Ήταν ο ιδανικός σύντροφος. Συμπλήρωνε πολλά από τα «κουτάκια» των απαιτήσεών της. Ήταν πολύ καλύτερος από ό,τι είχε αντιμετωπίσει μέχρι τότε στον τομέα σχέσεις.
Και κάπως έτσι την «πάτησε» σαν πρωτάρα.
Ο ακατάλληλος άνθρωπος -πόσο μάλλον αυτός που σήμερα αποκαλούμε τοξικός- και στην προκειμένη περίπτωση ο κακοποιητής, σε όλα τα επίπεδα, δεν εμφανίζεται με μια φωτιζόμενη επιγραφή στο μέτωπο που γράφει «ΠΡΟΣΟΧΗ-ΚΙΝΔΥΝΟΣ».
Θα έρθει ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι. Για την ακρίβεια θα είναι πολύ καλύτερος από τους υπόλοιπους. Ακριβώς γιατί πρέπει να πάρει αυτό που θέλει. Θέλει να εξασφαλίσει το θύμα του. Δεν θα επιτρέψει να του ξεφύγει. Και για αυτό ακριβώς το λόγο θα εμφανιστεί ως ο ιδανικός. Θα γίνει ο ιδανικός. Μέχρι τη στιγμή που τα νεύρα του θα σπάσουν, το χέρι του θα σηκωθεί, θα χτυπήσει, θα σφίξει, θα σπάσει και θα σε κάνει να ματώσεις, εσωτερικά και εξωτερικά.
Η Μανίνα Ζουμπουλάκη χρησιμοποιώντας τον τίτλο του δημοφιλούς τραγουδιού του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα μας αφηγείται μια αληθινή ιστορία με ορισμένες παραλλαγές. Δεν χρειάζεται να σου αποδείξει ότι είναι αληθινή. Το αντιλαμβάνεσαι. Άλλη μια γυναίκα που πίστεψε αυτόν που δεν έπρεπε, που του επέτρεψε να την χειραγωγήσει, να την ποδηγετήσει, να γίνει αυτή που έβλεπε στην τηλεόραση, στο νοσοκομείο, δίπλα της στην γειτονιά και αναρωτιόταν για την ανοχή της.
Πίσω από την ανάγκη της να μεγαλώσει δύο παιδιά και να επιβιώσει, προσπαθεί να τον καταλάβει, να τον δικαιολογήσει, να μην τον εξαγριώσει, να μην θυμώσει εξαιτίας της.
Και έτσι πεθαίνει για εκείνον και η ανάγκη για ελευθερία γίνεται επιτακτική πριν χάσει το φως για πάντα από τα μάτια της.
Η ιστορία της Ζουμπουλάκη με θύμωσε πέρα από κάθε άλλο συναίσθημα. Όχι γιατί ήταν μια κακή ιστορία αλλά γιατί ήταν μια αληθινή ιστορία. Λογοτεχνικά ένιωσα ότι δεν στάθηκε στο ύψος που είχα ανάγκη να σταθεί. Δεν ξέρω αν ήταν οι περιγραφές ή οι συνθήκες που δεν μπόρεσαν να με κρατήσουν. Έβλεπα το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Φανταζόμουν τη συνέχεια. Δικαιολογούσα τα παιδιά για την συμπεριφορά τους. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι προτιμούσα τέτοιου είδους ιστορίες να είναι μόνο φανταστικές και καθόλου αληθινές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου