Έθιμα ταφής (βιβλίο)

Έθιμα ταφής – Hannah Kent

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Στη Βόρεια Ισλανδία του 1829 η Agnes Magnúsdóttir καταδικάζεται σε θάνατο για την άγρια δολοφονία δύο ανδρών. Υποχρεώνεται να περάσει το χρόνο μέχρι την εκτέλεσή της στη φάρμα του Jón Jónsson με την οικογένειά του, την γυναίκα του και τις δύο κόρες τους. Η οικογένεια, τρομοκρατημένη που αναγκάζεται να συμβιώσει με μια καταδικασμένη δολοφόνο, αποφεύγει να της μιλήσει.

Μόνον ο Tóti, που έχει οριστεί πνευματικός σύμβουλός της έχει επαφή μαζί της, προσπαθώντας να σώσει την ψυχή της. Καθώς περνά ο καιρός και έρχεται ο χειμώνας, οι δουλειές στη φάρμα τους φέρνουν όλους πιο κοντά. Η ιστορία της Agnes ξεδιπλώνεται ενώ αναδύεται και το ερώτημα της πραγματικής ή μη ενοχής της.

Βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία το Έθιμα Ταφής είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για την προσωπική ελευθερία: πως βλέπουμε τον εαυτό μας, πως μας βλέπουν οι άλλοι, και ως που θα φτάσει ο καθένας για την αγάπη.

Η Hannah Kent μέσα από τις περιγραφές της Βορείου Ισλανδίας, όπου κάθε μέρα είναι μια μάχη για την επιβίωση, θέτει ένα καίριο ερώτημα: πως μπορεί μια γυναίκα να αντέξει όταν η ζωή της εξαρτάται από τις ιστορίες των άλλων.

Το μυθιστόρημα έχει αποσπάσει τα εξής βραβεία: ABIA Literary Fiction Book Of The Year 2014, ABA Nielsen Bookdata Bookseller's Choice Award 2014, FAW Christina Stead Award 2013, 2014 Indie Awards Debut Fiction Of The Year, Victorian Premier’s Literary Award People’s Choice Award 2014

Ήταν στη βραχεία λίστα για: The Stella Prize 2014, The Baileys Women’s Prize For Fiction 2014, The Victorian Premier’s Prize For Fiction 2014, The ALS Gold Medal 2014, Guardian First Book Award 2013, Nib Waverley Award For Literature 2013. (από το site των εκδόσεων Ίκαρος).

Έχεις πάει ποτέ στην Ισλανδία; Αυτή είναι μια τέλεια ευκαιρία για να μεταφερθείς μέχρι εκεί. Ιστορικά βρισκόμαστε στις αρχές του 19^ου αιώνα. Κοιλάδες, βουνοπλαγιές, υποστατικά, φάρμες. Ανυπόφοροι χειμώνες με ατέλειωτο κρύο και χιόνι. Καμία ιατροφαρμακευτική πρόνοια. Η φυματίωση αποτελεί καθημερινά αιτία θανάτου. Οι γυναίκες δεν έχουν καμία κοινωνική υπόσταση, πουλιούνται και αγοράζονται, αγωνίζονται να επιβιώσουν ως παραδουλεύτρες και η αγχόνη αποτελεί ακόμα μία διαδεδομένη μέθοδος τιμωρίας από το δικαστικό σώμα. Η θρησκευτική αρχή φροντίζει για την μεταμέλεια των πιστών και αν αυτοί έχουν χάσει στο δρόμο της ζωής του το Θεό, "οφείλουν", σύμφωνα με εκείνους, να τον βρουν.

Μέσα σε αυτό το τοπίο αναδύεται η ιστορία της Άγκνες. Μαζί με δύο ακόμα άτομα, διαπράττουν ένα διπλό έγκλημα. Καταδικάζονται για αυτό εις θάνατο και αποφασίζεται να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους, μέχρι την εκτέλεση της ποινής τους, σε διαφορετικά μέρη. Η Άγκνες οδηγείται στο σπίτι του Jón Jónsson. Η γυναίκα του και οι δύο κόρες του, την αντικρίζουν με τρόμο, καθώς οι ιστορίες γύρω από το όνομα της, οργιάζουν για το ποιόν της. Είναι αναγκασμένες να την υποστούν. Η Άγκνες υπομονετικά, δεχόμενη την μοίρα της, δουλεύει για αυτούς και καθώς οι μήνες περνούν, η κατηγορούμενη και τα μέλη της οικογένειας έρχονται κοντά. Η αφορμή δεν είναι η στάση της Άγκνες, αλλά η εξομολόγηση της ιστορίας της. Με τον καιρό αρχίζει να εγείρεται το ερώτημα, του κατά πόσο είναι τελικά ένοχη και ποια είναι η τύχη μιας γυναίκας για την οποία δεν έχει κανείς την διάθεση να υπερασπιστεί.

Τί έχουμε λοιπόν εδώ;

Ένα άρτιο μυθιστόρημα και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αφορμή για να το διαβάσω, δεν ήταν οι πολλές υποψηφιότητές του για βραβεία, ούτε καν η ελκυστική και ενδιαφέρουσα περίληψή του. Σε αυτή τη περίπτωση, κίνητρο αποτέλεσε η αναφορά του από την κοινότητα του #bookstagram, που αναδύει -ευτυχώς- την ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με τέτοια βιβλία και στις μέρες μας επηρεάζει σημαντικά ένα μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού.

Η Kent καταφέρνει να κερδίσει τις εντυπώσεις μέσα από την σκληρή δουλειά που έχει κάνει. Συμβάλλει στην μαγεία. Αυτό πρέπει να κάνει ο συγγραφέας. Για τις ώρες που θα σε απασχολήσει αυτή η ιστορία θα υπάρχει μόνο αυτή. Εσύ θα πηγαινοέρχεσαι από τον 21^ο αιώνα στον 19^ο και τούμπαλιν, από τις ανέσεις της ύπαρξης σου στις δυσκολίες μιας άλλης εποχής και από την τσιμεντένια σου ζωή σε μια μαγική εξοχή με απέραντη ομορφιά που δεν υποψιάζεται τι αποτελεί σύγχρονος (απολίτιστος) πολιτισμός.

Δεν υπάρχουν περαιτέρω παρατηρήσεις από μέρους μου. Σου το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν θέλεις να διαβάσεις κάτι βαθιά ποιοτικό, να η ευκαιρία σου. Τα «Έθιμα Ταφής» δεν αποτελούν μια εύπεπτη ιστοριούλα που τελειώνοντάς την, θα την ξεχάσεις. Θα βρίσκεται εκεί και δουλεύει μέσα σου. Για όσους δε, από εμάς που γράφουμε, είναι μια αξιόλογη αναφορά για τον τρόπο εκφοράς μιας ιστορίας.

Σχετικά με την συγγραφέα:

Η Χάνα Κεντ γεννήθηκε στην Αδελαΐδα το 1985. Στα εφηβικά της χρόνια βρέθηκε ως υπότροφη της Λέσχης Ρόταρι στην Ισλανδία, όπου και άκουσε για πρώτη φορά την ιστορία της Άγκνες Μάγκνουσντότιρ. Η Χάνα είναι η συνιδρύτρια και αρχισυντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού Kill Your Darlings της Αυστραλίας. Τώρα τελειώνει το διδακτορικό της στο πανεπιστήμιο Flinders. Το 2011 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Αδημοσίευτου Χειρόγραφου. Τα Έθιμα Ταφής είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

Τα "Έθιμα ταφής" κυκλοφορούν στην χώρα μας από τις εκδόσεις 'Ικαρος.

The King’s daughter (ταινία)

 The King’s daughter (2022)

Υπόθεση της ταινίας:

Η αναζήτηση της αθανασίας του βασιλιά Λουδοβίκου XIV της Γαλλίας τον οδηγεί να αιχμαλωτίσει τη δύναμη μιας γοργόνας, αλλά η αεικίνητη θέλησή του αμφισβητείται, όταν η νόθα κόρη του, που κρύβεται εδώ και καιρό, δημιουργεί έναν δεσμό με το μαγικό πλάσμα.

Η κόρη του βασιλιά μεγαλώνει σε ένα μοναστήρι της Γαλλίας. Ο βασιλιάς αγνοεί την ύπαρξή της, καθώς δεν γνώριζε ότι η μητέρα της έχει καταφύγει έγκυος εκεί. Εν τούτοις, την φέρνει στις Βερσαλλίες με διαφορετικό σκοπό. Τα σχέδια του περιλαμβάνουν μία γοργόνα, ένα πλάσμα με μαγικές ιδιότητες που μπορεί να προσφέρει την αθανασία. Η γοργόνα συνδέεται με την νεαρή κοπέλα, όταν της σώζει τη ζωή. Τότε η κόρη του βασιλιά αποφασίζει να ανατρέψει τα σχέδια του πατέρα της και να απελευθερώσει τη γοργόνα. Θα τα καταφέρει;

Τί έχουμε εδώ;

Πρόκειται για μια ανάλαφρη ταινία φαντασίας με βικτωριανά κοστούμια, αναγεννησιακά σκηνικά, ιππότες, ιπποκόμους, μοναχές και εμβατήρια. Δεν έχει να περάσει κάποια βαθυστόχαστο μήνυμα (ανάγκη γίνεται να μην θυσιαστεί η γοργόνα για την αθανασία του βασιλιά), ενώ είναι ό,τι πρέπει για να περάσεις ένα χαλαρό βράδυ μπροστά στην οθόνη προβολής. Η νεαρή πριγκίπισσα, που αγνοεί την καταγωγή της, ερωτεύεται ένα ναύτη του βασιλείου, αντί του πλούσιου απογόνου για την οποία την προορίζει ο πατέρας της και αυτός γίνεται ο λόγος για να συγκρουστούν.

Ο Πιρς Μπρόσναν, με μακριά κόμη, ως βασιλιάς Λουδοβίκος, αν και προσπαθεί να παρουσιαστεί επιβλητικός - παραμένει γοητευτικός - καταλήγει κατά κάποιο τρόπο αδιάφορος και κωμικός. Το εγχείρημα παραμένει ημιτελές. Η ταινία καταλήγει ένα μείγμα από περιπέτεια της πριγκίπισσας Σίσσυ και των τριών σωματοφυλάκων, ενώ στο τέλος βυθιζόμαστε στην χαμένη Ατλαντίδα.

Το καστ των ηθοποιών απαρτίζεται από τους:

·         Πιρς Μπρόσναν ως Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ'

·         Kaya Scodelario ως Marie-Josèphe

·         Benjamin Walker ως Yves De La Croix

·         William Hurt ως Père La Chaise

·         Η Ρέιτσελ Γκρίφιθς ως Ηγουμένη

·         Φαν Bingbing ως Γοργόνα

·         Ο Ben Lloyd-Hughes ως Jean-Michel Lintillac

·         Ο Paul Ireland ως Benoit

·         Ο Πάμπλο Σράιμπερ ως Δόκτωρ Λαμπάρ

Η σκηνοθεσία ανήκει στον Σον ΜακΝαμάρα σε σενάριο των Μπάρι Μπέρμαν και Τζέιμς Σάμους. Βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1997 «The Moon and the Sun» της Vonda N. McIntyre.

Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις αρχές Απριλίου 2014 στις Βερσαλλίες της Γαλλίας και ολοκληρώθηκαν στα τέλη Μαΐου 2014 στην Αυστραλία.

Προοριζόταν να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2015. Έμεινε στην άκρη για περισσότερα από πέντε χρόνια, έως ότου τα δικαιώματα διανομής αποκτήθηκαν από την Gravitas Ventures. Τελικά κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Ιανουαρίου 2022.

Δες το trailer εδώ:

Spencer (ταινία)

Spencer (2021)

Υπόθεση της ταινίας: 

Δεκέμβριος 1991. Ο γάμος της Πριγκίπισσας Νταϊάνας και του Πρίγκιπα Καρόλου έχει ουσιαστικά τελειώσει. Μέσα από πολλαπλές φήμες για εξωσυζυγικές σχέσεις και διαζύγιο, όλα καταλαγιάζουν αναγκαστικά προκειμένου να εορταστούν τα Χριστούγεννα στη εξοχική Οικία της Βασίλισσας στο Σάντρινγκχαμ. Εκεί υπάρχει φαγητό, ποτό, σκοποβολή και κυνήγι. Η Νταϊάνα ξέρει καλά το παιχνίδι. Αλλά φέτος τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Η ταινία SPENCER είναι μία υπόθεση του τι μπορεί να συνέβη κατά την διάρκεια εκείνων των μοιραίων ημερών.

Όποιος περάσει την πύλη αυτού του παλατιού πρέπει να ζυγιστεί. Φεύγοντας, ύστερα από την περίοδο των διακοπών, οφείλει να έχει πάρει αρκετό βάρος, αποδεικνύοντας με αυτό το τρόπο το πόσο καλά έχει περάσει. Η Νταϊάνα αρνείται να ζυγιστεί.

Τα ρούχα που πρέπει να φορέσει, ο κάθε παρευρισκόμενος, είναι συγκεκριμένα. Ετοιμάζονται και φοριούνται από τον αντίστοιχο ενδυματολόγο του εκάστοτε μέλους. Η Νταϊάνα τα μισεί. Αυτό που δεν μισεί είναι η ενδυματολόγος της, η Μάγκι, την οποία τελικά το παλάτι στέλνει πίσω, επειδή βάζει σε «κίνδυνο» την πριγκίπισσα.

Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας επιδίδονται στο κυνήγι, συγκεκριμένα κυνηγούν φασιανούς, όχι αναγκαστικά για να τους φάνε. Η Νταϊάνα μισεί αυτή τη συνήθεια και εξαγριώνεται που ο Ουίλιαμ είναι αναγκασμένος να συμμετέχει σε αυτό.

Σε μικρή απόσταση από το εξοχικό, βρίσκεται το σπίτι όπου μεγάλωσε η Νταϊάνα, όμως οι φύλακες την παρεμποδίζουν από το να το επισκεφτεί. Η Νταϊάνα δεν υπακούει.

Τί συμβαίνει τελικά με την Νταϊάνα;

Είναι μια ψυχωτική, νευρωτική και κακομαθημένη πριγκίπισσα που δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά το ρόλο της και προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί για να περάσει το δικό της; Είναι προκλητική; Μήπως απλά θέλει να τραβάει συνεχώς τα βλέμματα πάνω της και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος ύπαρξής της;

Δεν θα ήταν παρά ένα τεράστιο ψέμα εάν υποστήριζα κάτι τέτοιο.

Η Νταϊάνα αποτέλεσε ένα εξιλαστήριο θύμα. Ένα νεαρό όμορφο κορίτσι με καθαρό παρελθόν, ευγενική φυσιογνωμία και επιθυμητή καταγωγή για να γίνει η μέλλουσα βασίλισσα της Αγγλίας. Το παλάτι δεν την αντιμετώπισε όπως θα έπρεπε. Ο Κάρολος δεν την αντιμετώπισε όπως θα έπρεπε. Επέμεινε να διατηρεί εξωσυζυγική σχέση με την επίσης παντρεμένη, και μητέρα ενός παιδιού, Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς. Η απόφασή του δεν θα έβρισκε ποτέ σύμφωνο το βασιλικό πρωτόκολλο αλλά από την άλλη κανείς δεν τον απέτρεψε από τις πράξεις του. Η Νταϊάνα ενώ αυτοκαταστρεφόταν (βουλιμική/ανορεξική, επιδιδόταν σε αυτοτραυματισμούς) σιγά σιγά, παράλληλα επαναστατούσε. Όπως μπορούσε. Με τα μηδαμινά όπλα που είχε. Δεν θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση. Αυτό που ήθελε να κάνει, ήταν να δείξει πως βρισκόταν εκεί, ότι ήταν γνώστης και ότι αργά ή γρήγορα θα έπαιρνε αποφάσεις.

Spencer!

Η Kristen Stewart ίσως αποτελεί την καλύτερη απεικόνιση της πριγκίπισσας Νταϊάνα μέχρι σήμερα. Δεν θα ξεχάσω όταν είδα την Naomi Watts σε αντίστοιχο ρόλο και είπα ότι καμία ηθοποιός δεν θα μπορούσε να μοιάζει όσο εκείνη με την πριγκίπισσα. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι άλλο. Ακόμη και αν δεν της μοιάζει απόλυτα, το ξεχνάς. Ο τρόπος που κινείται, τα χέρια, ο βηματισμός, το στήριγμα του κεφαλιού στο πλάι, το βλέμμα, οι παύσεις… όλα! Όλα είναι εκείνη. Και καταφέρνω να παραβλέπω ότι αυτή η κοπέλα είναι η Bell του The Twilight, ενός παγκόσμιου φαινομένου στο χώρο της φανταστικής μυθοπλασίας που εκατομμύρια κόσμος παρακολούθησε και εξακολουθεί να το κάνει. Εδώ η Kristen είναι η Νταϊάνα, είναι η Lady Di και δεν έχω ιδέα σε τι επέβαλλε τον εαυτό της για να τα καταφέρει αλλά το έκανε και μάλιστα με αφοπλιστική πειστικότητα. Δικαιολογεί τον τίτλο Spencer. Η ταινία είναι γυρισμένη πάνω της όχι επειδή είναι πρωταγωνίστρια αλλά γιατί με αυτό το ρόλο πρωταγωνιστεί, όπως έκανε και η ηρωίδα της τόσο στην ζωή όσο και μετά το θάνατό της.

Μόνο διθυραμβικά λόγια θα μπορούσα να πω για εκείνη αλλά θα σταματήσω εδώ και θα σου πω ότι εάν ακόμη δεν έχει δει την ταινία να το κάνεις. Είναι ιδιαίτερα προσεγμένη. Διαθέτει φανταστική φωτογραφία, μουσική, σκηνικά, προσεκτικά επιλεγμένους ηθοποιούς και συντελεστές. Δεν θα το μετανιώσεις!

Δύο στοιχεία για την ταινία:

Η ταινία Spencer αποτελεί είναι ένα ιστορικό ψυχολογικό δράμα σε σκηνοθεσία Pablo Larraín και σενάριο Steven Knight .  Έκανε πρεμιέρα στο 78ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 3 Σεπτεμβρίου 2021 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5 Νοεμβρίου 2021. Η ταινία έχει εισπράξει πάνω από 21 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με την ερμηνεία του Stewart αποσπώντας ευρεία αναγνώριση. Για την ερμηνεία της της Νταϊάνα, η Στιούαρτ ήταν υποψήφια για το Όσκαρ , το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας και το Βραβείο Ταινίας Επιλογής Κριτικών Α' Γυναικείου Ρόλου.

Πρωταγωνιστούν η Kristen Stewart και ο Jack Farthing ως πριγκίπισσα Νταϊάνα και πρίγκιπας Κάρολος αντίστοιχα, μαζί με τους Timothy Spall , Sean Harris και Sally Hawkins.

Δες το trailer εδώ:

 

Τα ψέματα της Κασσάνδρας (βιβλίο)

Τα ψέματα της Κασσάνδρας - Ειρήνη Ματζώρου

Περίληψη από το οπισθόφυλλο: 

Η Κασσάνδρα δεν μοιάζει µε την οικογένειά της. Δεν μοιάζει µε κανέναν άλλον και αυτή της η διαφορετικότητα την πνίγει. Λαχταράει να ξεφύγει, να αποδεσμευτεί, να γίνει κάτι άλλο.

Και όσο αυτή η ένταση λυσσομανάει μέσα της, περίεργες προφητείες ξεπηδούν από τα όνειρά της, οικογενειακά µυστικά αποκαλύπτονται και η Κασσάνδρα θα πρέπει, για πρώτη φορά, να αποφασίσει αν μπορεί να γίνει κυρίαρχος της μοίρας της.

 

Τι αποζητάς; Σου είναι αρκετός ένας μύθος; Μήπως φοβάσαι ότι της μοιάζεις; Ο καθένας μπορεί να της μοιάσει, εάν χρησιμοποιήσει αυτό το μέρος του μυαλού του και εάν εκείνο αποφασίσει να παίξει μαζί του.

 

Ας δούμε πρώτα το μύθο!

 

Σύμφωνα με αυτόν, ο θεός Απόλλων έδωσε στην Κασσάνδρα το χάρισμα της μαντικής και ζήτησε τον έρωτά της ως αντάλλαγμα. Όταν η Κασσάνδρα αρνήθηκε, την εκδικήθηκε δίνοντάς της την κατάρα του να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της. Το χάρισμα της μαντικής παρέμεινε, όχι όμως της πειθούς.

Ένας άλλος αναφέρει ότι, όταν ήταν ακόμα παιδί, οι γονείς της τέλεσαν μια τελετή στον ναό του Θυμβραίου Απόλλωνα έξω από τις πύλες της Τροίας και το βράδυ αποχώρησαν αφήνοντάς τη μαζί με τον αδελφό της Έλενο μέσα στον ναό. Την άλλη μέρα πήγαν να πάρουν τα παιδιά και τα βρήκαν να κοιμούνται έχοντας δίπλα τους δύο φίδια που τους έγλειφαν το πρόσωπο. Ο Πρίαμος και η Εκάβη άρχισαν να φωνάζουν και τα φίδια αποτραβήχθηκαν, αλλά είχαν προλάβει, ως όργανα του θεού, να τους δώσουν το χάρισμα της μαντικής. Για την Κασσάνδρα λεγόταν ότι προέλεγε το μέλλον μετά από θεϊκή έμπνευση, όπως η Σίβυλλα και η Πυθία. Από την άλλη, ο Έλενος το έπραττε ερμηνεύοντας τις κινήσεις και τις κραυγές των πουλιών.

 

Τι συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση…

 

Από την πρώτη σελίδα, ένα θα καταλάβεις. Βρίσκεσαι στο μυαλό της Κασσάνδρας και αυτή εδώ δεν έχει για μητέρα την Εκάβη. Τής είναι σαφές, ότι δεν είναι το αγαπημένο παιδί. Μοιάζει παράταιρη, σχεδόν επικίνδυνη. Έχει δύο αδέρφια αγγελικά πλασμένα και εκείνη είναι «το δαιμόνιο» ανάμεσά τους.

Είναι με ένα δικό της τρόπο κλειστοφοβική, απελπισμένη, απογοητευμένη. Τριγύρω της αντικρίζει μόνο χάος και θάνατο και ο θάνατος θα την επισκεφτεί. Η Κασσάνδρα καλείται να αποδεχτεί την φύση της και να κάνει το «μεγάλο» βήμα. Θα τα καταφέρει;

 

«Τα ψέματα της Κασσάνδρας» είναι μια σύγχρονη νουβέλα και μοιάζει με κραυγή που φτάνει στα χείλη αλλά δεν βγαίνει. Προκαλεί ασφυξία. Στις μόλις εκατόν δέκα σελίδες της προσπαθεί να εκφράσει τον πόνο για όσα την επισκέπτονται προφητικά, την ώρα που κανείς δεν την πιστεύει.

 

Τα συναισθήματά μου για αυτή είναι συγκεχυμένα. Αποτελεί ένα σύγχρονο τόλμημα που πρέπει να ακολουθήσεις λέξη-λέξη για να μην χάσεις τον ειρμό. Όμως μια συναισθηματικά φορτισμένη σκέψη, πώς μπορεί να μην σε πλανέψει.

 

«Τα ψέματα της Κασσάνδρας» αποτελούν την πρώτη συγγραφική προσπάθεια της Ειρήνης Ματζώρου και κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

...για πάντα (ταινία)

 … για πάντα (2019)

Υπόθεση της ταινίας:

Ο Πέτρος είναι ένας 35ντάρης πετυχημένος σεφ με δικό του εστιατόριο. Δεν επισκέπτεται, σχεδόν ποτέ, την οικογένειά του στο νησί, αλλάζει διαρκώς ερωτικές παρτενέρ και έχει εμμονή με την καθαριότητα. Το πάθος του είναι η συλλογή παλιών βυνιλίων.

Η Ζωή έχει σπουδάσει σκηνογραφία αλλά αγανακτισμένη από την αδικία και τον ανταγωνισμό του χώρου, έχει ανοίξει ένα δικό της ατελιέ και δημιουργεί παιδικά κοστούμια γενεθλίων. Είναι ρομαντική, μποέμ και μόνη. Δεν θέλει άλλη μία σχέση που θα την οδηγήσει με μαθηματικά βήματα στην αποτυχία. Αναζητά εκείνον, τον ειλικρινή, αυθεντικό τύπο, που θα εννοεί όσο λέει και όσα πράττει και θα έχει την δύναμη να ζήσει μαζί της μια αληθινή σχέση. Η Ζωή συλλέγει βιβλία από δεύτερο χέρι.

Οι δυο τους θα συναντηθούν εντελώς τυχαία. Ο τυχοδιώκτης Πέτρος θα γίνει επίμονος για να κερδίσει την προσοχή της. Η Ζωή γνωρίζοντας «το παραμύθι» θα το αποφύγει στο μέτρο του δυνατού. Άλλωστε τί άλλο θέλει ο Πέτρος από το να την ρίξει στο κρεββάτι. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα δείχνουν να είναι αλλιώς. Η Ζωή δεν είναι μόνο για μια νύχτα και έτσι οι δύο τους θα συνδεθούν. Η επίσκεψη της μητέρας του, λίγους μήνες αργότερα, θα οδηγήσει τον Πέτρο να αναρωτηθεί για το μέλλον αυτής της σχέσης. Ποιος είναι τελικά και τί θέλει από την ζωή; Θα έχει το δικό τους love story αίσιο τέλος;

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Είναι ωραία τα love stories, ακόμη και αν καταλαβαίνεις από την αρχή, ότι κάτι θα στραβώσει. Είναι ωραία γιατί, όπως και στην ζωή, το πιο αγνό διάστημα μιας σχέσης είναι η περίοδος του φλερτ. Σε αυτές τις ιστορίες εξάλλου δεν βλέπουμε τι συμβαίνει με τους ήρωες, αφού έχουν περάσει χρόνια σχέσης, μιας όμορφης δυνητικά σχέσης, όπου άλλα συναισθήματα, αντικαθιστούν τον πρώτο έρωτα. Για αυτό το λόγο το φλερτ και το πάθος της γνωριμίας είναι η επαναλαμβανόμενα ζητούμενη κατάσταση.

Το δύσκολο παρελθόν του Πέτρου δεν τον αφήνει να συνδεθεί. Παιδικά τραύματα, τόν σημάδεψαν και τον οδηγούν να αποφύγει την σχέση. Δοκιμάζει ακραίες εμπειρίες, επικεντρώνεται στην πράξη ως εκτόνωση και ύστερα «εξαγνίζεται». Όπως ξέρουμε όμως, το έξυπνο πουλί πιάνεται από την μύτη και σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση θα πιαστεί στα δίχτυα του έρωτα της Ζωής. Εκείνη, αυθεντική, ρομαντική, πολυλογού και λαίμαργη, παίζει με ανοιχτά χαρτιά, προσπαθεί να τον καταλάβει, να τον «βοηθήσει» και του παραδίδεται.

Υπάρχει για αυτούς τους δύο το ...για πάντα; Μπορεί ο εγωισμός και ο φόβος να αφήσουν την αγάπη να επικρατήσει; Δεν θέλω να αποκαλύψω το τέλος, παρόλο που η ταινία έχει προβληθεί και στην τηλεόραση. Θέλω μόνο να πω, ότι αυτό το δύσκολο τέλος, είναι αυτό που θα συναντούσαμε στην ζωή όχι στο σινεμά και αυτό, με το τρόπο του, αφήνει το σημάδι του.

Η ταινία αποτελεί ριμέικ της τουρκικής ταινίας «Issiz Adam», του Τσαγκάν Ιρμάκ, που είχε προβληθεί και στις ελληνικές αίθουσες το 2008, με τον τίτλο «Για Πάντα Μόνος». Δεν έχω δει την πρωτότυπη εκδοχή της, όμως, όπως έχω διαβάσει, εκείνη προβάλλει μια πιο συντηρητική και αντίστοιχη, με την γείτονα χώρα φιλοσοφία, ταινία και αυτό μου αρκεί για να καταλάβω περί τίνος πρόκειται.

Όσον αφορά την ταινία «…Για πάντα» την σκηνοθεσία της ανέλαβε ο Γιώργος Παπαδάκος και το ριμέικ του σεναρίου ο Γιάννης Τσιμιτσέλης. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τους, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Κατερίνα Γερονικολού, Όλγα Δαμάνη, Χάρης Μαυρουδής, Ευγενία Σαμαρά και άλλους.

Γνώμη μου είναι, ότι η ταινία χρειαζόταν περισσότερη επιμέλεια. Αποτελεί μια καλή προσπάθεια, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Έχει μια βατή ιστορία, και το λέω, ενώ την ίδια ώρα αγαπώ το μυστήριο, η οποία -θεωρώ ότι στην προσπάθειά της να μην ξεφύγει από την πρωτότυπη παρέμεινε ελλιπής. Όπως οι δύο ήρωες συνδέθηκαν όμορφα μεταξύ τους, στα δικά μου μάτια η Γερονικολού κέρδισε τις εντυπώσεις (όπως και η Σαμαρά που για τον μικρό της ρόλο ήταν εξαιρετική) -εξαιρώ την ερωτική σκηνή όπου η Ζωή καθοδηγεί τον Πέτρο, ήταν άβολο- έτσι με μια κλιμάκωση θα μπορούσαν να φτάσουν στην κορύφωση της σχέσης και να υπάρχει ένας πιο ουσιώδης λόγος ή έστω τρόπος για τα επακόλουθα.

Παρόλα αυτά, μού άρεσε. Οι τελευταίες σκηνές με έκαναν να πω αλλεπάλληλα γιατί και κάπως έτσι ξέχασα τις αστοχίες όσων είχαν προηγηθεί και με συγκίνησαν. Ταινία που σε κάνει να κλάψεις, έστω κι αν αυτό επήρθε στιγμιαία φόρτιση, δεν την ξεχνάς.

Δεν μ’ αρέσει καθόλου όταν οι κριτικές στάζουν χολή. Να ευχόμαστε να γίνονται ελληνικές δουλειές στο σινεμά. Ζητούμενο, ασφαλώς, είναι το μεράκι και ο κόπος για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όσο για τον τίτλο, που πολύ έχει συζητηθεί, νομίζω ότι ταιριάζει το «Θα σ ’αγαπώ για πάντα».

Δες το trailer της ταινίας εδώ:

Το προξενιό της Ιουλίας (βιβλίο)

 Το προξενιό της Ιουλίας – Γιώργος Σ. Πολίτης

 

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Το προξενιό της Ιουλίας Βένιου με τον μεγαλοκτηματία Γιωργίκη Προβιό έμελλε να γίνει το σπουδαίο νέο ολάκερου του κάμπου της Λάρισας. Έπειτα από μερικά χρόνια, ο επίλογος του γάμου της σφραγίζεται με τη δολοφονία του συζύγου και της τρίχρονης κόρης της. Η ίδια, έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο, παραμένει αμίλητη, αποδεχόμενη τη μοίρα και, συνεκδοχικά, την ενοχή της.

Έξι ημέρες πριν από την εκτέλεσή της, η νεαρή δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Γκίκα προσπαθεί να της πάρει μια συνέντευξη μέσα στις Φυλακές Αβέρωφ, όπου και κρατείται· στο πλευρό της ο δικηγόρος Δημητρός Ατζαλίνας.

Οι αχνές μνήμες της καταδικασμένης, που δείχνει να ξυπνάει από τον λήθαργο, θα τους γυρίσουν πέντε χρόνια πίσω, στη μετεμφυλιακή εποχή τον Δεκέμβριο του 1949. Η αφήγησή της γεννά και στους δύο ζωηρές υποψίες πως υπάρχει μια «πλάγια ιστορία», μια δεύτερη εξήγηση των γεγονότων που η αποδοχή και απόδειξή της μπορεί να την αθωώσει. Αλλά ο χρόνος που τους απομένει είναι λιγοστός.

Υποθέσεις, συνδέσεις γεγονότων, συνειρμοί, αποφάσεις κι ένας αγώνας δρόμου για να αποδείξουν την αθωότητά της, ενώ οι δείκτες του ρολογιού έχουν ξεκινήσει ήδη να μετρούν αντίστροφα. Τα γεγονότα δικαιολογούν κάθε ψήγμα αισιοδοξίας.

Η αλήθεια, όμως, δεν έχει φανερώσει την τελική της όψη...

Η Ιουλία δεν ήθελε να παντρευτεί, Αυτό που ήθελε ήταν η «μεγάλη» ζωή. Δεν είχες ιδέα τί θα πει γάμος, τί σημαίνει να έχεις οικογένεια και υποχρεώσεις. Το πείσμα της, τήν έφερε μέχρι το γάμο, σε συνδυασμό με το πες-πες της κυρά-Στάσας, της μάνας της. Πώς θα ήταν δυνατόν, το δικό της το παιδί, να πάρει έναν φτωχό, έναν μεροκαματιάρη. Ο πατέρας της παρακολουθούσε αμέτοχος, αλλά το κακό του παιδιού του, δεν το ήθελε. Το προξενιό στήθηκε στο άψε σβήσε και η μάνα της, την έντυσε με διπλά και τριπλά ρούχα για να την παρουσιάσει. Η πολύ αδύνατη όψη της δεν θα μπορούσε να έχει δύναμη. 

Εκείνη την εποχή, θεωρούταν, ότι οι λεπτές δεν μπορούσαν να κρατήσουν σπιτικό,  καθώς η γυναίκα έκανε βαριές εξωτερικές δουλειές. Ακόμη πίστευαν, ότι μια λεπτή γυναίκα, δεν μπορεί να κυοφορήσει και να γεννήσει υγιή παιδιά.

