηθοποιών:

Όλγα Δαμάνη, Στάθης Σταμουλακάτος, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Μαρία Πρωτόπαππα, Έλενα Τοπαλίδου, Πηνελόπη Τσιλίκα, Γεωργιάννα Νταλάρα, Χρήστος Στέργιογλου, Δημήτρης Ήμελλος, Χριστίνα Μαξούρη, Αγορίτσα Οικονόμου, Μιχάλης Οικονόμου, Βερόνικα Δαβάκη, Νίκη Παπανδρέου, Μάνια Παπαδημητρίου, Μαρία Σκουλά, Γιάννης Τσορτέκης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη

Η «Φόνισσα» προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 30 Νοεμβρίου σε μια παραγωγή της Tanweer.

Δες το trailer εδώ:

Lady Chatterley’s lover (ταινία)

 Lady Chatterley’s lover (Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι) - 2022

Υπόθεση:

Η Constance Reid (Κόνι) παντρεύεται σε ηλικία 23 χρόνων τον Sir Clifford Chatterley. Αμέσως μετά το γάμο, ο Κλίφορντ φεύγει στρατιώτης για την Φλάνδρα, στα πλαίσια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν, ύστερα από έξι μήνες, επιστρέφει στην Αγγλία και την γυναίκα του, είναι ανάπηρος από τη μέση και κάτω. Τρία χρόνια αργότερα, όταν ο πατέρας του Κλίφορντ πεθαίνει, ο γιός του παίρνει τον τίτλο του βαρονέτου, αλλά και την τεράστια έπαυλή του, το «Ράγκμπι Χολ».

Η ζωή στο τεράστιο απομονωμένο κτήμα, χωρίς συγγενείς, φίλους ή παιδιά, αρχίζει να γίνεται αφόρητη για τη νεαρή και γεμάτη ζωντάνια Κόνι. Τότε, ο ίδιος ο σύζυγός της, προκειμένου να την κρατήσει κοντά του, την προτρέπει να βρει τον κατάλληλο υποψήφιο για να του χαρίσει ένα διάδοχο. Η γνωριμία της Κόνι με τον Όλιβερ, τον νεαρό θηροφύλακα του κτήματος δεν είναι ακριβώς αυτό που θα προσδοκούσε ο Κλίφορντ που αγνοεί την μεταξύ τους σχέση όσο και την τροπή που αυτή παίρνει με τον καιρό.

Η Κόνι είναι κόρη ενός καλλιτέχνη, προοδευτικού για την εποχή του, που δίνει στις κόρες του χώρο για να αναπνεύσουν -ανύπαρκτο για την εποχή- ενώ μιλά ανοιχτά μαζί τους για όλα. Η μποέμ ζωή που έχει μέχρι τη στιγμή που παντρεύεται τον Κλίφορντ εξανεμίζεται και η ίδια δείχνει να μην έχει πρόβλημα με αυτό. Έχει έναν υπέροχο σύζυγο, ο οποίος ασχολείται με τα γράμματα, και παρόλο που τον γνωρίζει ελάχιστα, τον περιμένει να επιστρέψει καρτερικά από το πόλεμο.

Όταν ο Κλίφορντ επιστρέφει δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος, όχι μόνο για τα κινητικά προβλήματα που αντιμετωπίζει αλλά και για την ηθική του διάσταση. Εγκαταλείπει την συγγραφή και προτρέπει την σύζυγό του να αποκτήσει έναν απόγονο με τον κατάλληλο υποψήφιο. 

Ο έρωτας τής χτυπά την πόρτα, ύστερα από την συναναστροφή της με τον θηροφύλακα του κτήματος, έναν άνθρωπο απομονωμένο αλλά και απόμακρο, τον οποίο έχει εγκαταλείψει η σύζυγός του για κάποιον άλλο και έχει ως μοναδική συντροφιά έναν σκύλο. Αυτός είναι ο Όλιβερ.

Το πάθος που ξυπνά ανάμεσά τους, τους κάνει παράτολμους. Όταν η μεταξύ τους σχέση, απειλείται να φανερωθεί, τούς είναι αδύνατο να κάνουν πίσω.

