Σε έναν κόσμο όπου ο ουρανός παραμένει μόνιμα γκρι και κάθε ίχνος ζωής μοιάζει να έχει χαθεί, τέσσερις χαρακτήρες – ο Χαμ, ο Κλοβ, ο Ναγκ και η Νελ – συνυπάρχουν σε έναν κλειστό χώρο, παγιδευμένοι σε μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα. Στο σύμπαν του Samuel Beckett ο χρόνος δεν κυλά πραγματικά προς τα εμπρός· μοιάζει να λιμνάζει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στις ίδιες κινήσεις, στους ίδιους διαλόγους και στην ίδια αδυναμία διαφυγής.
Το «Τέλος του παιχνιδιού» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του θεάτρου του παραλόγου. Εδώ η καθημερινότητα παίρνει τη μορφή μιας τελετουργίας επιβίωσης. Οι χαρακτήρες συγκρούονται διαρκώς, συχνά με σκληρότητα και ειρωνεία, όμως την ίδια στιγμή παραμένουν βαθιά εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον. Η συνύπαρξή τους μοιάζει αναπόφευκτη, ακόμη κι όταν γίνεται ασφυκτική.
Στη σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου, το έργο φωτίζει τον εγκλωβισμό των ηρώων όχι μόνο στον περιορισμένο χώρο όπου βρίσκονται, αλλά και στον εσωτερικό τους κόσμο. Οι επαναλήψεις, οι παύσεις και οι φαινομενικά ασήμαντες συνομιλίες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σταδιακής φθοράς, όπου η σιωπή αποκτά σχεδόν την ίδια βαρύτητα με τον λόγο.
Περισσότερο από μια ιστορία για το τέλος ενός κόσμου, το κείμενο του Beckett μοιάζει να μιλά για τα αδιέξοδα που μπορεί να δημιουργεί το ίδιο το ανθρώπινο μυαλό. Για εκείνες τις σκέψεις που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο μέσα στο ίδιο του το σώμα και τον κάνουν να βλέπει την πραγματικότητα χωρίς φως, χωρίς διέξοδο.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη στασιμότητα παραμένει ένα ερώτημα: μπορεί να σπάσει αυτός ο κύκλος; Ίσως το τέλος του παιχνιδιού να μην σημαίνει απαραίτητα το τέλος των πάντων, αλλά τη στιγμή πριν από μια πιθανή αρχή.
Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου, με τους Μάκη Παπαδημητρίου, Γιώργο Χρυσοστόμου, Φραγκίσκη Μουστάκη και Δημήτρη Ντάσκα.