Ποιον πήρε για άντρα της η Ιουλία; Τον Προβιό, που ήταν φτιαγμένος οικονομικά και είχε δύναμη! Ναι… Μάλιστα. Τον Γιωργίκη, που είχε σχεδόν την ηλικία του πατέρα της και ένα γιο στην δική της ηλικία. Για την κόρη της, την Ευγενία, δεν θα σου πω. Όπως καταλαβαίνεις όμως, αυτό το παιδί την άλλαξε. Γενικότερα, η Ιουλία, από την μέρα που μπήκε νύφη σε εκείνο το σπίτι, άλλαξε και είδε την σκληρή πλευρά της ζωής. Η Χάδω δεν ήθελε να την βλέπει στα μάτια της και ο σατανάς διαρκώς παραμόνευε. 

Κράτα το αυτό για το σατανά. Θα σου χρειαστεί! 

Λίγα χρόνια αργότερα, κλεισμένη στις φυλακές Αβέρωφ, λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή της, με πολύ κόπο και εξαιτίας της επιμονή της δημοσιογράφου Αλεξάνδρας Γκίκα, η οποία για να την πλησιάσει, υποδύεται ότι είναι ένα δικό της πρόσωπο, η Ιουλία θα αρχίσει να εξιστορεί τα γεγονότα που την έφεραν σε εκείνο το προξενιό, στον δύσκολο γάμο, στην ανυπόφορη συμβίωση με τους διαμένοντες σε εκείνο το αρχοντικό και θα φτάσει στο τέλος. Τα γεγονότα θα ανατραπούν αρκετές φορές. 

Τελικά η Ιουλία είναι αθώα ή ένοχη; Μήπως χαμένη μέσα στην πλάνη του μυαλού της, έκανε ένα ειδεχθές έγκλημα, που δεν μπορεί να αποδεχτεί;

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Το προξενιό της Ιουλίας αποτελεί ένα κοινωνικό δράμα. Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, που ακόμη τραντάζεται από τις πρόσφατες μνήμες, μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται καταδικασμένη για διπλό φόνο, το φόνο του συζύγου και του παιδιού της. Τι μπορεί να οδηγήσει μια γυναίκα να αφαιρέσει την ζωή του ίδιου της του παιδιού;

Στην πορεία της ιστορίας παρακολουθούμε ένα κοριτσάκι που μετατρέπεται σε γυναίκα μέσα από μια πραγματική οδυνηρή πορεία. Αυτή η ζωή, που έχει προγραμματιστεί να λήξει σύντομα, δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα.

Γαλουχείται από μια δύσκολη μητέρα, σε μια ταραγμένη κοινωνία, σε μια άδικη πραγματικότητα, όπου η γυναίκα θα πρέπει να υπακούει, να υπομένει, να συγχωρεί χωρίς να συγχωρείται, σε ένα άνισο στίβο αξιοσύνης, που όσοι θέτουν τους κανόνες, δεν είναι απαραίτητα άξιοι.

Ομολογώ, ότι ο λόγος που με έκανε να το επιλέξω, ήταν για να καταλάβω, εάν και γιατί έκανε η Ιουλία τον φόνο.

Στα συν της ιστορίας, θα έθετα το γεγονός, ότι το κύριο μέρος διαδραματίζεται στην ελληνική επαρχία. Η επαφή με ιστορίες που βγαίνουν από το κλεινόν άστυ σού δίνουν πάντα την ευκαιρία να μάθεις κάτι καινούριο για αυτό το κόσμο.

Στα πλην, θα έβαζα το τρόπο που εκτυλίσσονται τα παράλληλα γεγονότα του παρελθόντος. Αχρείαστες παράλληλες ιστορίες, που δεν εξυπηρετούν την κύρια και αδύναμη κλιμάκωση της έντασης μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας, λίγο πριν το τέλος.

Εάν δεν είσαι σύγουρος/η ότι δεν θες πολύ να διαβάσεις μια τέτοια ιστορία, η οποία έχει πράγματα να σου δώσει- αυτό δεν το αμφισβητώ- είναι πολύ πιθανό να σε κουράσει.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε  αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο. Παράλληλα διδάσκει δημιουργική γραφή (μυθιστορηματική και θεατρική) στο εργαστήρι θεατρικών σπουδών της AnasaArt. Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο.

Το προξενιό της Ιουλίας κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Δες το trailer του βιβλίου εδώ:

Μισό παιδί (βιβλίο)

 

Μισό παιδί – Αύγουστος Κορτώ

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Ο Αντώνης Ράπτης, δεκαεφτά χρονών αγόρι, αιματοκύλισε το Χρυσοδέντρι: μπήκε στην τάξη του μονοθέσιου σχολείου μ’ ένα κλεμμένο πολυβόλο, σκότωσε τον δάσκαλο κι όλους σχεδόν τους φίλους του, κι έπειτα αυτοπυρπολήθηκε. Το μακελειό συντάραξε το ακριτικό χωριουδάκι, αλλά η αστυνομία έκλεισε τον φάκελο εν τάχει. Το τι συνέβη ήταν φως φανάρι: άλλο ένα πειραγμένο σκατόπαιδο που, με αφορμή μια ερωτική απογοήτευση, έκανε τη ζήλια του φονικό όπλο. Όμως ο άνεμος της ενοχής τραντάζει ακόμα τα δέντρα του χωριού. Η μάνα του δράστη ξέρει ότι ο δολοφόνος κι ο γιος της δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο. Το μόνο θύμα της επίθεσης που έχει ακόμα τις αισθήσεις του πασχίζει να αρθρώσει την αλήθεια. Κι οι ψυχές των νεκρών μαθητών φωνάζουν, σκυλοτρώγονται, κρατούν καλά το μυστικό τους. Ο Φίλιππος Σέξτος, συλλέκτης μαρτυριών κι επίδοξος γραφιάς, ταξιδεύει στο χαροκαμένο Χρυσοδέντρι. Κάτι στην όλη υπόθεση δεν τον αφήνει σε ησυχία: πρέπει να μιλήσει με τους γονείς, με τα αδέρφια, με τη Μάρω, την πλέον τραγική απ’ τις μητέρες. Όταν ένα παιδί σκοτώνει άλλα παιδιά εξακολουθεί να ’ναι παιδί; Κι όταν το αίμα χύνεται άδικα, ποια είναι η πρώτη αδικία, η ρίζα του κακού; Μια ιστορία μυστηρίου, ένα κυνηγητό για την αλήθεια. Ποιος σκότωσε πρώτος και ποιο θύμα ξεχάστηκε; Ένα σκοτεινό παραμύθι που σου κλέβει την ανάσα.