Τί έχουμε λοιπόν εδώ;

“Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι” (Lady Chatterley’s Lover) δεν είναι άλλο από το απαγορευμένο ερωτικό μυθιστόρημα του David Herbert Lawrence το οποίο λογοκρίθηκε και πολεμήθηκε όσο λίγα, ως αναίσχυντο και προκλητικό. Το μυθιστόρημα γράφτηκε μεταξύ του 1926 και 1928 όταν ο Lawrence έμενε στη Φλωρεντία, αλλά δεν κατάφερε να εκδοθεί πλήρες στην Αγγλία, παρά μόνο το 1960, και ύστερα από διάφορες δικαστικές και εξωδικαστικές διαμάχες. Σήμερα θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμια ερωτικής λογοτεχνίας.

Άλλη μία ταινία εποχής -το αγαπημένο μου είδος- που θα μπορούσε θα συμπεριληφθεί στα κλασικά. Θα την συγκατάλεγα στη λίστα με το «Περηφάνεια και προκατάληψη» αν και δεν είναι σίγουρη αν βρίσκονται στην ίδια κλίμακα βάσει ερωτικών σκηνών.

Σαγηνευτική φωτογραφία, εξαιρετικά κοστούμια, αξιόλογες ερμηνείες γεμάτες ένταση και γοητεία και μια ιστορία με πληθώρα σύγχρονων μηνυμάτων παρά τα σχεδόν 100 χρόνια από την συγγραφή της. Κάπως έτσι νιώθεις ότι είτε οι άνθρωποι δεν εξελισσόμαστε ουσιαστικά ή καθώς δεν έχουμε καταφέρει να λύσουμε αυτά τα ίδια βασικά θέματα ως υπάρξεις τα επαναφέρουμε αδιάκοπα στην επιφάνεια.

Σχέσεις εξάρτησης, εξουσίας και εκφοβισμού. Ταξική πάλη και η αντίθεση της βιομηχανοποίησης προς τον φυσικό κόσμο, με το φάσμα της κλιματικής αλλαγής.

Την αριστοκράτισσα Λαίδη Κόνι Chatterley, ενσαρκώνει η Emma Corrin η οποία κέρδισε πρόσφατα τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε τηλεοπτική σειρά (δραματική) για την ερμηνεία της ως πριγκίπισσα Νταϊάνα στη σειρά του Netflix «The Crown». Τον γοητευτικό θηροφύλακα της έπαυλης, Oliver Mellors, υποδύεται ο Jack O'Connell, ενώ τον ασθενή σύζυγο, Sir Clifford Chatterley, ο Matthew Duckett. Στο καστ και η Joely Richardson, στον ρόλο της νοσοκόμας.

Σχεδόν όλες οι σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στην έπαυλη και τους χώρους του κτήματος Brynkinalt στο Chirk της Βόρειας Ουαλίας.

Την ταινία σκηνοθέτησε ο Laure de Clermont-Tonnerre σε σενάριο του David Magee. Κυκλοφόρησε σε επιλεγμένους κινηματογράφους στις 25 Νοεμβρίου 2022, πριν από τη προβολή του στις 2 Δεκεμβρίου 2022, από το Netflix.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Ντέιβιντ Χέρμπερτ Λόρενς γεννήθηκε στο Ίστγουντ του Νότινγκχαμσαϊρ το 1885. Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1911. Πολυταξιδεμένος, έζησε στην Ιταλία (Φλωρεντία), την Αυστραλία και την Κεντρική Αμερική, για να εγκατασταθεί τελικά στη Γαλλία. Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι: "Το άσπρο παγόνι" (1911), "Γιοι και εραστές" (1913), "Ερωτευμένες γυναίκες" (1921), "Το φτερωτό φίδι" (1926) και "Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι" (1928). Το τελευταίο προκάλεσε σκάνδαλο και η κυκλοφορία του απαγορεύτηκε για πολλά χρόνια στην Αγγλία και στις Η.Π.Α. Την ίδια τύχη είχε και το "Ουράνιο τόξο" (1915). Η καταγγελία του βιομηχανικού πολιτισμού και των πουριτανικών ηθών της εποχής του, προκάλεσε στον Ντ. Χ. Λόρενς προβλήματα και αντιδικίες με τη λογοκρισία και το λογοτεχνικό κατεστημένο αλλά δεν εμπόδισε το έργο του να πάρει μια θέση στην παγκόσμια λογοτεχνία. Σήμερα, θεωρείται κλασικός συγγραφέας, ενώ οι καινούργιες ερμηνείες των γραπτών του διαδέχονται η μία την άλλη. Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλληλογραφία του δημοσιεύτηκε το 1932 με επιμέλεια του Άλντους Χάξλεϊ. Πέθανε στην Προβηγκία το 1930.

Δες το trailer της ταινίας εδώ: