Εξομολόγηση – Colleen Hoover (βιβλίο)

Εξομολόγηση (Confess) – Colleen Hoover

Μήπως ήρθε η ώρα για μία εξομολόγηση;

Ακολούθησε τον παρακάτω συνειρμό πριν απαντήσεις αρνητικά!

Έχεις σηκωθεί από το κρεβάτι και νιώθεις ένα φορτίο που δεν αντέχεις να κουβαλάς άλλο. Γράφεις σε ένα χαρτί κάτι που θέλεις να εξομολογηθείς. Κάτι που νιώθεις ότι πρέπει να μοιραστείς, αλλά δεν μπορείς να το πεις πουθενά. Εκεί έξω, εδώ και καιρό, ένας καλλιτέχνης καλεί άγνωστους ανθρώπους να γράψουν τις εξομολογήσεις τους ανώνυμα και να τις αφήσουν κάτω από την πόρτα στο στούντιό του. Αυτό σε παρακινεί. Κάποιες από αυτές, ξέρεις ότι θα τις μετατρέψει σε πίνακες ζωγραφικής. Μάλλον αυτό σε βοηθά να αποφασίσεις.

Θα πέθαινα να ήμουν σε μία από αυτές τις δύο όχθες.

Σε αυτή την ιστορία, οι βασικοί χαρακτήρες κουβαλούν τραύματα τόσο βαθιά, που δύσκολα επουλώνονται. Η εμπιστοσύνη τους στη ζωή και στους ανθρώπους διαρκώς δοκιμάζεται. Καθώς η ιστορία προχωρά, θα έλεγε κανείς ότι, κατά κάποιο τρόπο, αυτονομούνται και λειτουργούν πέρα από την επιθυμία της συγγραφέως. Κάνουν λάθη που δεν μπορούν να αποφύγουν. Υπομένουν καταστάσεις που η μοίρα τους επιβάλλει. Παραμένουν αληθινοί. Παραμένουν παρορμητικοί. Πότε ρεαλιστές και πότε ολότελα παραδομένοι στα πάθη τους.

Η Όμπορν είναι απελπισμένη και, κατά συνέπεια, αναγκασμένη να βρει μια δεύτερη δουλειά. Έτσι βρίσκεται να δουλεύει για ένα βράδυ στη γκαλερί του Όουεν.

Ναι, ναι! Ο Όουεν είναι ο καλλιτέχνης.

Εκείνος μοιάζει λίγο αλλόκοτος. Είναι διαφορετικός και σίγουρα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Όμως ούτε εκείνη είναι. Κανείς από τους δυο δεν είναι απόλυτα ειλικρινής. Τα φορτία που κουβαλούν τους τραβούν διαρκώς πίσω.

Μεταξύ τους όμως δημιουργείται ένας δεσμός που θα έπρεπε να αποφύγουν. Θεωρητικά έχουν ακόμη χρόνο για να το κάνουν, αλλά αυτός κυλά ανελέητα εις βάρος τους και αυτοί, σαν μαγνήτες, έρχονται ολοένα και πιο κοντά αντί να απομακρύνονται. Είτε οι δρόμοι τους είναι γραφτό να γίνουν ένας είτε να χωρίσουν για πάντα, όσα τους δένουν με το παρελθόν —ένα παρελθόν που ο ένας αγνοεί— τους έχουν καθορίσει, ακόμη κι αν δεν τα εξομολογηθούν ποτέ ο ένας στον άλλο.

Θα ήθελα να πω τα πάντα για αυτό το βιβλίο. Νομίζω ότι θα μπορούσα να μιλώ ώρες για όσα συναισθήματα μου δημιούργησε, για όσες σκέψεις μου γέννησε και για την έμπνευση που μου προκάλεσε. Ωστόσο, νιώθω ότι όλα αυτά δεν χωρούν σε λέξεις. Εάν αποτυπωθούν, θα φτωχύνουν, θα μαραζώσουν. Γι’ αυτό θα σε παρακινήσω να γίνεις κοινωνός αυτής της ιστορίας.

Η «Εξομολόγηση» της Hoover είναι —ανάμεσα σε όσα βιβλία της έχω διαβάσει, που δεν είναι και λίγα— το καλύτερό της!

Έχει το ταλέντο να σε παρασύρει. Κάθε φορά λέω «και λίγο ακόμη» και ποτέ δεν είναι αρκετό. Χτίζει την ιστορία της με τέτοιο τρόπο που ποτέ δεν χωλαίνει. Δημιουργεί χαρακτήρες που βρίσκονται ανάμεσά μας. Θα μπορούσε να έχει εμπνευστεί από τον καθένα. Δεν βρίσκει μαγικές λύσεις. Οι ήρωές της χαίρονται, πονούν, διασκεδάζουν, κλαίνε, ερωτεύονται, βασανίζονται, αλλά στο τέλος μαθαίνουν. Και εσύ μαθαίνεις μαζί με αυτούς κάτι για σένα, κάτι για τους γύρω σου. Ίσως στο τέλος θελήσεις να αλλάξεις την πορεία σου.

Ίσως νιώσεις ότι έχει έρθει η ώρα για επώνυμη ή μία ανώνυμη εξομολόγηση... Εσύ θα το κρίνεις!

Καλό κακό κορίτσι - Alice Feeney (βιβλίο)

Καλό κακό κορίτσι – Alice Feeney

«Μερικές φορές, κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους. Και τότε οι καλοί άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν κακά πράγματα…»

Ένα μωρό εξαφανίζεται τη Γιορτή της Μητέρας. Είκοσι χρόνια αργότερα, συναντάμε τρεις γυναίκες, φαινομενικά άγνωστες μεταξύ τους, οι οποίες κινούνται σε διαφορετικούς κόσμους. Μία εργάζεται στη βιβλιοθήκη των γυναικείων φυλακών, μία ως ψυχοθεραπεύτρια και μία σε έναν οίκο ευγηρίας.

Οι ζωές τους μοιάζουν να μην έχουν τίποτα κοινό… μέχρι τη στιγμή που ένας φόνος έρχεται να αλλάξει τα πάντα.

Από εκεί και πέρα, οι διαδρομές τους αρχίζουν να διασταυρώνονται και οι σχέσεις μητέρας-κόρης ξετυλίγονται σαν ένας περίπλοκος ιστός. Μόνο που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με μία αράχνη, αλλά με μια «πασχαλίτσα».

Κάποιος την αναζητά. Κάποιος ή κάποιοι κρύβονται. Και πίσω από τις σιωπές, τα μυστικά και τις ζωές που μοιάζουν ασύνδετες, η Alice Feeney αφήνει τα κομμάτια του παζλ να περιμένουν τη σωστή στιγμή για να αποκαλυφθούν.

Ποιος ξέρει να το κάνει καλύτερα από την ίδια;;

Η Feeney είναι, για μένα, η συγγραφέας των ανατροπών. Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία της, ομολογώ πως ποτέ δεν κατάφερα απόλυτα να προβλέψω τις εξελίξεις ούτε να αποκωδικοποιήσω το σκεπτικό της. Ίσως γι' αυτό την θαυμάζω τόσο. Ξέρει να σε οδηγεί σε μια κατεύθυνση, μόνο και μόνο για να σε κάνει να αναρωτηθείς, λίγο αργότερα, πώς δεν είδες αυτό που ερχόταν.

Το «Καλό Κακό Κορίτσι» δεν θα μπει στο top three των βιβλίων της. Όχι γιατί δεν είναι καλό βιβλίο, αλλά γιατί η ίδια η Feeney έχει ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχη.

Αυτό που ξεχωρίζει εδώ είναι η σχέση μητέρας-κόρης. Μια σχέση που δεν παρουσιάζεται μέσα από εύκολες, τρυφερές διαδρομές, αλλά μέσα από ενοχές, θυμό, απογοήτευση και αμοιβαίες ευθύνες. Γυναίκες που κουβαλούν δύσκολες καθημερινότητες και σκληρές συνθήκες και που, πολλές φορές, επιλέγουν την επιβίωση πριν από οτιδήποτε άλλο.

Και όμως, κάπου ανάμεσα στην ενοχή και την ανάγκη, στην εγκατάλειψη και την προσδοκία, υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να απλώσει η μία το χέρι στην άλλη.

Καλογραμμένο, δυναμικό, αγωνιώδες και ανατρεπτικό, το «Καλό Κακό Κορίτσι» είναι ακόμη μία ιστορία της Feeney που σε καλεί να ακολουθήσεις τα ίχνη της, χωρίς ποτέ να σου εγγυάται ότι βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο.

Γιατί, τελικά, όταν κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους, πόσο εύκολο είναι να παραμείνουν καλοί;