Κρυφτό (θεατρική παράσταση)

"Κρυφτό"

Γιάννενα. 21ος αιώνας. Δύο αδελφές. Πολύ κοντά και πολύ μακριά.

Μέσα σε μια κλειστή, πατριαρχική κοινωνία που δεν επιτρέπει την ελευθερία στην ύπαρξη και την έκφραση - την έκφραση των συναισθημάτων, των αναγκών, των προβλημάτων - όλα καλύπτονται με τον μανδύα του «πρέπει», προκειμένου να μη διαταραχθεί η εύθραυστη ισορροπία μιας κοινωνίας που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο φοβάται το «τι θα πει ο κόσμος».

Η μεγάλη αδελφή, εσωστρεφής, εύθραυστη πίσω από την αμυντική της στάση, μοιάζει εγκλωβισμένη στο πένθος για τον θάνατο της μητέρας της. Αδυνατεί να αποδεσμευτεί από το παρελθόν και να συμφιλιωθεί με όσα τη στοιχειώνουν.

Η μικρή αδελφή, εξωστρεφής, διεκδικητική και ανυπόμονη να ζήσει τη ζωή της με τους δικούς της όρους, χτυπά τον κώδωνα του κινδύνου στην αδελφή της, ενώ παράλληλα παλεύει να κατακτήσει τη δική της ελευθερία.

Οι δύο αδελφές είναι αλληλένδετες και αλληλεξαρτώμενες.

Τις βλέπουμε να επιρρίπτουν η μία στην άλλη τις ευθύνες για όσα τις έφεραν στο σήμερα. Και μέσα από μια, κατά τα άλλα, συνηθισμένη αντιπαράθεση μεταξύ δύο αδελφών, η καθεμία επιστρατεύει τα πιο αιχμηρά βέλη της φαρέτρας της, προσπαθώντας να πληγώσει την άλλη και να την αναγκάσει να υποχωρήσει ηττημένη.

Και οι δύο πληγώνονται. Όποιας το μέρος κι αν πάρουμε, αν δούμε την ιστορία μέσα από τη δική της οπτική, θα ανακαλύψουμε πως έχει το δίκιο της. Αυτό συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Γιατί μόνο τα αδέλφια γνωρίζουν εκείνα τα κρυφά από τους άλλους κομμάτια της κοινής τους ιστορίας, εκείνα που χρειάζονται για να συμπληρωθεί ολόκληρο το παζλ της ζωής τους.

Το «Κρυφτό» είναι ένα ψυχολογικό δράμα που επιχειρεί να κοιτάξει πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας οικογένειας, εκεί όπου η αγάπη, η ανάγκη για αποδοχή και η εξουσία συνυπάρχουν με τρόπους αντιφατικούς και επώδυνους.

Η Βάσια Αργέντη, με το πρωτότυπο κείμενο και σκηνοθεσία της, προσεγγίζει τη δυσλειτουργία των οικογενειακών δεσμών, αναδεικνύοντας τη δύναμη της σιωπής, τις ενοχές και τα ανείπωτα συναισθήματα που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρες ζωές. Η εναλλαγή ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν φωτίζει σταδιακά τις διαφορετικές όψεις της ίδιας ιστορίας, διατηρώντας τη συναισθηματική ένταση.

Η Μαριάννα Τουμασάτου και η Λένα Δροσάκη συνθέτουν ένα καθηλωτικό υποκριτικό δίδυμο. Οι ερμηνείες τους δεν μένουν πάνω στη σκηνή· μεταφέρουν ολόκληρο το βάρος του δράματος στην πλατεία, καταργώντας σχεδόν την απόσταση ανάμεσα σε ηθοποιούς και θεατές. Κατά την διάρκεια της παράστασης υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι σχεδόν ασφυκτικά, σαν η παράσταση να ξεκλειδώνει μνήμες και συναισθήματα που  είχες επιλέξει να αφήσεις πίσω μεγαλώνοντας. Κι αυτό γιατί οι δύο ηθοποιοί δεν υποδύονται απλώς τους ρόλους τους. Τους κατοικούν. Είναι ανθρώπινες, ευάλωτες και σκληρές μαζί, αποδίδοντας με αξιοσημείωτη αμεσότητα τις αντιφάσεις των δύο γυναικών.

Το έργο αγγίζει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα: την οικογένεια ως χώρο που δεν προσφέρει πάντοτε ασφάλεια, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο επιβολής, ελέγχου και συναισθηματικής καταπίεσης. Παράλληλα, θέτει ερωτήματα για την ευθύνη, την αποδοχή και την ανάγκη του ανθρώπου να αναγνωριστεί και να αγαπηθεί χωρίς όρους.

Και κάπου εδώ αποκαλύπτεται η ουσία του τίτλου. Το κρυφτό δεν παίζεται μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους. Παίζεται και μέσα μας. Κρυβόμαστε πίσω από σιωπές και δικαιολογίες, από όσα δεν τολμάμε να παραδεχτούμε, από επιθυμίες και ανάγκες που φοβόμαστε να διεκδικήσουμε. Γιατί μερικές φορές είναι πιο εύκολο να αποφεύγουμε τον ίδιο μας τον εαυτό παρά να αντικρίσουμε όσα πραγματικά θέλουμε.

Μόνο που όσο κι αν προσπαθούμε να κρυφτούμε, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να μας βρει η αλήθεια.