Εξομολόγηση – Colleen Hoover (βιβλίο)

Εξομολόγηση (Confess) – Colleen Hoover

Μήπως ήρθε η ώρα για μία εξομολόγηση;

Ακολούθησε τον παρακάτω συνειρμό πριν απαντήσεις αρνητικά!

Έχεις σηκωθεί από το κρεβάτι και νιώθεις ένα φορτίο που δεν αντέχεις να κουβαλάς άλλο. Γράφεις σε ένα χαρτί κάτι που θέλεις να εξομολογηθείς. Κάτι που νιώθεις ότι πρέπει να μοιραστείς, αλλά δεν μπορείς να το πεις πουθενά. Εκεί έξω, εδώ και καιρό, ένας καλλιτέχνης καλεί άγνωστους ανθρώπους να γράψουν τις εξομολογήσεις τους ανώνυμα και να τις αφήσουν κάτω από την πόρτα στο στούντιό του. Αυτό σε παρακινεί. Κάποιες από αυτές, ξέρεις ότι θα τις μετατρέψει σε πίνακες ζωγραφικής. Μάλλον αυτό σε βοηθά να αποφασίσεις.

Θα πέθαινα να ήμουν σε μία από αυτές τις δύο όχθες.

Σε αυτή την ιστορία, οι βασικοί χαρακτήρες κουβαλούν τραύματα τόσο βαθιά, που δύσκολα επουλώνονται. Η εμπιστοσύνη τους στη ζωή και στους ανθρώπους διαρκώς δοκιμάζεται. Καθώς η ιστορία προχωρά, θα έλεγε κανείς ότι, κατά κάποιο τρόπο, αυτονομούνται και λειτουργούν πέρα από την επιθυμία της συγγραφέως. Κάνουν λάθη που δεν μπορούν να αποφύγουν. Υπομένουν καταστάσεις που η μοίρα τους επιβάλλει. Παραμένουν αληθινοί. Παραμένουν παρορμητικοί. Πότε ρεαλιστές και πότε ολότελα παραδομένοι στα πάθη τους.

Η Όμπορν είναι απελπισμένη και, κατά συνέπεια, αναγκασμένη να βρει μια δεύτερη δουλειά. Έτσι βρίσκεται να δουλεύει για ένα βράδυ στη γκαλερί του Όουεν.

Ναι, ναι! Ο Όουεν είναι ο καλλιτέχνης.

Εκείνος μοιάζει λίγο αλλόκοτος. Είναι διαφορετικός και σίγουρα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Όμως ούτε εκείνη είναι. Κανείς από τους δυο δεν είναι απόλυτα ειλικρινής. Τα φορτία που κουβαλούν τους τραβούν διαρκώς πίσω.

Μεταξύ τους όμως δημιουργείται ένας δεσμός που θα έπρεπε να αποφύγουν. Θεωρητικά έχουν ακόμη χρόνο για να το κάνουν, αλλά αυτός κυλά ανελέητα εις βάρος τους και αυτοί, σαν μαγνήτες, έρχονται ολοένα και πιο κοντά αντί να απομακρύνονται. Είτε οι δρόμοι τους είναι γραφτό να γίνουν ένας είτε να χωρίσουν για πάντα, όσα τους δένουν με το παρελθόν —ένα παρελθόν που ο ένας αγνοεί— τους έχουν καθορίσει, ακόμη κι αν δεν τα εξομολογηθούν ποτέ ο ένας στον άλλο.

Θα ήθελα να πω τα πάντα για αυτό το βιβλίο. Νομίζω ότι θα μπορούσα να μιλώ ώρες για όσα συναισθήματα μου δημιούργησε, για όσες σκέψεις μου γέννησε και για την έμπνευση που μου προκάλεσε. Ωστόσο, νιώθω ότι όλα αυτά δεν χωρούν σε λέξεις. Εάν αποτυπωθούν, θα φτωχύνουν, θα μαραζώσουν. Γι’ αυτό θα σε παρακινήσω να γίνεις κοινωνός αυτής της ιστορίας.

Η «Εξομολόγηση» της Hoover είναι —ανάμεσα σε όσα βιβλία της έχω διαβάσει, που δεν είναι και λίγα— το καλύτερό της!

Έχει το ταλέντο να σε παρασύρει. Κάθε φορά λέω «και λίγο ακόμη» και ποτέ δεν είναι αρκετό. Χτίζει την ιστορία της με τέτοιο τρόπο που ποτέ δεν χωλαίνει. Δημιουργεί χαρακτήρες που βρίσκονται ανάμεσά μας. Θα μπορούσε να έχει εμπνευστεί από τον καθένα. Δεν βρίσκει μαγικές λύσεις. Οι ήρωές της χαίρονται, πονούν, διασκεδάζουν, κλαίνε, ερωτεύονται, βασανίζονται, αλλά στο τέλος μαθαίνουν. Και εσύ μαθαίνεις μαζί με αυτούς κάτι για σένα, κάτι για τους γύρω σου. Ίσως στο τέλος θελήσεις να αλλάξεις την πορεία σου.

Ίσως νιώσεις ότι έχει έρθει η ώρα για επώνυμη ή μία ανώνυμη εξομολόγηση... Εσύ θα το κρίνεις!