Μια κλειστή κοινωνία μπορεί να τρώει τις σάρκες της ανηλεώς, αλλά δεν αφήνει κανέναν έξω από τα όριά της να το κάνει. Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι όπως, όταν μια γυναίκα χωρίζει. Μόνο η ίδια επιτρέπεται να βρίζει τον πρώην της. Οι φίλες της απαγορεύεται να πουν το οτιδήποτε. Γιατί τότε, η θλιμμένη και συνάμα χωρισμένη, γίνεται θηρίο ανήμερο.

Ήξερε αλήθεια που πήγαινε ο Σέξτος, όταν αποφάσισε να πάρει το δρόμο για το Χρυσοδέντρι; Θα σου πω εγώ. Ιδέα δεν είχε και αν ήξερε τί τον περίμενε, δεν θα είχε ξεκινήσει ποτέ αυτό το ταξίδι. Ήταν σαν να έμπαινε σε άλλη χώρα, περνώντας τα όρια αυτού του τόπου. Παντού θλίψη για τα παιδιά που χάθηκαν. Χαροκαμένοι γονείς που μιλούσαν ακόμη με τις σκιές των παιδιών τους, άνθρωποι που είχαν κομμάτια του παζλ αλλά δεν σκόπευαν ποτέ να ενώσουν, τραγικές ιστορίες ανθρώπων που θα κατέληγαν αναπόφευκτα σε κάποια τραγωδία -άλλης μορφής πιθανόν- αν δεν τους προλάβαιναν τα γεγονότα, σκοτεινό τοπίο, σκοτεινά μυαλά, άδειες σκέψεις, θυμός, πυρακτωμένη ατμόσφαιρα που ζέχνει από μακριά.  Ανάμεσά τους μια μάνα, η οποία, ύστερα από τον ατιμωτικό χαμό του παιδιού της, τολμούσε να ζει. Έτσι το έβλεπαν οι υπόλοιποι και την στόλιζαν με ό,τι επίθετο μπορούσαν, βγαλμένο απευθείας από την κόλαση. Πού να ήξεραν, ότι αυτή η μάνα, η Μάρω, δεν βαλλόταν από αυτές τις λέξεις. Η ζωή της, η ίδια, ήταν βγαλμένη από την κόλαση και το γεγονός ότι ζούσε, αποτελούσε από μόνο του μια ανεξήγητη παρωδία. Κυνηγημένη μια ζωή και μόνη, κρατήθηκε στη λογική για να επιβιώσει, αυτή και το παιδί της.

Θα αναρωτιέσαι, γιατί σκότωσε ο Αντώνης, παιδί ήταν ακόμη. Κι ύστερα, θεωρείται όντως παιδί, εφόσον σκοτώνει άλλα παιδιά, όπως διερωτάται ο συντάκτης του οπισθόφυλλου; Κανένας φονιάς δεν δικαιολογείται για την πράξη του, είτε το κάνει συνειδητά είτε εν βρασμώ. Θα σου πω, όμως αυτό, και ύστερα ανακάλυψε μόνος σου τις απαντήσεις. Ο Αντώνης, πριν σκοτώσει, ήταν ήδη νεκρός.

Τι έχουμε λοιπόν εδώ;

Μια καλοσυστημένη ιστορία μυστηρίου, που χωρίς να πολυλογεί, να επαναλαμβάνεται, να αναλύει εξαντλητικά και να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της, σφιχτά δεμένη νοηματικά και εύστοχη, πυκνή και πολυδιάστατη, ομολογεί με περίσσεια ακρίβεια και αλήθεια όσα δεν θέλεις ίσως να ακούσεις, γιατί πολλά κακά μαζεύτηκαν το τελευταίο καιρό, αλλά είναι απαραίτητη. Γιατί πολύ συχνά και χωρίς να σκεφτόμαστε, παπαγαλίζουμε θεωρίες περί ισότητας, αποδοχής, ξενοφοβίας, ρατσισμού και τόσων άλλων δεινών που μας δέρνουν, αλλά δεν μας αγγίζουν ουσιαστικά. Συνηθίσαμε στην αγριότητα. Μάθαμε να ξεπερνούμε, ότι δεν νιώσαμε ποτέ στο πετσί μας.

Αχ Θεέ μου, λέμε, μόλις ακούμε την είδηση, αλλά είμαστε τόσο φορτωμένοι και οι ίδιοι, ίσως από ανούσια προβλήματα, οι πιο τυχεροί ανάμεσά μας και σε λίγο την ξεχνάμε.

Ένα βιβλίο, πόσο μάλλον ένα τέτοιο βιβλίο, δεν σ’ αφήνει να ξεχάσεις. Τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα. Θα πρέπει να βρίσκεσαι εκεί, να παρακολουθείς λέξη-λέξη για να συνθέσεις την ιστορία, να μην χάσεις τα σημαντικά, να βγάλεις νόημα και έτσι αυτό που «ζεις», καθώς το διανύεις, περνά μέσα σου.

Ο Αύγουστος Κορτώ, κατά κόσμο Πέτρος Χατζόπουλος, δεν χρειάζεται συστάσεις. Η πένα του τον έχει προσδιορίσει καλύτερα από όσο και ο ίδιος θα πίστευε.

Το «Μισό παιδί» κυκλοφορεί στην χώρα μας από τις εκδόσεις Πατάκη.